Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

ΔΙΑΚΡΙΒΩΣΗ ΑΠΟΚΤΗΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ,

....αλλως   πως,  ΠΟΘΕΝ   ΕΣΧΕΣ!!!!!
Σκοπος  του  η  προστασια  του  Δημοσιου  Χρηματος  απο  τους  Διαχειριστας  της  Εξουσιας.
Προκειται   για   ''αρχη''  ''υποχρεωση''  που  ερχεται  απο  τα  βαθη  των  αιωνων.
Λεγεται, συνηθως  , οτι πρωτος  ο  Ρωμαιος  νομοδιδασκαλος  Κοντιος  Μουκιος  Σκαιολας [ πρωτος  αιων. πχ]  εισηγαγε  την  ιδεα  του  ΠΟΘΕΝ  ΕΣΧΕΣ.  με την  θεσπιση  του  περιφημου  ''ΜΟΥΚΙΑΝΟΥ  ΤΕΚΜΙΡΙΟΥ'' σημειωση.  Συμφωνα  με τον νομο  αυτο  εφ' οσον  η  συζυγος  αδυνατουσε   ν' αποδειξει  πως  περιουσιακα  στοιχεια  αποκτηθηκαν  με δικα  εσοδα, θεωρουνταν  ως  δωρεες  του  συζυγου,
το  τεκμηριο  αυτο  διεσωσε    τρεις  και  πλεον  αιωνες  μετα  στους  ΠΑΝΔΕΚΤΕΣ   ο  ΠΟΜΠΩΝΙΟΣ.  

Επειδη  ως  γνωστον  η  Ιστορια  οσο  την  ψαχνεις   ποτε  δεν  σε   απογητευει,  νεωτεροι  ιστορικοι   μας   διαβεβαιωνουν  πως  πολυ  πριν  η  Εννοια  του  ΠΟΘΕΝ  ΕΣΧΕΣ   υπηρξε  γνωστη  στην  Αρχαια  Ελλαδα.
σημειωσηΕπομενο  δυο  και χιλιαδες  χρονια  και....... μετα  να την  ξεχασουμε!!!
Συμφωνα   με  τον   ΑΘΗΝΑΙΟ  στην  ΚΟΡΙΝΘΟ  ισχυε  Νομος  που  Καταδιωκε  αυστηροτατα   εκεινους   που  δεν  μπορουσαν  να  δικαιολογησουν  τον   ΠΛΟΥΤΟ  ΤΟΥΣ.
Σε   σχετικο  κειμενο  του [μεταφραση  εδω]  αναφερει.
''Στους   Κορινθιους  ισχυει   αριστος   νομος,  συμφωνα  με τον  οποιο , οταν  διαπιστωνεται  πως  καποιος   ανυψωνεται  λαμπρα   στην  κοινωνια, να  τον  ανακρινουν  απο  ποιους  πορους  ζει,  και  ποια   δουλεια   κανει........................................................................Εαν   διαπιστωθει  πως  δεν  εχει  περιουσια   η  πορο  που  να  δικαιολογη   τον  βιο  που  διαγει , τον  παραδιδουν   στον  ΔΗΜΟ...........Διοτι,  δεν  ειναι   δυνατον  να   ζει   οπως   ζει  , χωρις  να  πραττει  κατι   κακο,  αλλα  κατ'  αναγκην  γινεται  λωποδυτης  η   διαρρηκτης   η  επαγγελλεται   τον   συκοφαντη   η  τον  ψευδομαρτυρα ..............Αυτο   το   γενος  των   ανθρωπων  το  εκκαθαριζουμε'' !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  σημειωση  , δεν  ειχε   ανακαλυφθει   ακομη  το  γενος  των  Δημοσιογραφων!!!!

Την   αυτη  αντιληψη   υιοθετει   και   ο  ΣΟΛΩΝ..
Συμφωνα  με  τον   ΗΡΟΔΟΤΟ, παρελαβε  απο  τους   Αιγυπτιους   τον   αντιστοιχο   νομο.
''.....Ο    Αμασις, που  κατεκτησε  την Αιγυπτο  θεσπισε   νομο  συμφωνα  με  τον  οποιο  ο  καθε  Αιγυπτιος   οφειλε   να   παρεχει   στον   Νομαρχη  ολα  τα  στοιχεια  για το  απο  που  ποριζεται  προς  το ζειν  [  οθεν  βιουται ]. εαν   δεν  συμορφωνοταν   ωστε  ν' αποδεικνυεται  οτι  δικαια  διαγει  τον   βιον   οπως   διαγει, τοτε  καταδικαζεται   σε  ΘΑΝΑΤΟ''.............
οπως  λεμε  κρεμασμα  στο  ΣΥΝΤΑΓΜΑ!!!!;;;;
Ο  Σολων   θεσπισε  τον  Νομο   αυτο  και  για  τους  Αθηναιους....

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Ο ΟΧΕΤΟΣ ΕΣΠΑΣΕ Η ΜΠΟΧΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ!!!!

Πλούσια αφεντικά, κλειστές επιχειρήσεις, απολυμένοι εργαζόμενοι

Εβαλαν φέσι 12 εκατ. € στα media και επέστρεψαν στις βίλες τους


 
Κάποιοι άλλοι, όντες πιο κοινωνικά «ανήσυχοι», πέρασαν στη συγγραφή και την υψηλή διανόηση. Αλλοι, δε, έπιασαν στασίδι στα τηλεοπτικά πάνελ, προετοιμάζοντας τη μελλοντική πολιτική τους καριέρα στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς. Ο λόγος για τους «μπαταχτσήδες» της εγχώριας διαφήμισης. 
Τους επιχειρηματίες εκείνους που από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα βάζουν λουκέτα στις επιχειρήσεις τους ή σπεύδουν να τις βάλουν στο άρθρο 99, αποσκοπώντας στη σωτηρία των προσωπικών τους (πολύ μεγάλων) περιουσιών και στην καταλήστευση των υπαλλήλων τους, του κράτους και των συνεργατών τους στην αγορά. 
Αυτούς που μαζί με την κατάρρευση της «Ελευθεροτυπίας» δημιούργησαν ένα ασφυκτικό για το μέλλον των media σκηνικό. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, κάποιοι έχουν και το θράσος -ενώ οφείλουν εκατομμύρια- να δημιουργούν νέα, αφανή διαφημιστικά σχήματα μετακυλώντας πελάτες και δουλειές, την ίδια ώρα που χρωστάνε σε όποιον μιλάει ελληνικά. 
Ολα αυτά τα κάνουν από την ησυχία των επαύλεων που κατέχουν στην Αθήνα, συνεχίζοντας να ζουν με τον ίδιο πολυτελή τρόπο και δίχως να έχουν απολέσει ούτε ένα ευρώ από τις μεγάλες προσωπικές τους περιουσίες. Περιουσίες για τις οποίες το σωστό είναι το ΣΔΟΕ και κάποιος συνειδητοποιημένος εισαγγελέας να ψάξουν τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκαν. 

Η MASS ΚΑΙ ΟΙ «ΤΟΞΙΚΕΣ» ΕΠΙΤΑΓΕΣ
Η είδηση αναμενόμενη, αν και καθόλου χριστουγεννιάτικη. Η MASS Athens πτώχευσε, αφήνοντας εκκρεμότητες πάνω από 2,5 εκατ. ευρώ στην αγορά, ποσό πάνω από εκείνο που οφείλει λόγω των «τοξικών» επιταγών του ALTER. Για όσους παρακολουθούν τον κλάδο της διαφήμισης, ήδη από το καλοκαίρι το πρόβλημα ήταν ορατό. Τότε, μπροστά στα εκατομμύρια χρεών της γνωστής διαφημιστικής εταιρείας και τις απειλές όσων είχαν να λαμβάνουν από τον όμιλο πως θα διαδήλωναν μπροστά στα γραφεία του στον Πειραιά, ο εφοπλιστής που φερόταν ως χρηματοδότης και «από πίσω» της εταιρείας, κ. Θεόδωρος Βενιάμης, έσπευσε να δηλώσει πως «ουδεμία μετοχική ή άλλου είδους σχέση είχα με τη MASS». 
Ολως περιέργως, όμως, εδώ και τόσα χρόνια που το όνομά του ακουγόταν στην πιάτσα της επικοινωνίας και της διαφήμισης, ποτέ ο κ. Βενιάμης δεν αισθάνθηκε την ανάγκη αυτής της διάψευσης. Τότε που η MASS κέρδιζε τον έναν κρατικό διαγωνισμό πίσω από τον άλλο, τότε που ετοιμάζονταν μεγάλα deals στον τόπο -όπως η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής-, τότε που η εταιρεία ήταν σφιχταγκαλιασμένη με την καραμανλική Ν.Δ., τον κ. Θόδωρο Ρουσόπουλο και τον κ. Μιχάλη Λιάπη. 
Κι όμως, τα πράγματα δεν ήταν έτσι από την αρχή. Η MASS βρισκόταν στον διαφημιστικό χώρο από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν τη δημιούργησε ένας φιλόδοξος άνθρωπος: ο κ. Τάσος Πηλός. Στα πρώτα χρόνια δραστηριοποίησής της, μάλιστα, πολλοί ήταν εκείνοι που τη συνέδεαν με το ΠΑΣΟΚ. Οι δουλειές συνεχίστηκαν και στην περίοδο Σημίτη, όμως υπήρχαν μεγάλες δυσκολίες και πραγματοποιήθηκε εταιρική αλλαγή. 
Το 2000 η εταιρεία επανασυστήνεται υπό το σχήμα του Comm Group. Κάτι λοιπόν οι δυσκολίες στα τέλη του ’90, κάτι η ανάγκη αλλαγής πλεύσης, σύντομα ο κ. Πηλός προσέγγισε τη Ν.Δ. Κομβικό ρόλο στην οβιδιακή μεταμόρφωση του ομίλου του έπαιξε η είσοδος στο άρμα της MASS του γνωστού μάνατζερ κ. Νικόλα Μπενόπουλου. Ενός ανθρώπου που μετά τη δημιουργία της κεντροδεξιάς «City Press» με τον κ. Γιώργο Κύρτσο, βρήκε λιμάνι στην εταιρεία του κ. Πηλού. Τότε ξεκίνησε η πορεία της εταιρείας προς την κορυφή. Ηταν η περίοδος κυριαρχίας της Ν.Δ. 
Εκείνη την περίοδο η MASS κέρδισε δεκάδες κρατικά spec, φέρνοντας εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία της, δημιουργώντας όμως παράλληλα και τον -λογικό και αναμενόμενο- φθόνο των ανταγωνιστών της. Κι αυτό διότι για τους γνώστες της αγοράς κάποιοι διαφημιστικοί διαγωνισμοί θεωρούνταν πλέον ταμπού. «Οταν η MASS συμμετείχε, δεν υπήρχε νόημα να καταθέσεις προσφορά», μας είπε εξέχων διαφημιστής. 
Πώς όμως η εταιρεία αυτή έφτασε να ελέγχει μονοπωλιακά σχεδόν ολόκληρα υπουργεία, όπως για παράδειγμα το υπουργείο Μεταφορών την περίοδο του κ. Λιάπη ή το Ανάπτυξης στα χρόνια των κυρίων Δημήτρη Σιούφα και Γιάννη Παπαθανασίου; Ο κ. Μπενόπουλος δεν ήταν κάποιο τυχαίο πρόσωπο. 
Ενεργός πολιτικά στον χώρο της Κεντροδεξιάς, ο ίδιος υπήρξε η ψυχή της εταιρείας και ο άνθρωπος που έμπαινε μπροστά στα δύσκολα, λόγω και των προσωπικών σχέσεων με το σύστημα Καραμανλή. Ο αδελφός του κ. Γιάννος Μπενόπουλος στα χρόνια της Ν.Δ. διετέλεσε γενικός γραμματέας Εμπορίου και κατόπιν πρόεδρος της Ολυμπιακής Αεροπορίας, λίγο πριν από το κρίσιμο διάστημα ιδιωτικοποίησής της. 
Σε αυτήν τελικά συμμετείχε ο όμιλος Marfin, ένα σχήμα με το οποίο ο δημιουργός της MASS διατηρούσε άψογες σχέσεις και βάσει των γνωριμιών του εκεί συνδέθηκε με τον εφοπλιστή κ. Βενιάμη. Μάλιστα, σε μια περίοδο «τραπεζιτικού ιδεασμού» του, ο διαφημιστής κ. Πηλός έφτασε να δουλέψει ως γενικός διευθυντής στη Marfin Bank. Ο κ. Βενιάμης, βέβαια, από το καλοκαίρι ουσιαστικά διαρρέει ότι δεν υπήρξε μέτοχος και πως τα μόνα που τον ενδιαφέρουν είναι το shipping, οι δύο εταιρείες του, η προεδρία στους Ελληνες Εφοπλιστές και στο Lloyd’s Register’s Hellenic Advisory Committee. Ενας επιχειρηματίας που φλέρταρε λόγω της σχέσης του με τον κ. Βγενόπουλο μέχρι και με την προεδρία της ομάδας του ΠΑΟ.
Λέει, λοιπόν, ο επιχειρηματικός μύθος πως ο πατέρας του Λευτέρης έλεγε στον κ. Βενιάμη ότι με το μόνο που θα πρέπει να ασχοληθεί θα έπρεπε να είναι η ναυτιλία και τον είχε σχεδόν διατάξει να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Κι επειδή οι παλιοί ήταν σοφοί, να που ο καραβοκύρης Λευτέρης Βενιάμης δικαιώθηκε. Αλλά από την ανάποδη, καθώς ο γιος του σε πολλά gala στο παρελθόν αναφερόταν σε πολλά από τα κατορθώματα της MASS. Τώρα τι έχει, άραγε, αλλάξει;
Σήμερα, η ναυτιλιακή εταιρεία του κ. Βενιάμη είναι leader στην αγορά των φορτηγών πλοίων. Διαθέτει έναν στόλο 28 καραβιών χωρητικότητας άνω των 2 εκατ. τόνων, ενώ κόντρα στην οικονομική κρίση πρόσφατα παρήγγειλε άλλα δύο φορτηγά των 76.000 dwt από τα ναυπηγεία Jiangsu Rongsheng. Πριν από έναν χρόνο περίπου η εταιρεία του Golden Union συνήψε συμβάσεις συνεργασίας που αφορούν στην κατασκευή πλοίων και τη ναύλωσή τους με τον κινέζικο κολοσσό της Cosco. Ο κ. Βενιάμης διατηρεί συμμετοχές σε πολλές εταιρείες και φυσικά ένα 5% περίπου στη Marfin. 
Σε ό,τι αφορά την κατάληξη της MASS, έκπληξη προκαλεί το γεγονός πως μια εταιρεία με μόλις 25 άτομα προσωπικό, έχοντας διαχειριστεί εκατομμύρια ευρώ πελατών της, πτώχευσε. Αραγε κάποια από τα χρήματα που κέρδισε τόσα χρόνια να πήγαν στους προσωπικούς λογαριασμούς του κ. Πηλού, ο οποίος εξακολουθεί να ζει με άνεση; Μήπως θα έπρεπε κάποιος αρμόδιος εισαγγελέας να ψάξει τους ατομικούς του λογαριασμούς και να βρει κατά πόσο το status της ζωής του συνδυάζεται με την εταιρική πτώχευση; 
Επίσης, μεγάλη έρευνα θα πρέπει να γίνει και για τον τρόπο που τόσα χρόνια η MASS κατόρθωνε να κερδίζει κρατικούς διαγωνισμούς με μεγάλα ποσά, ακόμα κι όταν δεν είχε δώσει τις καλύτερες προσφορές. Είχαν γίνει άραγε απευθείας αναθέσεις υπέρ της εταιρείας στα χρόνια της Ν.Δ. στα υπουργεία Ανάπτυξης και Μεταφορών; Παράλληλα, ο έλεγχος θα πρέπει να αφορά και τους πολιτικούς προϊσταμένους των υπουργείων, καθώς και τους διευθυντές των υπουργείων που χειρίστηκαν αυτούς τους διαγωνισμούς. 
Ηδη πάντως από το καλοκαίρι βρίσκονταν στον αέρα επιταγές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ της διαφημιστικής εταιρείας προς τα ΜΜΕ. Εδώ και μερικούς μήνες στις τράπεζες εμφανίζονταν αξιόγραφα τα οποία δεν είχαν αντίκρισμα και η MASS ουσιαστικά υπολειτουργούσε. 
Το ALTER χρωστά στην εταιρεία 45 εκατομμύρια από επιστροφές και αμφίβολες παραγωγές, που επίσης θα πρέπει να διερευνηθούν. Αλλοι πάλι μιλάνε και για ανοίγματα που υπήρξαν «κατά την προσπάθεια ανάληψης των κρατικών δουλειών στα χρόνια της Ν.Δ.». 
Ο «αριστερούλης» Κακουλίδης με τις πολιτικές φιλοδοξίες και τις «γαλάζιες» φιλίες 
Σε μια συνέντευξη που έδωσε τον Μάιο ο κ. Γιάννης Κακουλίδης τόνισε εμφατικά: «Με εξοργίζουν εκείνοι που δεν εξοργίζονται». Σπάνια μια φράση γίνεται τόσο επίκαιρη και προφητική γι’ αυτόν που τη λέει. Κι αυτό διότι τα χρέη της εταιρείας UpSet!, η οποία βρίσκεται σε ένα περίεργο καθεστώς επιχειρηματικής ύπνωσης, ομολογουμένως πέτυχαν τον σκοπό τους: να εξοργιστούν τελικά αρκετοί. Βέβαια, ο κ. Κακουλίδης δεν είναι πολύ χαρούμενος.
Κι αυτό διότι η οργή στρέφεται εναντίον του, μια και εκείνος υπήρξε ο δημιουργός των χρεών μέσω της εταιρείας που δημιούργησε. Κι αυτό διότι η UpSet! των περίεργων συναλλαγών του ALTER βρέθηκε με επιταγές 34 εκατ. ευρώ 
Με «μαύρο μολύβι» επιχειρούν να διαγράψουν τα χρωστούμενα
Πέρα από τα «κανόνια» και τα φέσια στην αγορά, οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης των τοξικών επιταγών του ALTER αποφάσισαν να διαγράψουν -σε πείσμα των κορόιδων (media, διαφημιζόμενοι)- την πραγματικότητα και να ασχοληθούν με την επόμενη μέρα των μπίζνες. 
Ετσι, στήθηκαν με τις ευλογίες ή και με πρωτοβουλία και τη συμμετοχή τους, κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών εναλλακτικά σχήματα-υποκατάστατα προκειμένου να μη χαθούν οι πελάτες και να συνεχίσει... σόι το βασίλειο!
Ας ξεκινήσουμε από τους Γάλλους της Publicis που ανέλαβαν να διαχειριστούν τις τύχες της διαφημιστικής Leo Burnett Athens μετά το ηχηρό «κανόνι» της και την εκδίωξη του κ. Πέτρου Βενέτη, στον οποίο φορτώθηκαν τα πάντα και η μεταξύ τους διαμάχη θα κρατήσει χρόνια στις αίθουσες των δικαστηρίων. Οι Γάλλοι φίλοι μας, λοιπόν, μπορεί να μην μπήκαν καν στο κόπο να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στα media και σε άλλες εταιρείες, προμηθευτές ή και συνεργάτες τους στην αγορά, αλλά δίχως χρονοτριβή και δίχως εν πολλοίς να τηρηθούν τα προσχήματα έστω της δεοντολογίας προχώρησαν σε μια «μεταγραφή»:
 έφεραν στην Ελλάδα το brand name Black Pencil -«μπράντα» από το χαρτοφυλάκιο της «μαμάς»- στο ίδιο ΑΦΜ με την ήδη λειτουργούσα Publicis προκειμένου να εξυπηρετηθούν σχέσεις με πολυεθνικούς πελάτες, που για λόγους «σύγκρουσης συμφερόντων» δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη εταιρείες με συναφή και ανταγωνιστικά προϊόντα. 
Το σχέδιο φαίνεται να περπάτησε, όχι πάντως χωρίς απώλειες, και σε αυτό φαίνεται πως σε έναν βαθμό συνέβαλε και η έγκαιρη ίδρυση και λειτουργία μιας νέας εταιρείας από γνωστά στην αγορά υψηλόβαθμα στελέχη της Leo Burnett που δεν βαρύνονται με τις ευθύνες της διοίκησης Βενέτη, ούτε με συμμετοχή στις διαμόρφωση των επιλογών της. Η εταιρεία λέγεται The Newtons και είναι πίσω από τα βιντεάκια του «Αγαπούλα» που παίζεται στις τηλεοράσεις.
Το «μαύρο μολύβι», όμως, είχε και άλλους μιμητές. Για παράδειγμα, η νεοσύστατη Soho Square, στην οποία εμφανίζονται να συμμετέχουν και να έχουν αναλάβει υψηλές ευθύνες δύο στελέχη της UpSet, δηλαδή η κυρία Γιόλα Γύφτουλα (αναπληρώτρια διευθύνουσα σύμβουλος στις καλές μέρες της εταιρείας), αλλά και η θυγατέρα του ιδρυτή, προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας κ. Γιάννη Κακουλίδη, η κυρία Δήμητρα Κακουλίδη. Το σχέδιο και σε αυτή την περίπτωση δεν είναι διαφορετικό από την επιδίωξη της μεταφοράς πελατών και τη συνέχιση -έστω και με άλλους όρους- της ίδια της μπίζνας.
Από την άλλη πλευρά, στην περίπτωση της Mass Athens δεν στήθηκε καινούριο υποκατάστατο σχήμα, αλλά αξιοποιήθηκε η άλλοτε κραταιά Comm Group, η επικεφαλής ενός σχήματος συμμετοχών σε διαφημιστικές και άλλες εται­ρείες του οπτικοακουστικού τομέα και της επικοινωνίας - δημοσίων σχέσεων που ήταν και εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών. 
Κάποτε δηλαδή στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ήταν η μητρική της Mass και είχε συμμετοχές σε πολύ γνωστές εταιρείες, οι οποίοι και σήμερα συνεχίζουν την πορεία τους ως ανεξάρτητες, όπως η Leon & Partners, η Stefi κ.ά. Μετά την «επανασύσταση» της Mass, η Comm Group περιορίστηκε στον χώρο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνίας - ένας από τους γνωστότερους πελάτες της είναι το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, ενώ πρόσφατα ήταν και η εταιρεία που «έτρεξε» επικοινωνιακά το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του ΕΚΕΒΙ. Οπως αναφέρουν στελέχη της διαφημιστικής αγοράς, οι όποιες δουλειές της Mass «τρέχουν» σήμερα υπό την... αιγίδα και το ΑΦΜ της Comm Group. 
Εβαλαν φέσι 12 εκατ. € στα media και επεστρεψαν στις βίλες τους
 Βέβαια, οι σχέσεις Κακουλίδη και συστήματος ALTER θα πρέπει να πούμε πως υπήρξαν πάντοτε πολύ στενές. Κι αυτό επειδή πολλά από τα βιβλία του διαφημίζονταν στον σταθμό, ενώ και η παρουσία του σε πολιτικές κυρίως εκπομπές του σταθμού στο Περιστέρι ήταν παραπάνω από συχνές. Μέχρι στιγμής η εταιρεία- που βρίσκεται στη λεωφόρο Κηφισίας- παραμένει ερμητικά κλειστή. Κανείς δεν απαντά στα τηλέφωνα, αλλά και κανένας δεν έχει ενημερώσει τους συνεργάτες της στην αγορά περί πτωχεύσεως ή εισαγωγής στο άρθρο 99. Κάποια στελέχη του κ. Κακουλίδη, κατά μερικούς, ή ο ίδιος, κατ’ άλλους, δημιουργούν ένα εναλλακτικό διαφημιστικό σχήμα: την εταιρεία Soho Square. 
Και ενώ η UpSet! χρωστά ιλιγγιώδη ποσά, το νέο σχήμα φέρεται να έχει πάρει πελάτες του παλιού ομίλου! Με την κοινή λογική, εάν μια τέτοια ενέργεια δεν είναι παρανομία σε βάρος όσων συνεργάστηκαν με την καταρρέουσα εταιρεία του κ. Κακουλίδη, τότε λοιπόν τι είναι; Παρ’ όλα αυτά, ο 
κ. Κακουλίδης ετοιμάζει και το επόμενό του βήμα, υπό την ασφάλεια βέβαια της προσωπικής περιουσίας. Πιο συγκεκριμένα, το τελευταίο διάστημα ο ευαίσθητος δημοκράτης και πάγιος αγωνιστής της Αριστεράς έχει ενεργοποιηθεί με τη Δημοκρατική Αριστερά του κ. Φώτη Κουβέλη και ετοιμάζεται να κατέλθει ως υποψήφιος βουλευτής στην Α΄ Πειραιά. Μια περιοχή στην οποία μπορεί να γεννήθηκε, αλλά δεν διαμένει πλέον, καθώς εδώ και χρόνια ζει στα βόρεια προάστια - και συγκεκριμένα στην Πεντέλη. 
Πάντως, ο «αριστερούλης», όπως συνήθιζαν να τον φωνάζουν οι ανταγωνιστές του στην αγορά για την comme il faut κριτική του στην αστική τάξη, ως γνήσιος επιχειρηματίας δεν είχε κανένα ιδεολογικό κώλυμα όταν η εταιρεία του λάμβανε μέρος σε κρατικούς διαφημιστικούς διαγωνισμούς, όταν εργολαβικά έπαιρνε δουλειές από την «επάρατο» Δεξιά κατά τα χρόνια διακυβέρνησης της Ν.Δ. -όπως για παράδειγμα την περίοδο υπουργίας του κ. Κωστή Χατζηδάκη-, ούτε φυσικά είχε και έχει πρόβλημα να συνομιλεί τακτικότατα με την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη. Τόσο σήμερα που πήρε τον ξεχωριστό πολιτικό της δρόμο όσο και όταν ήταν στα μέσα και τα έξω στα χρόνια της «γαλάζιας» διακυβέρνησης. 
Το «στρίβειν αλά γαλλικά» της Publicis και οι καταγγελίες κατά του Πέτρου Βενέτη 
Η μετοχική βάση της Leo Burnett δεν έχει σχέση με τη μίζερη πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς. Ο αποκλειστικός μέτοχος της εταιρείας είναι ένας πολυεθνικός γίγαντας γαλλικής καταγωγής, ο όμιλος Publicis. Πρόκειται για τον τρίτο σε μέγεθος όμιλο επικοινωνίας στον κόσμο, με δραστηριότητες σε 104 χώρες, με πάνω από 40.000 επαγγελματίες στις τάξεις του και με τις μετοχές του εισηγμένες στο παρισινό Euronext. Κι όμως, αυτός ο κολοσσός, αντί να πληρώσει τα σπασμένα των πεπραγμένων των Ελλήνων εκπροσώπων του στην Ελλάδα, προτίμησε την «ατίμωση» της κατάθεσης αίτησης υπαγωγής στο άρθρο 99 «περί προστασίας της εταιρείας από τους οφειλέτες της». 
Δηλαδή, τι θέλανε να μας πουν οι Γάλλοι; Πως δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη της ελληνικής θυγατρικής τους προς τα ΜΜΕ και το Δημόσιο, άρα -παρά την παρουσία τους και υπερκερδοφόρο δράση τους σε τόσες χώρες του πλανήτη- θα έπρεπε η ευρισκόμενη σε οικονομική δίνη Ελλάδα να πληρώσει το «μάρμαρο» της δικής τους αβλεψίας. Τις δοσοληψίες δηλαδή του διευθύνοντος τη Leo Burnett κ. Πέτρου Βενέτη με το ALTER δεν θα πρέπει να τις πληρώσουν οι Γάλλοι, αλλά δεκάδες πράξεις του 120 υπαλλήλους στον δρόμο, κι ας έχει δημιουργήσει πρόβλημα σε δεκάδες εγχώρια media. 
Σύμφωνα, πάντως, με έγκυρες πληροφορίες, ενώ η άλλοτε κορυφαία διαφημιστική εταιρεία Leo Burnett το 2010 βρισκόταν στο break even με τιμολογημένα έσοδα 1 εκατ. ευρώ πάνω από τις υποχρεώσεις της, η σύνδεση του ομίλου με τον ευρισκόμενο επίσης σε δυσχερή θέση τηλεοπτικό σταθμό του Μπουρναζίου δημιούργησε άνοιγμα της τάξεως των 24 εκατ. ευρώ, άνοιγμα που σήμερα έπνιξε τη Leo Burnett. 
Σφυρίζουν αδιάφορα για τα διαφημιστικά χρέη των έργων τους
Ηταν (και είναι) διαχειριστές του δημόσιου χρήματος και επί πολιτικής παντοδυναμίας τους μοίραζαν αφειδώς προεκλογικά στα media της χώρας διαφημίσεις για ευνόητους λόγους. Θήτευσαν σε υπουργεία που διέθεταν κονδύλια για την προβολή τους έργου τους, πλην όμως την ώρα της πληρωμής τα υπουργεία τους αρνούνται να εξοφλήσουν.
Πρόκειται για τους κυρίους Αρη Σπηλιωτόπουλο[ σχολιο  αντιγραφοντος. 800.000 Ε  Καταθεσεις, ;;;;;;; γνωριζει  κανεις  ποτε  και  που  εργασθηκε  ο  ΑΡΟΥΛΗΣ;;;] και Κώστα Μαρκόπουλο, πρώην υπουργούς Τουρισμού, και τον κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη, πρώην υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών.
Τα υπουργεία που έχουν θητεύσει οι εν λόγω πολιτικοί προϊστάμενοι έχουν «φεσώσει» την αγορά των media με ένα ποσό της τάξεως των 12 εκατ. ευρώ και τώρα ποιούν την νήσσαν λες και το κράτος δεν έχει συνέχεια επειδή άλλαξε η κυβέρνηση και από «γαλάζια» έγινε «πράσινη». 
Το σημερινό κράτος, λοιπόν, αρνείται να πληρώσει τις διαφημιστικές για τις καταχωρήσεις που έγιναν πριν από τρία χρόνια, κι αυτές με τη σειρά τους δεν πληρώνουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία ανηφορίζουν τον δικό τους Γολγοθά τους. Και κανείς δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να λύσει αυτή τη χρονίζουσα συμβολαιοποιημένη υποχρέωση, όταν ακόμα και τούτες τις δύσκολες δημοσιονομικά ώρες κατασπαταλώνται εκατομμύρια για άχρηστες και ανεπίκαιρες δράσεις του Δημοσίου.
Από την άλλη, ο νυν υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλος Γερουλάνος αρνείται να πληρώσει τις υποχρεώσεις που δημιούργησαν οι προκάτοχοί του ωσάν σε μια επιχείρηση όπου αναλαμβάνει νέα διοίκηση να σβήνονται οι υποχρεώσεις και τα παλιά χρέη της ατιμωρητί. 





.










Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΕΥΡΩΠΗ

Ρήξη χωρίς αποκοπή, του Γιάννη Δραγασάκη

Posted: Νοεμβρίου 20, 2011 by ecoleft11
Ετικέτες:,
2
http://www.enet.gr

Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ευρώπη δεν θα έπρεπε να προκαλούν έκπληξη. Δεν υπάρχει καμία εξέλιξη που να μην είχε έγκαιρα προβλεφθεί. Η ελληνική κρίση ποτέ δεν ήταν παρά η μύτη του παγόβουνου. Τώρα το «παγόβουνο» βγαίνει στην κορυφή. Η επέκταση της κρίσης στην Ιταλία, πιθανώς και στη Γαλλία, το πιστοποιεί. Αυτό λοιπόν που ακόμη και δυνάμεις της αριστεράς με ευκολία αποκαλούν «κρίση του ευρώ», δεν είναι παρά μια κρίση του πολιτικού σχεδίου που το δημιούργησε.
Το ευρώ, ακόμη και στην ατελή μορφή του, πέτυχε μια υψηλή εξωτερική νομιμοποίηση. Αρχισε σε σύντομο χρόνο να εγκαθίσταται ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Η Ρωσία π.χ. έχει ήδη το 50% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της σε ευρώ. Οι κοινωνικές και πολιτικές βάσεις του όμως, η λεγόμενη αρχιτεκτονική του ευρώ, αποδείχθηκε σαθρή. Διότι ενσωμάτωνε εξαρχής τη νεοφιλελεύθερη λογική και θεσμοθετούσε την εξουσία των αγορών επί της πολιτικής και επί της εργασίας. Ενώ το ευρώ νομιμοποιήθηκε εξωτερικά ως αποθεματικό νόμισμα, απονομιμοποιήθηκε εσωτερικά, αφού η ύπαρξή του ταυτίσθηκε με τη λιτότητα, την ανεργία, τη διεύρυνση των ταξικών και των περιφερειακών ανισοτήτων, που είναι η βάση της σημερινής κρίσης.
Είναι επομένως η συναίνεση ευρωπαϊκής δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας ο βασικός υπεύθυνος. Και είναι η ανεπάρκεια της αριστεράς και η αδυναμία των κινημάτων να σπάσουν την εν λόγω συναίνεση ένας δεύτερος συντελεστής. Διότι παρά τα ιδρυτικά του προβλήματα, πολλά μπορούσαν να διορθωθούν ή να αλλάξουν στην πορεία. Αν έγκαιρα εξόπλιζαν το ευρώ με έναν κοινό μηχανισμό δανεισμού, μέσω ευρωομολόγων, αν έστω και τώρα έδιναν στην ΕΚΤ τη δυνατότητα να λειτουργεί ως δανειστής ύστατης ανάγκης, αν τολμούσαν να επιβάλλουν κοινούς ευρωπαϊκούς φόρους στον πλούτο, για να χρηματοδοτήσουν πολιτικές απασχόλησης και πραγματικής σύγκλισης, τότε, ακόμη και τώρα, η κρίση θα μπορούσε να έχει τεθεί υπό έλεγχο.
Διότι, όπως έχει πλέον καταφανεί, όχι μόνο η Ελλάδα αλλά όλη η Ευρώπη κάθεται πάνω σε ένα σωρό από χρέη, κρατικά, τραπεζικά, ιδιωτικά. Ούτε η Γερμανία είναι έξω απ’ αυτό. Αρα, μόνο μια κοινή πανευρωπαϊκή πολιτική ακύρωσης ή απόσβεσης του παλιού χρέους -οι τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί- θα μπορούσε να βγάλει την Ευρώπη από το φαύλο κύκλο των χρεών της λιτότητας και της ύφεσης.
Για τον κόσμο της εργασίας και τους λαούς της Ευρώπης το θέμα δεν είναι η εθνική αναδίπλωση, δεν είναι πώς να στραφεί η μία χώρα ενάντια στην άλλη, με νομισματικούς και άλλους οικονομικούς πολέμους, που εύσχημα λέγονται «ανταγωνισμός», αλλά η επανίδρυση της Ευρώπης στη βάση της αλληλεγγύης.
Το μέλλον της Ευρώπης είναι συνυφασμένο λοιπόν με το μέλλον των κοινωνικών και των πολιτικών αγώνων για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στην Ευρώπη και στην κάθε χώρα ξεχωριστά. Για να σωθεί το ευρώ πρέπει να σπάσουν τα ταξικά και νεοφιλελεύθερα δεσμά του, να γίνει ένα πραγματικά κοινό νόμισμα στην υπηρεσία των λαών, και όχι των τραπεζιτών και των πολυεθνικών της Ευρώπης.
Αυτό θα καθορίσει και τη δική μας πορεία.
Το θέμα δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα σε ένα ευρώ της κοινωνικής δυστυχίας και σε μια δραχμή της κοινωνικής συμφοράς, αλλά να δημιουργήσουμε τους όρους για την ανασύνταξη της κοινωνίας και την ουσιαστική επανένταξη στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, από τις οποίες επί της ουσίας έχουμε αποκοπεί, με όρους ουσιαστικής δημοκρατίας, πλήρους απασχόλησης, κοινωνικής δικαιοσύνης, εθνικής αξιοπρέπειας και ισότιμης συνεργασίας.
Η πολιτική, που εκβιαστικά μας ζητούν να εφαρμόσουμε, είναι μια ακραία εκδοχή της ίδιας που διαλύει και αποσυνθέτει την Ευρώπη. Είναι μια σκληρή, βάναυση εκδοχή μιας στρατηγικής που επεκτείνεται σε όλο τον κόσμο, με στόχο την απορρόφηση του κόστους της κρίσης από τους λαούς. Η λογική «κάντε αυτά που σας λέμε και βλέπουμε», χωρίς κόκκινες γραμμές ή διασφαλίσεις για το αποτέλεσμα, έχει αποδειχθεί καταστροφική. Ο εκβιασμός είναι υπαρκτός και καθόλου καινούριος ή πρωτότυπος. Αλλά η απάντηση σ’ αυτόν δεν είναι ούτε η υποταγή ούτε η αποκοπή. Μια οργανωμένη ρήξη με τις κυρίαρχες πολιτικές, χωρίς αποκοπή από το ευρωπαϊκό πλαίσιο, μαζί με τους λαούς της Ευρώπης, είναι η μόνη ορατή προοπτική, και θα περίμενε κανείς να είναι ήδη κοινός στόχος όλης της αριστεράς, σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Wörgl

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΚΗΣ ΚΩΜΟΠΟΛΗΣ 

 

 ''Κατασκευασθηκε   με  --δωρεαν  χρημα--''

Μια μεγάλη απόφαση
Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους...

Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια,
ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.



Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.
Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.


Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl
Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:
Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σανγραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο
χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.
Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση τηςζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωποςστην υπηρεσία των πολιτών.
Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική
και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σεμεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιώνκαι έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl
Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.
Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.
Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:
«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη
συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος
Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια.  
Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)


Αναδημοσίευση απο http://infognomonpolitics.blogspot.com
To   αντιγραφω   απο  τους  Ανεργους  Δημοσιογραφους.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Ποιος κάνει κουμάντο στην πόλη;

; Η αβίαστη απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι: «πάντως όχι ο δήμος». Η κατάντια είναι παγκόσμια.
ΑΡΙΣ ΚΑΖΑΚΟΣ Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ 
ΑΡΙΣ ΚΑΖΑΚΟΣ Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ 
Εγινε φανερό ότι η «ελεύθερη» αγορά δεν έχει συνάφεια ούτε με τη δημοκρατία ούτε με την ευημερία. Η αγορά καταστρέφει τις δουλειές και τις ζωές των ανθρώπων, ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, υπαγορεύει πολιτικές και οικονομικά προγράμματα και εχθρεύεται τη δημοκρατία (βλ. και Δ. Τραυλού - Τζανετάτου, Συλλογικές συμβάσεις και νεοφιλελεύθερος ψευδοορθολογιστικός ολοκληρωτισμός, εφημ. «Η Αυγή», 6.1.2011). Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε τον Επιτάφιο του Περικλέους: «... και ονομάζεται το πολίτευμα αυτό, επειδή δεν αποβλέπει στο συμφέρον των λίγων αλλά των πολλών, δημοκρατία...» (Θουκυδίδης, Ιστορία, βιβλίο Β, 37, μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλου, 2011, εκδ. Πόλις, σελ. 259).
Οχι, ο δήμος δεν είναι αμέτοχος
Ξέρουμε τους αυτουργούς και τους συνεργούς του εγκλήματος. Και ξέρουμε επίσης ότι το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που τελείται εδώ και δύο περίπου δεκαετίες στον πλανήτη, το έγκλημα του νεοφιλελευθερισμού, δεν θα είχε γίνει αν δεν το είχε ανεχτεί ή και πριμοδοτήσει ο δήμος.
Αλλά δεν πρέπει να παραβλέψουμε την τερατώδη παραπλάνηση, το φενακισμό και τη χειραγώγηση που υπέστησαν οι συνειδήσεις από μηχανισμούς τρομακτικής βίας όχι μόνο στο συμβολικό επίπεδο της γλώσσας και άρα και της συνείδησης αλλά και στους υλικούς όρους ύπαρξης των ανθρώπων. 
«Στην πραγματική ιστορία, όπως είναι γνωστό, η κατάκτηση, η υποταγή, η φονική αρπαγή, εν συντομία η βία, παίζουν το μεγάλο ρόλο. Στην απαλή πολιτική οικονομία επικρατούσε από πάντα το ειδύλλιο ...» (Κ. Marx, «Das Kapital», 1. Bd., 24. Kapitel (Die sogenannte urprue-ngliche Akkumulation).
Η ήττα των κοινωνιών είναι συντριπτική. Ηττηθήκαμε σε πόλεμο κοινωνικό και πολιτικό. Ωστόσο, οι νικητές θα πληρώσουν ακριβά τη νίκη τους. Η ιστορία διδάσκει ότι και οι νίκες χρειάζονται μέτρο, ότι η λεηλασία των ηττημένων δεν είναι φρόνιμο να είναι ολοκληρωτική. Θυμόμαστε καλά, πόσο ακριβά πλήρωσαν οι νικητές τη νίκη τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πώς η Συνθήκη των Βερσαλλιών με τις αβάσταχτες πολεμικές επανορθώσεις που επέβαλαν οι νικητές στην ηττημένη Γερμανία οδήγησε στη γέννηση τεράτων (πτώση τη Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, άνοδος του ναζισμού). Θυμόμαστε επίσης πώς αξιοποιήθηκε η εμπειρία αυτή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η ηττημένη Γερμανία αντιμετωπίστηκε με τον αντίθετο ακριβώς τρόπο: Οχι μόνο ανεστάλη η πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων στους νικητές αλλά και έγινε γενναίο «κούρεμα» των χρεών της Γερμανίας.
Να συνειδητοποιήσουμε τη ρίζα του προβλήματος: 
Η ασύμμετρη, καθότι άνιση, παγκοσμιοποίηση, που βάζει τις χώρες της Δύσης να ανταγωνίζονται τους μισθούς της Κίνας και της Ινδίας, που επιβάλλει τη γενικευμένη φτώχεια ως συνταγή για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, παντού κι όχι μόνο στην Ελλάδα που έχει επιπλέον και τις δικές της παθογένειες. 
Τη φτώχεια που είναι η τελική αιτία και ο λόγος των μεγάλων κρίσεων, όπου η υπερπροσφορά αγαθών αντικρίζεται με την υποκατανάλωση (λόγω φτώχειας). Ας μην αφήσουμε να μας φενακίσουν άλλο. Η χρησιμοποίηση τεχνοκρατών στην κυβέρνηση σημαίνει απαλλαγή των κομμάτων από την πολιτική ευθύνη με σύγχρονη μεταβίβασή της σε πρόσωπα που εξ ορισμού δεν την έχουν, ούτε μπορούν να την έχουν. Χώρια που πολλοί από αυτούς που κυκλοφορούν στην πολιτική αγορά ως τεχνοκράτες είναι αυτουργοί ή συνεργοί στο πολιτικό έγκλημα του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας και στον κόσμο.
Το ξέρω, είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς σήμερα για ελπίδα.
Ωστόσο η ελπίδα, ως ιστορική και όχι ως θεολογική κατηγορία, είμαστε εμείς. Δεν μας μένει παρά να υπερασπιστούμε το νόμο, τα ατομικά και κοινωνικά μας δικαιώματα. «Μάχεσθαι χρη τον δήμον υπέρ του νόμου όκωσπερ τείχεος» («Ο λαός πρέπει να υπερασπίζεται τον νόμο όπως μάχεται για τα τείχη της πόλης του» - Ηράκλειτος, Η. Diehls / W. Kranz, «Οι Προσωκρατικοί - Οι μαρτυρίες και τα αποσπάσματα», τόμ. Α' Β' έκδ., 2007, 348). Οπως το διατυπώνει πάλι ο Ηράκλειτος, όπως τον σώζει ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια:
«Ηράκλειτος το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν... και πάντα κατ' έριν γίνεσθαι» (Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι τα αντίθετα ενώνονται και από τα διαφορετικά προκύπτει η ωραιότερη αρμονία και ότι όλα προκύπτουν από συγκρούσεις, ό.π., 340).

SXΟΛΙΟ.   Ας  κουρδισουμε  τις  χορδες  του  θαρρους  μας!!!

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Δελτίον Κρίσης: 21.10.11

Κάθε Παρασκευή, το Δελτίον Κρίσης του protagon.gr παρουσιάζει ένα απάνθισμα νέων και σχολίων από το ευρωπαϊκό/παγκόσμιο μέτωπο της Κρίσης.
Το σημερινό Δελτίο θα είναι λιτό.
Σκόπευα να προλογίσω το σύνηθες απάνθισμα αναγνωσμάτων του Δελτίου με προβλέψεις και εκτιμήσεις για την επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της Κυριακής. Δεν νομίζω ότι αξίζει ο κόπος. Η ευρωπαϊκή ηγεσία, είναι προφανές, δεν έχει την ικανότητα, ούτε καν υπό την πίεση των ραγδαίων εξελίξεων, να παραγάγει σοβαρή ευρωπαϊκή πολιτική.
Κατόπιν σκέφτηκα να αναφερθώ στα χτεσινά γεγονότα εντός και εκτός της Βουλής των Ελλήνων. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ό,τι έχω να πω για αυτά το έχει πει κάποιος άλλος πολύ καλύτερα και λιτότερα:
Η αποτυχία αιωρείται πάνω από το Κράτος σαν μεγάλη λύπη. Και στα μάτια των ανθρώπων αντανακλάται η αποτυχία. Και στα μάτια των πεινασμένων φουντώνει ο θυμός. Στις ψυχές των ανθρώπων τα σταφύλια της οργής γιομίζουν, γιομίζουν και βαραίνουν για τον τρύγο. [Απόσπασμα από Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath), του John Steinbeck, Νέα Υόρκη: The Viking Press,1939]
Κατόπιν αυτού, συνεχίζω με τα δημοσιεύματα της εβδομάδας:
  • Ποιος είναι ο λόγος που η Ευρώπη δεν καταφέρνει να βρει τον βηματισμό της; Που, αν και όλοι παραδέχονται ότι οι τράπεζες πρέπει να εκκαθαριστούν, η Σύνοδος δεν πρόκειται να πάρει παρά κοσμητικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση; Προφανώς επειδή η συντεχνία των πτωχευμένων ευρωπαϊκών τραπεζών ανθίσταται, επιμένοντας στο αναφαίρετο δικαίωμά τους να κρατούν τον έλεγχο των τραπεζών εκείνοι που τις οδήγησαν στην πτώχευση με τα χρήματα του ευρωπαϊκού δημοσίου και, σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν να μην τους επιβάλουν μερική διαγραφή του ελληνικού χρέους. Διαβάστε εδώ για τις απειλές τους.
  • Την ώρα που οι G-20 πιέζουν την Ευρώπη να δράσει επί τέλους, η Ευρώπη ψειρίζει το ελληνικό κούρεμα.
  • Οι σοβαροί άνθρωποι έχουν φτάσει να τρίβουν τα μάτια τους με την ανοησία των ευρωπαίων ηγετών. Τόσο έχουν απηυδήσει που, όταν μιλάνε στους ευρωπαίους, προσπαθούν να τα λένε απλά και να μιλάνε αργά μπας και τους καταλάβουν! Σαν να μιλάνε σε διανοητικά καθυστερημένους. Στο άρθρο αυτό του Bloomberg  ο συγγραφέας λέει στους ηγέτες μας πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα: “Αυτό που θα έπρεπε να είναι μέρος της νέας συμφωνίας είναι η δολοφονία της πιθανότητας, ακόμα και της πιο αμυδρής πιθανότητας, ενός κουρέματος του χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας.”  Να το πω απλά: Το ότι έφτασε το Bloomberg να γράφει κάτι τόσο οφθαλμοφανές σημαίνει ότι στην σημερινή τραγελαφική Ευρώπη τίποτα το λογικά αυταπόδεικτο δεν μπορεί να παρθεί ως δεδομένο.
  • Στο μεταξύ, οι ηγέτες μας τον χαβά τους. Οι Γάλλοι επιμένουν να μετατραπεί το EFSF σε τράπεζα έτσι ώστε η ΕΚΤ να τυπώνει χρήμα και να το δίνει στο EFSF (δήθεν με εγγυήσεις τις εγγυήσεις που έχουν δώσει τα κράτη-μέλη στο EFSF ώστε αυτό να αγοράζει τα ομόλογα της Ιταλίας και της Ισπανίας αλλά και, επί πλέον, να επανακεφαλαιοποιήσει τις ρημαγμένες τράπεζες (ιδίως τις γαλλικές). Η ιδέα αυτή είναι καταστροφική. Με απλά λόγια, όταν πάρεις ένα τοξικό ταμείο και το μεγεθύνεις μέσω  υπερσυμπιεστή, καταλήγεις με ένα τοξικό-turbo. Από την άλλη, η ιδέα που προκρίνουν οι Γερμανοί (δηλαδή την μετατροπή του EFSF σε ασφαλιστική εταιρεία η οποία ασφαλίζει τους αγοραστές Ιταλικών και Ισπανικών ομολόγων σε περίπτωση κουρέματος) μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από τοξικότητα αλλά κρίνεται επιεικώς ανεπαρκής. Δείτε εδώ γιατί.
  • Αμέσως μετά την 21η Ιουλίου, όταν όλοι πανηγύριζαν, έγραφα στο protagon ότι το μεγάλο θύμα της απόφασης εκείνης θα ήταν η Ιταλία, η Ισπανία και στο, τέλος, η πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας. Δεν άργησε να λαλήσει κι αυτός ο κόκορας. Ήδη ο Πρόεδρος Sarkozy βλέπει την διαπραγματευτική του ισχύ να χάνεται λόγω της χειροπιαστής πιθανότητας υποβάθμισης της Γαλλίας. Διαβάστε αυτό.
  • Σπουδαίο άρθρο της Deutsche Welle που καταδεικνύει κάτι που λίγοι τολμούν να πουν: Αν η Ελλάδα είναι η μία πλευρά του προβληματικού ευρωπαϊκού νομίσματος, η Γερμανία είναι η άλλη.
  • Στο ίδιο μήκος κύματος, η Financial Times εξηγεί πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την Κρίση του ευρώ την ώρα που οι γερμανικές εξαγωγές ωφελούνται από αυτήν. Αν όμως το ευρώ καταρρεύσει, λόγω της αδυναμίας του Βερολίνου να κατανοήσει ότι η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, μια Μεγάλη Ύφεση παραμονεύει στο διάβα της Γερμανίας. Με το που θα δημιουργηθεί το νέο μάρκο οι πελάτες των γερμανών θα αρχίζουν να αγοράζουν bunds (γερμανικά ομόλογα) αντί για Benz (Μερσεντές).
  • Πιο γενικά, αλλά επί του ιδίου θέματος, ο Martin Wolf δημοσίευσε ένα χρήσιμο άρθρο για τις ενδο-ευρωζωνικές ανισορροπίες που προκάλεσαν μεν την Κρίση αλλά για τις οποίες κανένας δεν τολμά να μιλήσει σοβαρά σε επίπεδο Συνόδων Κορυφής.
  • "Οι συνήθεις κανόνες του καπιταλισμού βρίσκονται σε αναστολή. Πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και να παρέμβουμε πολιτικά άμεσα και χωρίς περιστροφές. Μόνο τότε θα συνέλθουν οι τράπεζες και η οικονομία της Ευρώπης." Τάδε έφη αρθογράφος της Financial Times...
  • Είναι δυνατόν να σοβαρολογούν; Να θεωρούν πως μπορεί η ανάπτυξη να προκύψει μέσα από την "επεκτατική λιτότητα"; Κι όμως, το πιστεύουν - λέει εμβρόντητος ο Paul Krugman.
  • Το αβάσταχτο κόστος της ελληνικής λιτότητας. Μια έρευνα των Financial Times που δείχνει ότι οι αυξήσεις φόρων και ο μειώσεις μισθών στην Ελλάδα, το 2011 μόνο, μείωσαν το μέσο διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα κατά 14% – δηλαδή €5.600 για κάθε νοικοκυριό.
  • Όταν η Αυστραλέζικη κρατική τηλεόραση αναρωτιέται τι συμβαίνει στην Ελλάδα και γιατί οι Έλληνες αντιδρούν στην ασκούμενοι πολιτική, σκέφτηκα πως η απάντηση που θα τους αγγίξει δεν μπορεί παρά να χρησιμοποιεί την παραβολή της απόβασης της Καλλίπολης (κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου). Δείτε την σχετική συνέντευξη εδώ.
  • Στο μεταξύ οι ιρλανδικές οικογένειες αντιπαλεύουν την οικτρή πραγματικότητα του να γνωρίζουν ότι, και να πουλήσουν το σπίτι τους, δεν θα μπορούν να ξεπληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο. Το λεγόμενο, αγγλιστί, negative equity.
  • Στο άλλο μέλος του κλαμπ των επισήμως πτωχευμένων, στην Πορτογαλία, νέα μέτρα λιτότητας έρχονται να προστεθούν στα αρχικά λόγω (σας θυμίζει κάτι αυτό;)... υστέρησης εσόδων!
  • Περνώντας στην άλλη όχθη της Μάγχης, ένας ευρωσκεπτικιστής Λόρδος, ο Lord Wolfson (μέλος και χρηματοδότης του Συντηρητικού Κόμματος, ιδιοκτήτης των καταστημάτων Next) θεσμοθέτησε Βραβείο 250 χιλιάδων στερλινών για τον οικονομολόγο, ή την ομάδα οικονομολόγων, που θα προτείνει τον βέλτιστο μηχανισμό με τον οποίο μία χώρα-μέλος της ευρωζώνης μπορεί να δρομολογήσει την αποχώρησή της από το κοινό νόμισμα. Δείτε εδώ το σχετικό δημοσίευμα. [Αν θέλετε να δείτε πως σχολίασα το Βραβείο αυτό στο BBC, πατήστε εδώ και πηδήξτε στο 35'.]
  • Από την άλλη μεριά του Αιγαίου, η Τουρκική οικονομία καλπάζει. Όμως οι κίνδυνοι μιας κρίσης καιροφυλακτούν.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών