«Παράνομη η εργασιακή εφεδρεία, είναι απόλυση με φερετζέ»

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΟΥ ΑΠΘ, ΑΡΙΣ ΚΑΖΑΚΟΣ, ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΛΕΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣτΕ
Είναι δυνατό να μπλοκαριστεί η εργασιακή εφεδρεία με την έκδοση προσωρινών δικαστικών αποφάσεων αναστολής της σχετικής εντολής, για τους Οργανισμούς που δεν διαθέτουν πλεονάζον προσωπικό, τονίζει ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου του ΑΠΘ Αρις Καζάκος, σε συνέντευξή του στην «Ε».
Προαναγγέλλει μαζικές προσφυγές των θιγομένων σε Διοικητικά Δικαστήρια και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, καθώς θεωρεί ότι η εντολή για εργασιακή εφεδρεία είναι «παράνομη» και «αντισυνταγματική», όμως στους Οργανισμούς χωρίς πλεονάζον προσωπικό η εντολή της κυβέρνησης δεν έχει ούτε την τυπική νομιμότητα που ορίζει ο δικός της νόμος (3986/2011) για την εργασιακή εφεδρεία στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (άρθρο 37, παράγραφος 7).
Ο ίδιος ανέλαβε να εξετάσει το ζήτημα για λογαριασμό του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και οι ενέργειες που θα γίνουν θα παρουσιαστούν σε συνέντευξη Τύπου την Παρασκευή. Παράλληλα, συνέταξε την εξώδικη διαμαρτυρία ενώπιον κάθε δικαστηρίου και αρχής, στην οποία προχώρησε ο σύλλογος εργαζομένων στην Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης (ΚΑΘ Α.Ε.).
* Γιατί είναι παράνομη η εργασιακή εφεδρεία;

* Η εργασιακή εφεδρεία ισοδυναμεί με αργή απόλυση που κρατάει ένα χρόνο, είναι απόλυση με «φερετζέ». Ο ουσιαστικός λόγος που είναι παράνομη είναι ότι οι απολύσεις αυτές γίνονται χωρίς τις εγγυήσεις του δικαίου των απολύσεων, διότι η θέση σε εφεδρεία δεν συνδέεται με την καταβολή αποζημίωσης. Ομως δεν τηρείται ούτε καν η τυπική νομιμότητα. Διότι σε ένα πλήθος Οργανισμών ζητείται να καταρτίσουν καταστάσεις με προσωπικό που θα τεθεί σε εφεδρεία, ανεξάρτητα αν το προσωπικό τους αυτό είναι πλεονάζον ή όχι.
Ο νόμος είναι σαφής: Μόνο όταν υπάρχει πλεονάζον προσωπικό είναι υποχρεωμένος ο φορέας να καταρτίσει καταστάσεις, στις οποίες θα γράψει τους πλεονάζοντες. Εδώ, όμως, υπάρχει μια εντολή του γενικού γραμματέα των ΔΕΚΟ προς όλους τους φορείς να γράψουν καταστάσεις και να τοποθετήσουν το 10% του προσωπικού τους. Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα για παραβίαση κι αυτής της τυπικής νομιμότητας είναι η ΚΑΘ Α.Ε. Είναι ανώνυμη εταιρεία, υπάγεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έχει 40 οργανικές θέσεις, εκ των οποίων είναι καλυμμένες μόνον οι 20 και ζητάνε το 10% (2 άτομα) σε εφεδρεία. Και η εντολή είναι παράνομη, αλλά και τυχόν συμμόρφωση του φορέα θα είναι συμμόρφωση με μία παράνομη εντολή, η οποία δεν δημιουργεί δέσμευση, αλλά αντιθέτως θα δημιουργήσει και ευθύνες τόσο για το νομικό πρόσωπο όσο και για τα φυσικά πρόσωπα που θα πάρουν αυτή την απόφαση.
* Τι μπορούν να κάνουν οι διοικήσεις των Οργανισμών που δεν έχουν πλεονάζον προσωπικό;
* Θα πρέπει να αρνηθούν να εφαρμόσουν μια παράνομη εντολή. Η παράνομη εντολή δεν δεσμεύει κανέναν. Στην πράξη οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζουν ένα σοβαρότατο δίλημμα: εάν τηρήσουν το νόμο και αρνηθούν να εφαρμόσουν μια παράνομη εντολή, κινδυνεύουν με απόλυση, με αντικατάσταση από το εποπτεύον υπουργείο. Αλλά κάποτε στη ζωή μας πρέπει να λέμε και τα «όχι» που επιβάλλονται.
* Πού θα προσφύγουν για να δικαιωθούν οι θιγόμενοι;
* Ανοίγονται δύο δυνατότητες: είτε το αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο θα αναστείλει με προσωρινή του απόφαση την εκτέλεση τέτοιων παράνομων αποφάσεων είτε το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως έχει τη δυνατότητα σε υποθέσεις μείζονος σημασίας, να τις δικάσει, παρά το γεγονός ότι αυτές οι υποθέσεις σε πρώτο βαθμό ανήκουν σε κατώτατα δικαστήρια, ώστε να ξεκαθαρίσει η νομική κατάσταση σε σύντομο χρόνο. Θέλω να κάνω ένα πολιτικό σχόλιο: Σε εποχές κρίσης δεν κάνει κανείς απολύσεις, διότι στη ρίζα της κρίσης βρίσκεται η φτώχεια.
* Ποιες είναι οι άμεσες ενέργειες;
* Μόλις φύγουν οι αποφάσεις από τους φορείς θα προχωρήσουμε στις δικαστικές ενέργειες για το μπλοκάρισμα της εφεδρείας. Παρατηρούμε ότι οι νόμοι «κοιμούνται» σε πολλές περιπτώσεις. Μειώνεται η σημασία του νόμου και αυξάνεται δυσανάλογα η σημασία και η αξία της εξουσίας. Ελπίζω, επειδή στη χώρα υπάρχουν πολλοί και άξιοι δικαστές,ότι δεν θα επιτρέψουν να «κοιμηθούν» γι’ άλλη μια φορά οι νόμοι.
Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΜΠΟΥ
http://www.enet.gr

Ο Σεβασμος της Εγασιας................

• 

  ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ  [ Eλευθεροτυπια  ]

  Η εργασία δεν είναι εμπόρευμα

  «ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ δεν το έχει αποκαλύψει ο Θεός ούτε το έχει ανακαλύψει η επιστήμη. Είναι ένα εντελώς ανθρώπινο έργο, στο οποίο συμμετέχουν αυτοί που έχουν ως επάγγελμά τους να το μελετούν και οι οποίοι δεν μπορούν να το ερμηνεύουν χωρίς να παίρνουν υπόψη τους τις αξίες των οποίων το δίκαιο είναι φορέας. Το έργο του δικαίου ανταποκρίνεται στην ανάγκη, τη ζωτική για κάθε κοινωνία, να συμμεριζόμαστε ένα δέον γενέσθαι, που την προφυλάσσει από τον εμφύλιο πόλεμο». Αυτό γράφει ο γάλλος νομικός Αλέν Σουπιό, καθηγητής του Εργατικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Ναντ, στο βιβλίο του «Homo juridicus» (Seuil, 2005). Το τελευταίο βιβλίο του Σουπιό, με τίτλο «L' Esprit de Philadelphie» (Seuil, 2010), αναφέρεται μεταξύ άλλων σε ένα ιδρυτικό κείμενο της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, τη διακήρυξη της Φιλαδέλφειας. «Αυτή η διακήρυξη», εξηγεί ο Σουπιό, μιλώντας στο περιοδικό «Sciences Humaines», «που διατυπώθηκε στη Φιλαδέλφεια, στις 10 Μαΐου 1944, σηματοδότησε την ηθική και ταυτόχρονα νομική ανάταση που υπήρξε μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Είναι η πρώτη διεθνής διακήρυξη οικουμενικών δικαιωμάτων και επίσης η πρώτη που αναδεικνύει την κοινωνική δικαιοσύνη σε στόχο ο οποίος επιβάλλεται σε όλα τα κράτη. Το όνομα της πόλης της Φιλαδέλφειας, η οποία υπήρξε η εστία του αμερικανικού Διαφωτισμού, είναι από μόνο του ένα σύμβολο του πνεύματος αυτής της διακήρυξης (φιλαδέλφεια σημαίνει στα αρχαία ελληνικά την αδελφική αγάπη). Το ζητούμενο ήταν να ξανασκεφτούν μια νέα παγκόσμια τάξη μετά τη φρίκη που σημάδεψε το πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα και να αντλήσουν μαθήματα από τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η βιομηχανική διαχείριση του ανθρώπινου παράγοντα, είτε πρόκειται για τις ωμότητες των δυο παγκόσμιων πολέμων είτε για τις κομμουνιστικές εκκαθαρίσεις, τους ρατσιστικούς νόμους, την ευγονική και -όπως το είχε καταγγείλει ο Τσάρλι Τσάπλιν το 1936, στους "Μοντέρνους Καιρούς"- τη μεταφορά στα εργοστάσια των μεθόδων απασχόλησης των "ανθρώπινων πόρων", που είχαν προηγουμένως δοκιμαστεί κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Η διακήρυξη της Φιλαδέλφειας επιβεβαιώνει την ίση αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων. Επιβάλλει να μη μεταχειριζόμαστε την εργασία σαν εμπόρευμα, εγγυάται τις συλλογικές ελευθερίες και επαγγέλλεται την αλληλεγγύη και την κοινωνική δημοκρατία. Διακηρύσσει επίσης ότι η οικονομία και το χρήμα δεν είναι αυτοσκοποί αλλά μέσα στη υπηρεσία των ανθρώπων. Το πρόγραμμα του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης, που υιοθετήθηκε δυο μήνες πριν από τη διακήρυξη της Φιλαδέλφειας, διαπνεόταν από το ίδιο πνεύμα. Επειτα από τριάντα χρόνια υπερφιλελευθερισμού, είναι χρήσιμο να επιστρέψουμε σε αυτά τα κείμενα, όχι για να αντιγράψουμε έτοιμες συνταγές, αλλά για να ξαναβρούμε την πνευματική διαύγεια και τις αρχές δράσης που τα ενέπνευσαν. Χρησιμοποιώ τον όρο υπερφιλελευθερισμός, επειδή μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε μαζί τις δυο διαστάσεις αυτής της θεωρίας, που άρχισε να υλοποιείται από τις κυβερνήσεις Θάτσερ και Ρέιγκαν: την οικονομική διάσταση με το νεοφιλελευθερισμό και την απορρύθμιση των αγορών και τη διεθνή διάσταση με το νεοσυντηρητισμό, την τελευταία εκδοχή του δυτικού μεσσιανισμού. Σαν τους φανατικούς βασιλόφρονες οι οποίοι, στον 19ο αιώνα, ήθελαν να αναστηλώσουν ένα μυθοποιημένο Παλαιό Καθεστώς, οι υπερφιλελεύθεροι ήθελαν να αποκαταστήσουν μιαν υποτιθέμενη αυθόρμητη τάξη της αγοράς. Μαζί με ορισμένα δόγματα στα οποία ήταν προσηλωμένοι: τον γενικευμένο ανταγωνισμό, την απορρύθμιση της εργασίας και των δημόσιων υπηρεσιών, την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και των εμπορευμάτων. Ολες οι δυτικές χώρες προσηλυτίστηκαν σε αυτή τη θεωρία. Αλλά η υπερφιλελεύθερη επανάσταση, όπως άλλωστε όλες οι αντεπαναστάσεις, δεν σήμαινε διόλου την επιστροφή σε μια παλαιά τάξη. Αυτή γέννησε ένα νέο κόσμο. Το κοινωνικό κράτος δεν γκρεμίστηκε ούτε διαλύθηκε, αλλά ιδιωτικοποιήθηκε. Δεν κατάργησαν, για παράδειγμα, την υποχρέωση των εργαζομένων να καταβάλλουν εισφορές για τη σύνταξή τους, αλλά χρησιμοποίησαν το χρήμα τους για να τροφοδοτήσουν το χρηματιστηριακό καζίνο. Η οικονομική κρίση του 2008 δεν οδήγησε διόλου σε μιαν "επιστροφή του κράτους", αλλά αντίθετα σε ένα γιγάντιο βήμα προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης, με την απεριόριστη αξιοποίηση του δημόσιου χρήματος για να διασωθούν, χωρίς εγγυήσεις ούτε ανταλλάγματα, χρεοκοπημένες τράπεζες. Ωστόσο, ένα κανονιστικό σύστημα που βασίζεται στο "καθένας για τον εαυτό του" και στον "πόλεμο όλων εναντίον όλων" δεν μπορεί παρά να γεννάει τη βία. Και στο βαθμό που οι μηχανισμοί κοινωνικού ελέγχου αυτής της βίας αποδυναμώνονται, θα πρόκειται όλο και περισσότερο για μιαν ανομική βία, χωρίς άλλη πολιτική έκβαση εκτός από την αναδίπλωση στις ταυτότητες και το μίσος για τον άλλον. Ενας από τους λόγους της επιτυχίας των κρατών πρόνοιας απέναντι στα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η θέση που απέδιδαν στην κοινωνική δημοκρατία. Η συνδικαλιστική ελευθερία, το δικαίωμα στην απεργία ή στη συλλογική διαπραγμάτευση είναι επίσης μηχανισμοί που επιτρέπουν τη μετατροπή των σχέσεων δύναμης σε σχέσεις δικαίου. Γι' αυτό η αποδυνάμωση των συνδικάτων ή ο περιορισμός της ικανότητας δράσης τους είναι ανησυχητικά φαινόμενα. Η οικονομία της αγοράς είναι πιο παλαιά από τον καπιταλισμό και θα επιζήσει και μετά από αυτόν. Αυτό που τα διαχωρίζει, όπως ορθά το είχε αντιληφθεί ο Καρλ Πολάνιι, είναι το ότι ο καπιταλισμός επεκτείνει την οικονομία της αγοράς στην ανθρώπινη εργασία, στη γη και στο νόμισμα. Και δεν μπορεί να το κάνει αυτό παρά μόνον με το τίμημα νομικών τεχνασμάτων, επειδή ούτε οι άνθρωποι ούτε η φύση ούτε το νόμισμα είναι εμπορεύματα» (...)