«ΟΧΙ» ΣΕ ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ»!!!! ΑΛΛΑ…..«ΝΑΙ» ΣΕ ΑΥΞΗΣΗ ΦΠΑ!!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ;;;

«ΟΧΙ» ΣΕ ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ»!!!! ΑΛΛΑ…..«ΝΑΙ» ΣΕ ΑΥΞΗΣΗ ΦΠΑ!!!!  ΥΠΑΡΧΕΙ  ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ;;;

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη          22.05.2015

Όπως το είπα και το επαναλαμβάνω: «Δεν πρόκειται για «διαπραγματεύσεις»της χώρας με τους θεσμούς. Αντιθέτως, πρόκειται  για  ανέντιμη σειρά εκβιασμών, και  είναι για αυτό όντως  αξιοθαύμαστη η υπομονή του Έλληνα πρωθυπουργού και των συνεργατών του, που υφίστανται  αυτόν τον απαράδεκτο και διαρκείας εμπαιγμό των «εταίρων» μας. «Θεσμοί» ή «εταίροι» οι  οποίοι ομιλούν  χωρίς αιδώ για δήθεν πρόοδο, ενόσω σε κάθε νέα συνεύρεση θέτουν στο τραπέζι των συζητήσεων και νέες  απαιτήσεις, που είναι ξεκάθαρο ότι  θα βαθύνουν  (αν τελικά υλοποιηθούν) την ήδη εγκληματική εξαθλίωση του ελληνικού λαού.  Αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πριν πάρουμε τις όποιες αποφάσεις.

Παρότι φρονώ ότι δεν απαιτούνται ειδικές μακροοικονομικές γνώσεις για την κατανόηση των θλιβερών συνεπειών των μέτρων, που για πολλοστή φορά μας πιέζουν οι δανειστές να δεχθούμε, κρίνω ωστόσο σκόπιμο να διευκρινίσω τα ακόλουθα, καθώς φαίνεται συχνά να λησμονούνται:

• Πρώτον, η αφαίμαξη  αγοραστικής δύναμης,  με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη  ρημαγμένη ελληνική οικονομία, καταλήγει αναγκαστικά σε μείωση μισθών και συντάξεων ή, που είναι το ίδιο,  σε επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου. Έτσι, συζητώντας για αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και στο κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 10 μονάδες (από 13 σε 23) οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά και το διαθέσιμο εισόδημα  του συνόλου του πληθυσμού θα υποστεί συντριπτική καθίζηση, που θα είναι φυσικά πολύ πιο αισθητή στα χαμηλότερα εισοδήματα. Πράγματι, ο μισθός, οι συντάξεις, γενικά το εισόδημα, έχουν δύο σκέλη: το νομισματικό και το πραγματικό.  Το νομισματικό είναι το σύνολο των νομισματικών μονάδων (ευρώ) που λαμβάνει ο καθένας από μας ως μισθό ή σύνταξη  στη μονάδα του χρόνου (ημέρα, εβδομάδα, μήνα). Ενώ το πραγματικό είναι το σύνολο των αγαθών και υπηρεσιών που μπορούμε  να αποκτήσουμε  με το ονομαστικό μας εισόδημα. Η υπόσχεση ότι  μισθοί και συντάξεις δεν θα μειωθούν,  αναφέρεται  φυσικά στο νομισματικό μισθό ή σύνταξη. Αυξάνοντας, ωστόσο την τιμή των τροφίμων και άλλων βασικών αγαθών και υπηρεσιών, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θα αντιληφθούν πολύ σύντομα- μόλις δηλαδή απαλλαγούν από τη λεγόμενη μονεταρίστικη φαντασίωση – ότι έχουν φτωχύνει, παρότι ο ονομαστικός μισθός και η ονομαστική τους σύνταξη παρέμειναν ανέπαφα. Και τούτο, διότι η αύξηση των τιμών τους επιτρέπει να αποκτούν λιγότερα αγαθά και υπηρεσίες από πριν. Να προσθέσω, ότι η δυσαρέσκεια από τη μείωση των πραγματικών μισθών/συντάξεων θα είναι εντονότερη στην περίπτωση των χαμηλόμισθων/χαμηλοσυνταξιούχων, καθώς η τελευταία διαθέσιμη μονάδα του εισοδήματός τους καλύπτει ανάγκες ζωτικότερες (των οποίων η ικανοποίηση δεν θα είναι πια εφικτή) από όσο στην περίπτωση των υψηλοτέρων εισοδημάτων. Συνεπώς, η αύξηση του ΦΠΑ ισοδυναμεί με μείωση μισθών και συντάξεων, θίγοντας, μάλιστα,  περισσότερο τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους.
• Δεύτερον,  η αφαίμαξη  αγοραστικής δύναμης,  με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη  ρημαγμένη ελληνική οικονομία περιορίζει τη συνολική  κατανάλωση,  αποταμίευση και  επένδυση, πλήττοντας έτσι ανεπανόρθωτα την ήδη καταρρακωμένη οικονομική δραστηριότητα, αυξάνοντας την ανεργία, η οποία προβλέπω ότι θα ξεπεράσει το 33%, τροφοδοτώντας τα ήδη υψηλά ποσοστά πείνας και κακής διατροφής, βάζοντας λουκέτο στις εναπομένουσες επιχειρήσεις, διώχνοντας στο εξωτερικό ακόμη μεγαλύτερο αριθμό μορφωμένων νέων, κορυφώνοντας τον αριθμό των θανάτων και πρόωρων θανάτων από την ήδη φρικιαστική κατάσταση στην οποίαν έχουν περιέλθει τα περισσότερα νοσοκομεία, των αυτοκτονιών, των γεννήσεων, αλλά και της βρεφικής θνησιμότητας.  Και φυσικά, θα καταποντιστεί, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, και  η μοναδική δραστηριότητα που έμεινε ακόμη όρθια στον άμοιρο αυτόν τόπο, ο τουρισμός! Συνεπώς, το επιχείρημα  ότι στην Ελλάδα επικρατούν συνθήκες γενοκτονίας δεν απέχει της πραγματικότητας και πάντως δεν αποτελεί υπερβολή. Και, πάντως, δεν είναι πιστευτό να διαφεύγει της προσοχής των «θεσμών».
• Τρίτον,  η αφαίμαξη  αγοραστικής δύναμης,  με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη  ρημαγμένη ελληνική οικονομία, θα έχει δραματικές  επιπτώσεις στα δημοσιονομικά της Ελλάδας, μειώνοντας τα έσοδα των φόρων (σε πείσμα των  υψηλών,  ανήθικων  και συχνά παρανοϊκών φόρων  που επιβάλλονται και που εξακολουθούν να επιβάλλονται)  ενόσω η Κυβέρνηση ονειρεύεται σύλληψη των φοροφυγάδων, ως συνέπεια της πτώσης των εισοδημάτων και της έντασης της οικονομικής δραστηριότητας. Και το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα, κάτω από τις νέες αυτές συνθήκες, θα είναι όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμη, η συνέχιση της κατακόρυφης πτώσης του ΑΕΠ (έφθασε στο 26% από την αρχή της κρίσης) θα καταστήσει προβληματική τη συνέχιση πληρωμής μισθών και συντάξεων.  Διότι, στην οικονομία, δεν υπάρχουν χώροι που μπορεί να απομονωθούν ώστε  να αποφύγουν τις θεομηνίες,  που οι «θεσμοί», ελαφρά τη καρδία, εξακοντίζουν επί 6 χρόνια εναντίον της  κατακαημένης  Ελλάδας.  
• Τέταρτον, η αφαίμαξη  αγοραστικής δύναμης,  με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη  ρημαγμένη ελληνική οικονομία, και ειδικότερα με τη βοήθεια  μέτρων άκρως υφεσιακών, (όπως αυτά που προγραμματίζουν οι «θεσμοί» για την οικονομία μας), δεν θα αρκεστούν φυσικά στο να αυξήσουν την τιμή εκείνων των ειδών, που θα αποφασιστεί να επιφορτισθούν με συντελεστή ΦΠΑ 23%. Αντιθέτως, και επειδή η κάθε οικονομία αποτελείται από συγκοινωνούντα δοχεία, η αλληλεξάρτηση των τιμών θα συμπαρασύρει προς τα επάνω το γενικό επίπεδο τιμών. Έτσι, θα έχουμε την πρωτιά της πρώτης ευρωπαϊκής οικονομίας, που θα εισέλθει στη θανατηφόρα δίνη ενός αδυσώπητου στασιμοπληθωρισμού.
• Τέλος, πέμπτον,  η αφαίμαξη  αγοραστικής δύναμης,  με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη  ρημαγμένη ελληνική οικονομία, θα  έχει επιπτώσεις πολύ πιο μακροχρόνιες από τις άμεσες, οι οποίες θα  αποκλείουν για μακροχρόνιο διάστημα  κάθε σκέψη επανεκκίνησης της οικονομίας. Αναφέρομαι, ειδικότερα,  στους δύο σημαντικούς οικονομικούς μηχανισμούς, τον πολλαπλασιαστή και την επιτάχυνση, το περιεχόμενο των οποίων  δεν θα αναλύσω φυσικά εδώ, αλλά θα αρκεστώ να υπενθυμίσω ότι στην ελληνική περίπτωση η αρνητική τους λειτουργία  θα εξακολουθήσει  να μειώνει το εισόδημα, την απασχόληση, τη ροπή για επένδυση κλπ., και πολύ μετά την αρχική μείωση  του εισοδήματος.

        Σε πείσμα όλων αυτών, των ορατών και ξεκάθαρων δεδομένων, υπάρχουν ακόμη πολλοί, εντός, αλλά και εκτός της Ελλάδας, που τρέμουν τη ΡΗΞΗ και πανικοβάλλονται στην ιδέα μιας νέας δραχμής. Συνεπώς, αυτοί είναι υπέρ της συνέχισης μιας ανεξέλεγκτης πια κατρακύλας  της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας, παιδείας, υγείας, δημόσιας διοίκησης, δημόσιας ασφάλειας.  Και είναι εναντίον για τη λήψη μέτρων που θα μπορούσαν να την σταματήσουν. Εκτός, και αν βλέπουν λύσεις, που δεν φαίνονται  με γυμνό οφθαλμό.

Αυτοί, λοιπόν,  αναφέρονται  έντρομοι σε  καταστροφή, που τη βλέπουν να έρχεται με  τη δραχμή, και επικαλούνται -με άκρως αερατζίδικο τρόπο- ότι δεν θα έχουμε να φάμε, δεν θα έχουμε φάρμακα και θα υποστεί υποτίμηση η νέα δραχμή. Μερικοί, μάλιστα,  ανεβάζουν τον πληθωρισμό/υποτίμηση/απώλεια εισοδήματος σε 50%  (αν και δεν γνωρίζω με τι μέθοδο την υπολογίζουν)!

Από την πλευρά μου, με την ιδιότητα μακροοικονομολόγου, έχω να παρατηρήσω, σχετικά,  τα εξής:

1)      Υποτίμηση του νέου νομίσματος θα υπάρξει οπωσδήποτε. Το πόσο, δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί επακριβώς. Αλλά, όμως, (όπως θα πρέπει να είναι γνωστό), σε οικονομία με τόσο υψηλή ανεργία όπως η ελληνική, οι πληθωριστικές πιέσεις  (και συνεπώς η υποτίμηση) θα απορροφηθούν σε σημαντικό βαθμό από τη σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας. Και, ακόμη,  με κυβέρνηση που θα νοιάζεται για τον τρόπο που κατανέμεται το εισόδημα, και που θα προσπαθεί  να περιορίζει τις ανισότητες, η ύπαρξη εθνικού νομίσματος  αποτελεί σημαντικό μέσο αντιμετώπισής τους.

2)      Θα προχωρήσουμε σε κοπή χαρτονομισμάτων σε ποσότητα που να προκαλείται χαμηλής έντασης πληθωριστική πίεση, έτσι ώστε η ζήτηση, σε διαδοχικές φάσεις, να υψώνει στο επίπεδό της την προσφορά που  συνεχώς  θα υπολείπεται της ζήτησης, έτσι ώστε κάθε νέο σημείο ισορροπίας να είναι ανώτερο του αμέσως προηγουμένου. Έτσι, θα επιχειρηθεί ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

3)      Πόσο θα διαρκέσουν οι δύσκολες  συνθήκες;; Δεν είναι δυνατή μια απόλυτη απάντηση. Θα έλεγα μεταξύ 6-8 μήνες υπό προϋποθέσεις:

-ότι θα υπάρχει έτοιμο ένα λεπτομερειακό αναπτυξιακό πρόγραμμα, που θα τεθεί σε άμεση εφαρμογή, δίνοντας απόλυτη προτεραιότητας στη γεωργία

-ότι θα εξασφαλιστεί κάποια βοήθεια έξωθεν, από ΕΕ  (εντός της οποίας θα παραμείνουμε) από Κίνα, από Ρωσία…. (καταρχήν, είναι σωστή η υπόθεση ότι οι «εταίροι» μας δεν θα έχουν συμφέρον να μας πολεμήσουν, θέτοντας σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή και διεθνή σταθερότητα)

-ότι θα επιβληθούν περιορισμοί στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και στις εισαγωγές πολυτελών αγαθών.

-ότι θα συσταθεί ολιγομελής (και μη αμειβόμενη επιτροπή, εκτός των ξένων) από μακροοικονομολόγους/ αναπτυξιολόγους (όχι από τραπεζίτες ή  λογιστές), που να παρακολουθούν, βήμα προς βήμα την εκτέλεση του αναπτυξιακού προγράμματος.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Το άρθρο, που ακολουθεί γράφτηκε στα τέλη του 2009. Μεταφράστηκε γαλλικά και αγγλικά, αποτέλεσε κείμενο ανακοινώσεων σε διεθνή συνέδρια  και  από το Διαδίκτυο το πήραν διάφορα διεθνή περιοδικά.

Με την ευκαιρία των πρόσφατων δηλώσεων των επικεφαλής του ΔΝΤ ξαναδιάβασα το άρθρο και σκέπτομαι ότι η ανάρτησή του θα βρει ενδιαφερόμενους, καθώς είχα από τότε προβλέψει τις καταστροφές, αλλά και είχα προτείνει μέτρα που θα βοηθούσαν.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Η Ελλάδα υφίσταται, τους τελευταίους μήνες,  μια πρωτόγνωρη λαίλαπα με εθνικές, οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις, που απειλούν  να υποβαθμίσουν  δραματικά το ρόλο της στην παγκόσμια σκηνή, και να εκθέσουν το λαό της σε απρόβλεπτου μεγέθους κινδύνους και εξευτελισμούς. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλει η νεοσύστατη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ,  η κατάσταση  επιδεινώνεται με γοργούς ρυθμούς, σε καθημερινή βάση, αν κρίνει κανείς από το συνεχώς ανερχόμενο κόστος δανεισμού, που αναπόφευκτα διογκώνει το έλλειμμα.

Θα μπορούσαν, ωστόσο, να εκφραστούν πολλοί  ενδοιασμοί για το αν, πράγματι, η ελληνική οικονομία βρίσκεται στην εντατική, για το αν όντως  είναι υποψήφια χρεοκοπίας, για το αν είναι πράγματι επί θύραις  η  επιτήρησή της από το  ΔΝΤ ή και ακόμη για το αν κινδυνεύει να αποπεμφθεί από μέλος της ευρωζώνης.  Όχι, βέβαια, επειδή η ελληνική οικονομία  χαίρει άκρας υγείας, αλλά επειδή οι δυσκολίες της που δεν είναι αξεπέραστες,  και ούτε  αστραπές εν αιθρία, ουδέποτε  θα είχαν καταλάβει τη θέση    πρωτοκλασάτων  ειδήσεων στις  γνωστότερες εφημερίδες και στα λοιπά ΜΜΕ της υφηλίου,  ούτε  θα είχαν προσελκύσει  το ενδιαφέρον των   απανταχού κερδοσκόπων, - που αναζητούν  νέα λεία, μετά το σκάσιμο του μπαλονιού των ακινήτων-, αν   είχε ληφθεί κάποια στοιχειώδης μέριμνα  περιφρούρησης και διακριτικότητας ως προς τον τρόπο δημοσιοποίησής τους.

Να προσθέσω, ακόμη ότι αν, πράγματι, η ελληνική οικονομία βρίσκεται  στην εντατική,  η κατάστασή της  αυτή δεν είναι συνέπεια συγκυριακών, αλλά διαρθρωτικών αδυναμιών, οι οποίες όφειλαν  από καιρό να είναι γνωστές στο διευθυντήριο της ΕΕ. Ωστόσο,   στο τέλος του 2007 ο πρώην υπουργός Οικονομίας κ. Αλογοσκούφης δέχθηκε συγχαρητήρια από τον κ. Χοακίν Αλμούνια[1]  «….επειδή   η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα με έλλειμμα στην ΕΕ, που εφαρμόζει την οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μείωση του διαρθρωτικού ελλείμματος  κατά 0,5% του ΑΕΠ τον χρόνο έτσι που το 2010 να φθάσουμε σε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό».  Ήταν  ο ίδιος ο κ. Χοακίν Αλμούνια  που υποστήριξε ακριβώς τα αντίθετα, πριν από μερικές εβδομάδες, καθιστώντας μας, έτσι, τον αποδιοπομπαίο τράγο της ΕΕ., και όχι μόνο, αλλά ολόκληρης της υφηλίου, καθώς και εύκολο θήραμα των διεθνών κερδοσκόπων .

 Η ανεξέλεγκτη αυτή γνωστοποίηση εξονυχιστικών  λεπτομερειών, γύρω από  την κακή ή, ορθότερα τραγική πορεία της ελληνικής οικονομίας, σύμφωνα πάντοτε με τα διεθνή ΜΜΕ,  εκτός από  καταιγισμό προσβλητικών χαρακτηρισμών για τη χώρα μας, ενθάρρυνε και την αλυσιδωτή υποβάθμιση της πιστοληπτικής μας ικανότητας, από τους γνωστούς αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης. Τα πολύ σοβαρά λάθη αξιολόγησης αυτών των οίκων, στο παρελθόν, δημιούργησαν  υπόνοιες για διασυνδέσεις τους με εσωτερική πληροφόρηση, συμφέροντα  και με κερδοσκοπικά παιχνίδια, και προκάλεσαν την οργή της αμερικανικής κοινής γνώμης. Έχουν, ήδη, κατατεθεί μηνύσεις, από ιδιώτες και ετοιμάζονται και  άλλες από δύο αμερικανικές Πολιτείες,    εναντίον κάποιων απ’ αυτούς[2].

 Πιστεύω, με βάση αντικειμενικά κριτήρια, ότι ουδόλως, δικαιολογείται αυτής της έκτασης ο πανικός, ιδιαίτερα και μετά  την  πρόσφατη  επιτυχία που είχε η έκδοση του 5ετούς  ελληνικού ομολογιακού δανείου[3]. Εδραιώνει, ωστόσο, το καλώς έχει αυτού του πανικού η επιδρομή των διεθνών κερδοσκόπων, επί των ελληνικών ομολόγων, επιχείρηση που  τους αποφέρει, κέρδη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, επιστρέφοντας την οικονομία μας δέκα χρόνια πίσω και διογκώνοντας το αρχικό χρέος. Υπάρχει, βέβαια, και η υπόνοια ότι δεν καταβάλλονται προσπάθειες αποτροπής του διεθνούς αυτού διασυρμού επειδή, μέσω αυτού επιδιώκεται η επαναφορά στο προσκήνιο της συζήτησης της ανάγκης πολιτικής ένωσης στους κόλπους της ΕΕ[4], ιδίως μετά        τη  συνειδητοποίηση της  αποτυχίας των στόχων που η ΕΕ έθεσε πριν 10 χρόνια στη Λισαβόνα[5]..

Η νεοσύστατη ελληνική κυβέρνηση, μέσα στο γενικευμένο αυτό  κλίμα πανικού, εγκληματικής κερδοσκοπίας και υπερβολών, δεν κατόρθωσε  να συντονίσει την άμυνά της, να συγκεντρώσει τα επιχειρήματά της  και να υπερασπιστεί την οικονομία. Έσπευσε, έτσι,  σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια πειθούς του διευθυντηρίου της ΕΕ, και της υφηλίου,  για το ότι «η Ελλάδα θα κατορθώσει να ικανοποιήσει το σύνολο των απαιτήσεών τους. Ότι  η κυβέρνηση διαθέτει ολοκληρωμένο σχέδιο που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση». Ενώ, για μια σειρά από λόγους, θα ήταν απαραίτητο να αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα των μέτρων που της επέβαλαν οι αρμόδιοι της ΕΕ και να υπερασπιστεί την ανάγκη λήψης υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της ελληνικής οικονομίας[6], έτσι ώστε να υπάρξει  ευνοϊκό αποτέλεσμα.

Θα υποστηρίξω, συνεπώς, ότι το πρωταρχικό πρόβλημα της Ελλάδος,  δεν είναι όπως εμφανίζεται,    το υψηλό δημόσιο  χρέος και τα ελλείμματα, αλλά η παντελής αδυναμία επιλογής και εφαρμογής εκείνων των μέτρων, που θα είχαν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να επιλύσουν τα αδιέξοδά της.   Και στο σημείο αυτό υπάρχουν κάποιες αλήθειες, που φτάνουν αυτόματα μέχρι τα χείλη του καθενός μας, αλλά που δεν τολμούν να εξωτερικευτούν. Θα έπρεπε, όμως, γιατί η επιβολή ακατάλληλου σταθεροποιητικού προγράμματος κινδυνεύει να καταδικάσει την οικονομία  σε μακροχρόνιο μαρασμό. Και το χειρότερο, ο βασικός στόχος, που είναι ο έλεγχος των ελλειμμάτων, δεν έχει πιθανότητες να πραγματοποιηθεί,  εξαιτίας της συρρίκνωσης των δημοσίων εσόδων, ως συνέπεια της συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας..

 Η αμφισβήτηση αυτών των μέτρων ουδόλως  σημαίνει βέβαια ότι υποτιμούμε τη σημασία της ιδιότητάς μας ως μέλος της ευρωζώνης, ούτε  ότι δεν συναισθανόμαστε τα σφάλματα που μας βαρύνουν. Αν, όμως, πράγματι  βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, όπως με επίφαση επιμένουν να υποστηρίζουν  τα διεθνή ΜΜΕ θα πρέπει, επιτέλους, να τολμήσουμε να υπενθυμίσουμε  στους συνομιλητές μας της ΕΕ, ορισμένα γεγονότα, που είναι αναμφισβήτητα, αλλά που όσο απομακρυνόμαστε από το ξέσπασμα της κρίσης  ξεχνιούνται, όπως ότι::

·                            Οι τεράστιες ευθύνες του νεοφιλελευθερισμού, στο ξέσπασμα της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης[7], δεν μπορούν πια να αμφισβητηθούν, ιδιαίτερα και μετά  την ταπεινή ομολογία του αρχιερέα του συστήματος, του προέδρου  της FED κ. Alan Greenspan,  ότι « το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργήσαμε ήταν λανθασμένο»[8].Είναι, λοιπόν, παράλογο, άδικο και εγκληματικό η Ελλάδα, εν μέσω κρίσης, να  γίνεται εξιλαστήριο θύμα στο βωμό  αποτυχημένων   νεοφιλελεύθερων επιταγών και να αποκλείεται, έτσι, η πρόσβασή της στη λήψη  μέτρων  κεϋνσιανής προέλευσης, τα οποία βοήθησαν, και εξακολουθούν να βοηθούν την παγκόσμια οικονομία να αναρρώσει. Οι ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι γνωστό,  επιτρέπουν στον εαυτό τους επεκτατική οικονομική πολιτική  και αποστασιοποιούνται,  όταν χρειάζεται,   από τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, συνεχίζοντας τις διακρίσεις ανάμεσα σε ισχυρές και αδύναμες ευρωπαϊκές  χώρες, που  εφαρμόστηκαν  πολυάριθμες φορές στο παρελθόν, σχετικά κυρίως με τους τρόπους και τους βαθμούς εφαρμογής των απαιτήσεων του Συμφώνου Σταθερότητας[9].

·                            Η επιβολή  του Συμφώνου Σταθερότητας, επί δεκαετίες, φέρει ασφαλώς, μεγάλο μέρος ευθύνης για τις δυσκολίες της Ελλάδος,   που συσσωρεύτηκαν και που τώρα εκρήγνυνται. Η διαπίστωση αυτή αναφέρεται σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά για την ελληνική περίπτωση, οι δυσμενείς επιπτώσεις του Συμφώνου Σταθερότητας είναι  εντονότερες, εξαιτίας των πολλών και σημαντικών διαρθρωτικών  ιδιομορφιών της [10]. Εξάλλου, το σχήμα αυτό  αποδείχθηκε θανάσιμα επικίνδυνο, ιδιαίτερα  για τον ευρωπαϊκό Νότο, με κύριο θύμα την Ιρλανδία, που επί μακρά σειρά ετών χρησίμευε ως  βιτρίνα επίδειξης των θαυμαστών επιτευγμάτων της ευρωπαϊκής μακροοικονομικής πολιτικής. Για πολλοστή  φορά προβάλουν οι κίνδυνοι της επιβολής κοινής μακροοικονομικής πολιτικής σε οικονομίες που διανύουν διαφορετικά στάδια ανάπτυξης και που δεν λαμβάνονται υπόψη οι ιδιομορφίες τους[11].

·                            Βεβαίως οφείλουμε να βάλουμε κάποια τάξη στα δημοσιονομικά μας, και  ως μέλος της ευρωζώνης πρέπει  να τηρούμε τις ανειλημμένες υποχρεώσεις μας. Ωστόσο,  ουδείς πράγματι θα βλαφτεί αν η μείωση του ελλείμματός μας κάτω από  το 3% του ΑΕΠ πραγματοποιηθεί  όχι σε 3 χρόνια -όπως αφόρητα μας πιέζουν να το πράξουμε- αλλά σε 6-7 χρόνια, με την προϋπόθεση βέβαια ότι κάθε χρόνο θα μπορούμε να επιδεικνύουμε το ποσοστό προόδου που θα έχουμε αναλάβει[12].  Η υλοποίηση αυτού του στόχου, σε τόσο μικρό διάστημα, είναι αδύνατη, παρά το γεγονός ότι  η επιδίωξή της θα απαιτήσει  υπέρογκες  θυσίες  από  τα φτωχότερα τμήματα του λαού. Η αποτυχία επίτευξης της ανειλημμένης αυτής υποχρέωσης, παρά τις θυσίες, θα εντείνει το πρόβλημα αναξιοπιστίας της Ελλάδας, θα αναμοχλεύσει κερδοσκοπικές τάσεις και  θα επιδεινώσει τις αναπτυξιακές  της δυνατότητες.

Η Ελλάδα, εδώ και πολλές δεκαετίες,  χρειάζεται  σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτές, όμως,  όχι μόνο δεν υλοποιούνται αλλά, επιπλέον, δρομολογούνται μεταβολές που επιδεινώνουν την κατάσταση, επειδή  είναι διαμετρικά αντίθετες από αυτές που απαιτούνται. Σκέπτομαι, κυρίως, τις μεταρρυθμίσεις στην ελληνική αγορά εργασίας[13], που αν συνεχιστούν προς την ίδια κατεύθυνση, θα φέρουν το χάος, εφόσον  τελικά καταλήγουν σε ακόμη μεγαλύτερη αφαίμαξη των μισθών από τα κέρδη, δηλαδή σε ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος, αποπροσανατολισμό της ζήτησης και της παραγωγής, απίσχνανση της πραγματικής οικονομίας, χάριν της χρηματιστηριακής, διαφθορά και κερδοσκοπία. Οι διαρθρωτικές  μεταβολές απαιτούν την πάροδο ικανού χρόνου για να υλοποιηθούν και επιπλέον οφείλουν να διενεργούνται με κάποια ιεράρχηση, για να είναι ορθολογικές. Ενδεικτικά αναφέρω ότι σε οικονομία-όπως η ελληνική- με τόσο χαμηλό ποσοστό μισθωτών στη συνολική απασχόληση[14], η κριτική περί μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων επιβάλλεται να ληφθεί στις σωστές της διαστάσεις, έτσι που και οι λύσεις, που θα επιλεγούν να είναι  αποτελεσματικές. Η απασχόληση, λοιπόν, στο δημόσιο, όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει ικανή απασχόληση, εμφανίζεται ως  η μοναδική διέξοδος προκειμένου να αποφευχθεί ανεξέλεγκτης έκτασης ανεργία. Έχω, συνεπώς,  σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με  το μέτρο ριζικής μείωσης του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, που επιτάσσει η ΕΕ. Γιατί, αν το πρόβλημά μας είναι η διενέργεια μεταρρυθμίσεων, για μια υγιέστερη οικονομία- και όχι η βραχυχρόνια ικανοποίηση των ευρωπαίων εταίρων μας- θα ήταν απαραίτητο να τους εξηγήσουμε ότι της μείωσης του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων θα πρέπει να προηγηθεί η περαιτέρω ανάπτυξη της απορροφητικής ικανότητας του ιδιωτικού τομέα.  

Για την αντιμετώπισή των σοβαρών διαρθρωτικών προβλημάτων μας  χρειάζεται σχέδιο, το οποίο να προσαρμόζεται στα ειδικά χαρακτηριστικά και στις ανάγκες της οικονομίας μας. Αλλά, πριν απ’ όλα,  χρειαζόμαστε χρόνο. Όχι 3 , αλλά  τουλάχιστον 6-7 χρόνια, με αρχές και μέτρα που δε θα μεταβάλλονται.  Η επιλογή μας κακώς εμφανίζεται, ότι κινείται μεταξύ σκληρών και ηπιότερων μέτρων, γιατί το πραγματικό δίλημμα είναι ανάμεσα σε συντηρητική / συρρικνωτική  και σε επεκτατική/αναπτυξιακή πολιτική.  Και ειδικά, για την ελληνική περίπτωση, πιστεύω ότι η κυρίαρχη επιλογή δεν μπορεί παρά να είναι η δεύτερη. Τα ελλείμματα, δηλαδή να αντιμετωπιστούν, στην αρχή, με  ακόμη μεγαλύτερα ελλείμματα, χωρίς βέβαια να απουσιάζουν και κάποια συμπληρωματικά μέτρα συρρίκνωσης.  Πολύ συνοπτικά:

*Έχω την πεποίθηση ότι θα αποδειχθεί θανάσιμο σφάλμα το μέτρο του περιορισμού των μισθών και συντάξεων αν, τελικά, αυτό δεν αποφευχθεί. Η συρρίκνωσή τους, που αγγίζει τις περίπου 13 μονάδες (1980-τώρα), μέσα στο ΑΕΠ, εξαιτίας της επέκτασης της ελαστικής εργασίας, του χρόνια άδικου φορολογικού συστήματος, της ανεργίας, της πίεσης επί των μισθών  από τους λαθρομετανάστες, της μετεγκατάστασης και κυρίως της απειλής για μετεγκατάσταση επιχειρήσεων και του επιπέδου εργατικών αμοιβών, που υπολείπεται  της παραγωγικότητας της εργασίας[15]. Αν, λοιπόν, υιοθετηθεί το ατυχέστατο αυτό μέτρο,   θα ηρεμήσει προς στιγμήν, τους αρμόδιους της ΕΕ- και όχι μόνο- αλλά κινδυνεύει πολύ σοβαρά να  καταλήξει  στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τα αναμενόμενα: δηλαδή, σε κάθετη πτώση των φορολογικών εσόδων, εξαιτίας εμβάθυνσης της ύφεσης και σε ανεξέλεγκτη ανεργία[16]. Για να μην προσθέσω και την αναπόφευκτη κορύφωση των κοινωνικών αναταραχών. Αυτό που χρειάζεται η οικονομία μας, και που αποτελεί τώρα τη μοναδική ελπίδα σωτηρίας,  είναι η πάση θυσία ενίσχυση του ρυθμού ανάπτυξης. Ρυθμού που, οπωσδήποτε,  να υπερβαίνει αυτόν της  αύξησης του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος. Γι αυτό, είναι απαραίτητο να ενισχυθεί η εγχώρια ζήτηση, η εγχώρια παραγωγή και οι εξαγωγές. Ο στόχος αυτός είναι τώρα, με την κρίση, ασφαλώς, δυσκολότερος, αλλά δεν έχουμε άλλη διέξοδο.  Η υλοποίηση αυτού του κυρίαρχου στόχου απαιτεί, φυσικά, τη διενέργεια δημοσίων επενδύσεων, σε όσο γίνεται μεγαλύτερη έκταση. Οι δημόσιες παραγωγικές δαπάνες θα πρέπει να εκπροσωπούν σημαντικό ποσοστό στο ΑΕΠ , για να είναι αποτελεσματικές. Οι δημόσιες δαπάνες θα έπρεπε να συμπληρωθούν με γενναία αναδιανομή του εισοδήματος, από το κεφάλαιο προς την εργασία, από τους πλουσιότερους  προς τους φτωχότερους για να αποκατασταθεί, σταδιακά, η διασαλευθείσα ανισορροπία, που προκλήθηκε από τις  χρόνιες και ακραίας έκτασης ανισότητες. Αυτής της μορφής και έκτασης δαπάνες βρίσκονται στη βάση της ταχύτατης ανάπτυξης της Κίνας, σε πείσμα της κρίσης, αλλά και στον περιορισμό των δυσμενών επιπτώσεών της στις ΗΠΑ[17].

*Η πάταξη της φοροδιαφυγής-και ταυτόχρονα και της διαφθοράς-είναι στόχοι πρωταρχικής σημασίας, που ωστόσο δεν υλοποιήθηκαν επί δεκαετίες.  Είναι, ασφαλώς, απογοητευτικό ότι προς το παρόν η κυβέρνηση στοχεύει-όπως άλλωστε και όλες οι προηγούμενες- προς τα γνωστά υποζύγια, που αδυνατούν να αποκρύψουν εισοδήματα: στους μισθωτούς και συνταξιούχους και στους ιδιοκτήτες ακινήτων. Τα όρια περαιτέρω αποστράγγισής τους είναι πολύ περιορισμένα και ανεπαρκέστατα για  να δώσουν τις επιθυμητές λύσεις. Τους άλλους, τους πραγματικούς φοροφυγάδες,  πως θα τους αναγκαστούν να πληρώνουν το φόρο που τους αναλογεί; Η φοροδιαφυγή, στην Ελλάδα είναι τόσο τραγικά υψηλή επειδή οι μη μισθωτοί είναι περίπου 3 φορές περισσότεροι, ως ποσοστό στη συνολική απασχόληση, σε σύγκριση με τις λοιπές οικονομίες της ΕΕ-15. Γι’ αυτό άλλωστε και το ποσοστό των άμεσων φόρων στο ΑΕΠ μας είναι από τα χαμηλότερα μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Υπάρχουν, ασφαλώς, τρόποι σύλληψης της φοροδιαφυγής και των φοροφυγάδων. Αλλά χρειάζεται θάρρος,  που δεν το είχαν, επί δεκαετίες, οι υπουργοί οικονομικών.  Χρειάζονται, ακόμη, ατσάλινα νεύρα για να αντιμετωπιστούν οι εντονότατες αντιδράσεις όλων αυτών, που κατορθώνουν να ζουν στη χλιδή δηλώνοντας ως εισόδημα μόνο….800^Ε το μήνα.

*Ο περιορισμός της σπατάλης του δημόσιου τομέα  είναι θέμα πρώτης ανάγκης, και  θα πρέπει να  επιχειρηθεί με  ιδιαίτερα σκληρά, αλλά διόλου εύκολο να εφαρμοστούν, μέτρα. Κι αυτό επειδή, επί σειρά δεκαετιών, οι Έλληνες που καταλαμβάνουν πολυθρόνες, μεγάλες ή και πιο ταπεινές, σπανιότατα είναι σε θέση να διαχωρίσουν την αποστολή και την προσωπικότητά τους, από την επίδειξη.  Το παράδειγμά τους αποτελεί μοντέλο μίμησης από το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο.  Να υπογραμμίσω, επίσης, ότι κατά την κρίση μου, το πρόβλημα του δημόσιου τομέα, στην Ελλάδα, δεν είναι το μεγάλο του μέγεθος, αλλά η αναποτελεσματικότητά του. Συνεπώς, δεν πιστεύω ότι η απλή μείωση του αριθμού δημοσίων υπαλλήλων και οργανισμών αποτελεί  τη  λύση.  

*Το συνολικό φορολογικό βάρος στην Ελλάδα, αναπόφευκτα, πρέπει να αυξηθεί, γιατί διαφορετικά δεν θα εξέλθουμε από την εντατική. Το ζητούμενο, ωστόσο είναι πρώτον, η αύξηση αυτή  να κατανεμηθεί, επιτέλους,  με τρόπο δίκαιο και ορθολογικό και δεύτερον, να αναφέρεται σε μια ολοένα και μεγαλύτερη βάση, δηλαδή σε ανερχόμενο  ΑΕΠ.

Δυστυχώς, οι σχέσεις της χώρας μας με την ΕΕ υπέστησαν σοβαρό πλήγμα, και εξακολουθούν να  τραυματίζονται καθημερινά.   Θα έπρεπε, καταρχήν, να θεωρείται δεδομένη η υποχρέωση της ΕΕ να συμπαρίσταται στα μέλη της, όταν δοκιμάζονται, και να βάζει φρένο στις κερδοσκοπικές επιθέσεις, εναντίον τους[18]. Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι, όντως, αδιανόητη η απειλή της μη αποδοχής των ελληνικών ομόλογων από την ΕΚΤ,  έπειτα από σχετική απόφαση της Moody! Εξάλλου, δεν είναι σοβαρή η όποια συζήτηση για την τυχόν  έξοδό μας από την ΕΕ, αλλά ούτε και για την  αποπομπή μας που, για μια σειρά από λόγους,  θα ήταν επαχθέστερη για την Ένωση από ότι για την Ελλάδα.

Ωστόσο, ως μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης, το τέλος του διεθνούς διασυρμού μας, καθώς και της απομύζησής  μας από τους κερδοσκόπους, περνά αναγκαστικά μέσα από τη  δυνατότητα συνεννόησής μας με το διευθυντήριο της ΕΕ. Η όποια όμως συναίνεση, ιδιαίτερα και ύστερα από τα όσα έχουν πρόσφατα διαμειφθεί, δεν μπορεί πια και δεν πρέπει να αρκεστεί στην τυφλή υιοθέτηση των μέτρων, που μας επιβάλλονται, αλλά αντιθέτως στην, εκ βάθρων αμφισβήτησή τους.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη                                                                       Θεσσαλονίκη, 20.12.2009

delimar@uom.gr

οι ίδιοι οι Eλληνες αρμόδιοι (και μάλιστα με την ιδιότητα οικονομολόγων) δέχθηκαν ασμένως το δολοφονικού περιεχομένου πρώτο μνημόνιο, και μάλιστα χωρίς καμία διαμαρτυρία, και μάλιστα ως μονόδρομο, και μάλιστα χωρίς την όποια ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης!

Προς την τριτοκομματική μας κυβέρνηση: Ούτε ένα 1' δεν πρέπει να χαθεί.....ούτε 1'' (Παρατηρήσεις στο άρθρο "Απολογία του προέδρου του ΕΛΣΤΑΤ" της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 ===========================================================

Ο κ. ΠΕΠΟΝΗΣ άργησε πολύ να αποφασίσει τη δίωξη των αρμοδίων της ΕΛΣΤΑΤ. Είναι βέβαιο, λοιπόν, ότι εξήτασε τα πάντα με απόλυτη ευσυνειδησία και ιδιαίτερη προσοχή, ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν. Η κυρία Ζωή Γεωργαντά, εξάλλου, είναι γνωστό ότι  έχει επαρκέστατες γνώσεις στατιστικής, αλλά  και ότι επιπλέον απέδειξε ότι είναι πριν απ' όλα Ελληνίδα, με ότι η διαπίστωση αυτή περιλαμβάνει. Η χώρα μας ψυχορραγεί εξαιτίας του απάνθρωπου προγράμματος του ΔΝΤ. Συνεπώς, το περιεχόμενο της απολογίας  αυτών που διώκονται από την ελληνική δικαιοσύνη,  αν και   περιέργως αλλά, υποθέτω, από λάθος εμφανίζεται κάτω από την επιγραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας-ΕΛΣΤΑΤ (γιατί, τι θα μπορούσε  αυτό να σημαίνει; ότι η Ελληνική Δημοκρατία επιστρατεύεται ως  συνήγορός τους;;;;;) είναι καταρχήν χωρίς ενδιαφέρον.

Αντιθέτως είναι βέβαιο ότι δίνεται στον ελληνικό λαό μια μοναδική ευκαιρία που πρέπει όλοι να αδράξουμε και να αξιοποιήσουμε. Ιδίως, που   αυτές οι διώξεις,  θα έλεγα κατά ευτυχή συγκυρία, συμπίπτουν χρονικά  με τη δήλωση του επικεφαλής οικονομολόγου Olivier Blanchard, που ομολογεί χωρίς περιστροφές ότι  "το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα ήταν τραγικό λάθος". Αυτή η τελευταία δήλωση επαναλήφθηκε και από την κυρία Christine Lagarde, προχθές  στο κανάλι France 2. Είναι, λοιπόν, και επισήμως ΣΑΦΕΣ, πια, αυτό που βέβαια  ήταν ξεκάθαρο από την αρχή, για όποιον ήθελε να το καταλάβει, έστω και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις μακροοικονομίας . Σε ότι αφορά  τους αρμόδιους του ΔΝΤ, καθώς και   τους  εταίρους  μας (αν αφήσουμε προς το παρόν κατά μέρος  τα όποια  σενάρια συνωμοσίας),  ας δεχθούμε  ότι δεν γνώριζαν τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας, παρότι  οι ελαστικότητες  στις οποίες τώρα και κατόπιν εορτής αναφέρονται ήταν γνωστές σε όλους όσοι είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν με την ελληνική οικονομία. Αλλά, ας προσθέσουμε  ακόμη και κυρίως ότι το ΔΝΤ και οι εταίροι μας  έκριναν, πιθανώς,  ότι  δεν  χρειαζόταν  να ασχοληθούν περισσότερο με το θέμα ΕΛΛΑΣ,  εφόσον  οι ίδιοι οι Eλληνες αρμόδιοι (και μάλιστα με την ιδιότητα οικονομολόγων) δέχθηκαν  ασμένως το δολοφονικού  περιεχομένου πρώτο μνημόνιο, και μάλιστα χωρίς καμία διαμαρτυρία, και μάλιστα ως μονόδρομο, και μάλιστα χωρίς την όποια ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης!

 Τώρα, όμως, χάρη στον καταιγισμό ομολογιών και διώξεων, που έριξαν φως στο σκοτεινό τούνελ (και αναμένεται προσεχώς ακόμη περισσότερο και σε πιο εκτεταμένη περιοχή φως) δεν υπάρχει δικαιολογία καμιά.  Η απλή λογική επιτάσσει ότι πρέπει ΠΑΡΑΥΤΑ να σταματήσει η εφαρμογή των εγκληματικών αυτών μνημονίων (δεν χρειάζεται καν να καταγγελθούν, γιατί αυτό έγινε  ήδη, και με τον πιο επίσημο τρόπο, από τους επικεφαλής του ΔΝΤ, τους εμπνευστές δηλαδή των μνημονίων) και να αντικατασταθούν από άλλο κείμενο υποχρεώσεων, ριζικά διαφορετικών,  με ανθρώπινο και εφικτό χαρακτήρα. Φυσικά, και  με άλλο όνομα, για να αποφευχθούν τραγικές μνήμες.

Ωστόσο, το πολύ περίεργο και το άκρως ανεξήγητο είναι ότι παρότι έχουν, ήδη, περάσει πολλά 24ωρα από τις δύο αυτές συντριπτικές ομολογίες των ιθυνόντων του ΔΝΤ, αλλά και της δίωξης των επικεφαλής του ΕΛΣΤΑΤ,  οι δικοί μας αρμόδιοι ουδόλως αντέδρασαν. Είναι, βέβαια, εξαιρετικά απασχολημένοι και προβληματισμένοι με επιστρατεύσεις εργαζομένων και άλλα παρόμοια, αλλά όμως είναι αναμφισβήτητη η  άμεση προτεραιότητα που διεκδικεί η αντίδραση  στην είδηση ότι η "λιτότητα, Βλ. ΜΝΗΜΟΝΙΑ, υπήρξε τραγικό λάθος". Ο Θεός της Ελλάδας  πρόσφερε  μια μοναδική ευκαιρία στην τρικομματική μας κυβέρνηση, να αναλάβει κοσμοϊστορικές πρωτοβουλίες και να διασώσει τη χώρα, και όχι μόνο, αλλά και τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο που στενάζει, αλλά και το σύνολο της ΕΕ-ευρωζώνης, που βρίσκεται σε χρόνια ύφεση με διψήφια ανεργία.

Συνεπώς, αυτό το ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ, η κυβέρνησή μας θα ήταν αδιανόητο  να το συνεχίσει, θα έλεγα ούτε για 1', τώρα που διαθέτει τις δύο αυτές επίσημες ομολογίες, αλλά και τη δίωξη των υπευθύνων του ΕΛΣΤΑΤ, που φέρονται ότι διευκόλυναν την είσοδο της χώρας στο κρεματόριο του ΔΝΤ. Είναι πράγματι αδιανόητη η καθυστέρηση αντίδρασης της κυβέρνησης, έστω και για 1'. Γιατί, μέσα σ'αυτό το 1' καθυστέρησης, είναι πολύ πιθανόν να προστεθούν στους πάνω από 4000 αυτόχειρες, και άλλοι.....να αρρωστήσουν και να πεθάνουν από νεοκακουχίες και άλλοι συμπατριώτες μας, να πεταχτούν στο δρόμο και άλλοι άστεγοι,  να προχωρήσουν σε έκτρωση και άλλες απελπισμένες γυναίκες, να ευοδωθούν  κάποια  από τα απευκταία σχέδια ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου μας κ.ο.κ.,κ.οκ. Συνεπώς, το κάθε λεπτό που φεύγει, με την κυβέρνηση να αδρανεί, στο θέμα αυτό ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, προβάλλοντας άλλες προτεραιότητες, έχει ως αντίβαρο ανθρώπινες ζωές και συνεπώς αποτελεί εγκληματική επιλογή.

Εξυπακούεται, φυσικά, ότι πορευόμενοι με "μνημόνια που αποτελούν ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ" είναι αδύνατο να διαπιστώνουμε ότι "πάμε καλά" και ότι "θα τα καταφέρουμε". Έτσι δεν είναι;;;

Μας εξαφανιζουν απο ''ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ''

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 29-03-12)

---

PSI: Ρέκβιεμ για την Ελλάδα

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη,

πρώην πρυτάνεως και καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, προέδρου του Ιδρύματος Δελιβάνη

Προϊόν ενός αναίσχυντου εκβιασμού, που έγινε ωστόσο δεκτός με την, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, δουλικότητα της κυβέρνησής μας, το PSI – κοινώς κούρεμα – λειτούργησε ως «ταύρος σε υαλοπωλείο» καταπατώντας με ανείπωτη βαρβαρότητα κάθε ελπίδα ανόρθωσης της άμοιρης ελληνικής οικονομίας. Έτσι οι θετικές συνέπειες των 4 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα εξοικονομήσουμε, σε ετήσια βάση, από τόκους του χρέους αναιρούνται δραματικά από τις βραχυχρόνιες, αλλά κυρίως μακροχρόνιες υποχρεώσεις που αναλάβαμε απέναντι στους δανειστές μας και που μας εξαφανίζουν, στην κυριολεξία, από προσώπου Γης.
Από το τέλος του 2010 είχα υποστηρίξει σε πολυάριθμα άρθρα μου το αυταπόδεικτο: ότι δηλαδή η αναδιάρθρωση - αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας ήταν η μοναδική οδός που θα το καθιστούσε βιώσιμο χωρίς ταυτόχρονα να οδηγήσει τον λαό σε πλήρη εξαθλίωση.
 Ωστόσο, η λύση αυτή απορρίφθηκε από την κυβέρνηση, ως δήθεν καταστρεπτική για την Ελλάδα, με την επιπολαιότητα ανίδεων που, όμως, είναι πεπεισμένοι ότι εκφράζουν την απόλυτη αλήθεια.
Και έτσι, οδεύοντας ακάθεκτοι, από τότε, προς την ολοκληρωτική καταστροφή, συρθήκαμε, τελικά, χωρίς αντίσταση, σε μια υποχρεωτική μονομερή αναδιάρθρωση - αναδιαπραγμάτευση του χρέους, που πια απέβλεπε στην εξυπηρέτηση των δανειστών μας και όχι του ελληνικού λαού.

Ι. Επιδιώξεις - Επιτεύγματα
Μετά το πέρας του όντως εκτρωματικού αυτού κουρέματος του ελληνικού χρέους, που σίγουρα μας εξασφάλισε μια ζηλευτή θέση στο Guinness, οικονομίας δηλαδή που πανηγυρίζει επειδή χρεοκόπησε, θα προσπαθήσω να οριοθετήσω τις παραμέτρους της νέας πορείας μας προς την άβυσσο. Σε τρεις ενότητες θα εξετάσω πρώτον τι επιδιώξαμε και τι τελικά επιτύχαμε, δεύτερον τις συνέπειες του PSI και τρίτον το πώς θα αναβιώσει η ελπίδα στον τόπο μας.

1. Να γίνει το χρέος διαχειρίσιμο
Η προσφυγή σε κούρεμα χρέους αποτελεί, γενικώς, ομολογία της αδυναμίας εξυπηρέτησής του. Ακριβώς, το κούρεμα αποσκοπεί στο να το καταστήσει ελέγξιμο. Με βάση νεότερες σχετικές έρευνες, ένα χρέος θεωρείται βιώσιμο όταν δεν υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ συγκεκριμένης οικονομίας.

 Για την ελληνική περίπτωση, ωστόσο, φαίνεται ότι ακολουθήθηκε ειδική αντιμετώπιση, εφόσον το ΔΝΤ δέχεται ότι το 120% μπορεί να εκληφθεί ως βάση βιωσιμότητας.

Αποφασίστηκε, λοιπόν, ότι θα έπρεπε να είμαστε ικανοποιημένοι, η τρόικα πρωτίστως και στη συνέχεια εμείς οι Έλληνες, αν, ύστερα από αιματηρές θυσίες 11 ολόκληρων ετών, το χρέος μας το έτος 2020 θα επανερχόταν στο ίδιο ύψος με το 2009, σημείο εκκίνησης των προβλημάτων μας. Φυσικά η επάνοδος αυτή θα σήμαινε ότι επί 11 ολόκληρα χρόνια ο ελληνικός λαός θα βίωνε ένα σισύφειο έργο. Δυστυχώς, όμως, και αυτό το υποτιθέμενο «ευνοϊκό σενάριο» γρήγορα αποδείχθηκε εξωπραγματικό, εφόσον πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά το PSI, εκτιμά το χρέος στο ΑΕΠ, για το 2020, σε 145,5%.

2. Να αποφύγουμε τη χρεοκοπία
Παρότι η χρεοκοπία μας – αφότου δραστηριοποιήθηκαν τα CAC, που έκαναν υποχρεωτικό και όχι πια εθελοντικό το κούρεμα, στην ουρά του, και που έτσι αφυπνίστηκαν τα στοιχήματα CDS – επισημοποιήθηκε, δηλαδή αναγνωρίστηκε ως πιστωτικό γεγονός, η κυβέρνησή μας, ωστόσο, προσπάθησε να αποσιωπήσει αυτή την εξέλιξη υποστηρίζοντας με νοητικές ακροβασίες ότι η ελληνική χρεοκοπία δεν είναι, ακριβώς, χρεοκοπία. Κι όμως, πολυάριθμες αιματηρές θυσίες, και πάνω απ’ όλα το αυτόχρημα εγκληματικό Μνημόνιο ΙΙ, προωθήθηκαν με την ουτοπική υπόσχεση ότι έτσι θα αποφευχθεί η χρεοκοπία.

3. Να μετριαστεί το βάρος των θυσιών του ελληνικού λαού
Παρότι η κυβέρνηση μεταχειρίζεται κάθε μορφής μεθοδεύσεις, αποπροσανατολισμού, τρομοκράτησης του λαού με την εξαγγελία της έλευσης τεράτων της Αποκάλυψης, αν δεν συμμορφωθούμε προς τις υποδείξεις, επίκλησης μονόδρομων, επιβολής στραγγαλιστικών εκβιασμών, απειλής σκληρών τιμωριών κ.ο.κ., πιστεύω ωστόσο πως πια είναι αδύνατον να υποστηριχθεί, έστω και αναμασώντας τα μέχρι τώρα ιλαροτραγικά επιχειρήματα, ότι χάρη στο PSI περιορίστηκαν οι καταστροφές της ελληνικής γενοκτονίας.
Πράγματι, πιστεύω ότι έγινε πια ξεκάθαρο στη συνείδηση του ελληνικού λαού ότι οι απανωτές «σωτηρίες μας» στην πραγματικότητα μας σέρνουν σε πορεία χωρίς επιστροφή. Γιατί πια ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι οι πολυπληθείς «σωτήρες του», εντός και εκτός της Ελλάδας, τον καταδίκασαν ερήμην του να διαβιώνει εφεξής στον τόπο του ως δουλοπάροικος και ως ζήτουλας των περισσευμάτων από τα πλουσιοπάροχα τραπέζια των δανειστών του.

4. Να ανοίξει ο δρόμος για τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας
Αμέσως μετά το πέρας του PSI, ο πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε σχεδόν δακρύβρεκτος από τη συγκίνηση για το «αίσιο τέλος» του και, χωρίς βέβαια να συγκεκριμενοποιήσει τα πολλαπλά κατ’ αυτόν οφέλη της Ελλάδας από την υπ’ αριθμόν 10 (δέκα) αυτή «σωτηρία μας», προέβλεψε ωστόσο ότι «ανοίγει ο δρόμος για την ανάκαμψη».
Μπορεί, τελικά, να αποδειχθεί σωστός. Διότι, αν αποδεκατιστεί ο πληθυσμός της χώρας εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης των νέων μας, εξαιτίας της πείνας και των κακουχιών που καθημερινά πλήττουν μεγαλύτερο ποσοστό του λαού, αν πληθύνουν οι αυτοκτονίες εξαιτίας του ξέφρενου πολλαπλασιασμού των λουκέτων, εξαιτίας της ανεξέλεγκτης ανεργίας, που σύντομα θα εμπλουτιστεί και με τους 150.000 δημοσίους υπαλλήλους που θα πεταχτούν, σαν σκουπίδια, στον δρόμο, αν περιοριστούν ακόμη περισσότερο οι γεννήσεις, αν αυξηθούν τα θύματα ληστειών και ανθρωποκτονιών, τότε, ναι, θα επαληθευτούν οι «αισιόδοξες» πρωθυπουργικές προβλέψεις.

Διότι, τότε, τα ψίχουλα του ελληνικού μόχθου θα αποδειχθούν αρκετά για να διατηρήσουν στη ζωή τα εξαθλιωμένα απομεινάρια του ελληνικού λαού.

Πρώτο συμπέρασμα

Κανένας από τους συνήθεις στόχους που τίθενται στο κούρεμα χρέους δεν υλοποιήθηκε στην ελληνική περίπτωση. Αντιθέτως, η κατάσταση χειροτέρεψε σημαντικά, ακριβώς, και εξαιτίας του κουρέματος.

ΙΙ. Συνέπειες του PSI

Η υπογραφή των Μνημονίων, των διαφόρων συμβάσεων και του συνόλου αυτού του φρικιαστικού συρφετού, αφού διαβάστηκαν ή και χωρίς να διαβαστούν, βασίστηκε προφανώς στην υπόθεση ότι «οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πασχίζουν να μας σώσουν, αλλά εμείς είμαστε ανεπίδεκτοι».
Υπόθεση που πρέπει, πάραυτα, να εγκαταλειφθεί, διότι αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα. Αντιθέτως, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, επιδιώκοντας στενά εθνικά τους συμφέροντα, αγνοώντας βασικές ιδιορρυθμίες της ελληνικής οικονομίας, λειτουργώντας κάτω από το βάρος απειλών για το μέλλον της ευρωζώνης, υιοθετώντας επικίνδυνες για την ανθρωπότητα, φανατικές ιδεολογίες, αδυνατώντας να υψωθούν στις ανάγκες των περιστάσεων, έχοντας το ενδιαφέρον τους στραμμένο σε επικείμενες βουλευτικές εκλογές, αντιμετώπισαν αρχικά την Ελλάδα ως «φύγε κακό από τα μάτια μου», επιβάλλοντας λύσεις, που ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν.
Αλλά, στη συνέχεια… το ξανασκέφθηκαν:
♦ Γιατί όχι και στο ολοκαύτωμα της Ελλάδας;

♦ Γιατί όχι και στο ξεπούλημά της;

♦ Γιατί όχι και στην αποικιοποίησή της;

Ιδίως όταν η κατακαημένη Ελλάδα κατρακυλούσε σε ελεύθερη πτώση προς το βάραθρο, εφόσον οι φυσικοί της υπερασπιστές, οι ταγμένοι εκπρόσωποι του λαού της έσπευδαν, αδίστακτα, να δηλώσουν «Ναι σε Όλα».
 Γιατί, λοιπόν, να μην απομυζηθεί, μέχρι το μεδούλι, η φτωχότερη, αλλά και η μεσαία τάξη;
Γιατί να τεθεί κάποιο όριο στον καταποντισμό μισθών και συντάξεων, στον αποδεκατισμό του κράτους Πρόνοιας, στην πλήρη ζουγκλοποίηση της αγοράς εργασίας, στη νοσηρή φαντασία ενίων υπουργών της κυβέρνησης για τη θέσπιση παρανοϊκών φόρων, στην πλήρη αποδιοργάνωση της δημόσιας παιδείας, της υγείας, της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας, στις μαζικές απολύσεις εργαζομένων;
Ουδείς λόγος υπάρχει για τέτοιας μορφής δισταγμούς, εφόσον οι Έλληνες αρμόδιοι, σχεδόν με ευγνωμοσύνη, αποδέχονται αυτές τις φρικαλεότητες, και μάλιστα τις εμφανίζουν στον λαό ως «σωτηρία του».
Πολύ συνοπτικά, το απερίγραπτο φιάσκο του PSI έχει ως εξής:

Α. Οικονομικά στοιχεία
1. Το χρέος μας ανέρχεται, ήδη, σε 430 δισ. ευρώ, επειδή στο ήδη υπάρχον χρέος έχουν προστεθεί και τα 130 δισ. ευρώ - ή και 173 δισ. ευρώ, όπως τελευταίως ανακοινώθηκε - του νέου δανείου. Σε πείσμα των αξιωματούχων της Ε.Ε. και των δικών μας, που ισχυρίζονται ότι δήθεν θυσιάζονται και δήθεν «μας βοηθούν», στην πραγματικότητα δεν θα δούμε ούτε σταγόνα από το δάνειο αυτό, εφόσον και αυτό - όπως και το προηγούμενο - θα πάει εν συνόλω για την πληρωμή τόκων στους δανειστές, καθώς βέβαια και για τη βελτίωση της υγείας των τραπεζών μας.
Είναι, ασφαλώς, ξεκάθαρο ότι το ποσό αυτό δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί, έστω κι αν υποβληθούν σε συνεχείς και απάνθρωπες θυσίες δέκα γενιές Ελλήνων. Είναι σαφές ότι για ακόμη μια φορά, με το PSI, κερδίζουμε χρόνο. Η ανεπάρκεια, ωστόσο, του κουρέματος, εξαιτίας κυρίως της εγκληματικής αργοπορίας να αποφασιστεί, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη πια πτώση του ΑΕΠ μας, διαπιστώθηκε από τις αγορές, και πριν ακόμη περατωθεί το PSI, γι’ αυτό και ήδη συζητιέται η παροχή και νέου δανείου.

Το φάσμα, όμως, της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας μας, σε πείσμα του PSI, εξηγεί το πώς και το γιατί οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων εξακολουθούν να αγγίζουν βουνοκορφές. Πράγματι, οι υψηλές αυτές αποδόσεις ενσωματώνουν υψηλή πιθανότητα -νέας - ελληνικής χρεοκοπίας.

2. Προαπαιτούμενο για τη χορήγηση του δανείου αυτού των 130 δισ. ευρώ - ή 173 δισ. ευρώ - είναι η πλήρης και χωρίς ημερομηνία λήξης εξαθλίωσή μας.
Πέρα, ωστόσο, από τη γενοκτονία, στην οποία μας υποβάλλουν οι δυνάστες μας, με την αμέριστη πάντοτε συμπαράσταση των δικών μας πολιτικών, είναι απαραίτητο να στιγματιστεί και το εντελώς παρανοϊκό πρόγραμμα που, σε πείσμα της μέχρι τώρα τραγικής αποτυχίας του, μας υποχρεώνουν να εφαρμόσουμε. Θεωρώ βέβαιο, και σε πείσμα του νεοφιλελεύθερου φανατισμού από τον οποίο διακατέχονται οι κατακτητές μας, ότι ούτε οι ίδιοι πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα των Μνημονίων και συνεπώς ουδόλως αναμένουν ότι από τα ερείπια της ελληνικής οικονομίας θα ξεπηδήσει η ανόρθωσή της.

Πράγματι, έστω κι αν οι δυνάστες μας περιφρονούν βαθύτατα τις γνώμες Ελλήνων και ξένων οικονομολόγων, έστω κι αν εμφανίζονται με την αλαζονική πεποίθηση ότι τα «ξέρουν όλα», δεν νοείται ωστόσο να αγνοούν τη γενική πια κατακραυγή εναντίον της λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης και ως αυτοσκοπό.

Είναι αδύνατον οι αρμόδιοι, Έλληνες και ξένοι, που μας στραγγαλίζουν, να μην έχουν πρόσβαση στις αναλύσεις των γνωστότερων, διεθνώς, οικονομολόγων, που φιλοξενούνται στα επιφανέστερα διεθνή περιοδικά και που αποδεικνύουν την παντελή έλλειψη βάσης όλων αυτών των προγραμμάτων της συμφοράς; Και δεν είναι πιστευτό ότι στοιχειωδώς νουνεχή άτομα μπορούν να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι, παρά ταύτα, οι ίδιοι έχουν δίκιο και η υπόλοιπη υφήλιος άδικο.
Συνεπώς, πρέπει να συμπεράνουμε ότι τα όποια συμφέροντα των Ευρωπαίων εταίρων μας, τα οποία συμμερίζονται και οι δικοί μας κυβερνητικοί, είναι διαμετρικά αντίθετα των δικών μας. Δηλαδή, πρέπει να συμπεράνουμε ότι το πρόβλημα των Ευρωπαίων εταίρων μας ουδόλως είναι το πώς θα μας σώσουν και ακόμη ουδόλως τους ενδιαφέρει αν καταστραφούμε, φθάνει αυτή η καταστροφή μας να μην βλάψει και τους ίδιους.
Επομένως, μόνο αν έχουμε αποφασίσει να προχωρήσουμε σε εθνική αυτοκτονία μπορεί να δικαιολογηθεί η παραμονή μας στο θανατηφόρο καθεστώς της τρόικας. Καθεστώς αιματηρών θυσιών χωρίς αντίκρισμα.
3. Με τις ακροβασίες του PSI το χρέος μας από κυρίως ιδιωτικό μετατράπηκε σε κυρίως επίσημο, δηλαδή προς κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Συγκεκριμένα, ενώ πριν από το PSI το 62% του χρέους μας βρισκόταν στον ιδιωτικό τομέα, μετά το PSI το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε στο 27%. Αντιθέτως, το 73% του χρέους πέρασε, έτσι, στο ΔΝΤ, στην ΕΚΤ και στους Ευρωπαίους εταίρους μας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους μας, που είναι ήδη προ των πυλών, θα εμφανιστούν ανυπέρβλητες δυσκολίες πραγματοποίησής της.
4. Με το Μνημόνιο ΙΙ και με το PSI υποχρεωθήκαμε να καταθέσουμε το σύνολο των διαθεσίμων όπλων μας, που θα μπορούσαν να μας σώσουν από την καταστροφή.
♦ Δεθήκαμε, δηλαδή, με το αγγλικό δίκαιο, που περιορίζει την αποτελεσματικότητα της επιστροφής μας στη δραχμή, εφόσον δεν μπορούμε πια να αποπληρώσουμε το χρέος με πληθωριστικές δραχμές.
♦ Δεχθήκαμε, ακόμη, να επιταχύνουμε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, βαφτίζοντάς το «αξιοποίηση» ή/και «απαραίτητη μεταρρύθμιση».
♦ Δεχθήκαμε να αποκεφαλίσουμε 150.000 δημόσιους υπαλλήλους, γιατί έτσι θα αυξηθεί, δήθεν, η «ανταγωνιστικότητά μας».
♦ Δεχθήκαμε, παρά τον μεγάλο αριθμό των πανεπιστημίων μας, του υψηλού ποσοστού νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και των πολύ σημαντικών επιστημονικών επιτευγμάτων μας, διεθνώς, ότι είμαστε «ανίκανοι να ελέγξουμε τα οικονομικά μας», γι’ αυτό και «χρειαζόμαστε αλλοδαπό επίτροπο, καθώς και στρατό 160 Γερμανών υπαλλήλων, που θα μας ελέγχει».
♦ Δεχθήκαμε να παραιτηθούμε από τη δυνατότητα να δηλώσουμε παύση εξωτερικών πληρωμών, σε χρόνο που θα μας συνέφερε, και συναινέσαμε σε χρεοκοπία με όρους και σε χρόνο που συμφέρει τους δυνάστες μας, αλλά όχι εμάς. Πρόκειται για συμπεριφορά σαφέστατα προδοτική των εθνικών μας συμφερόντων, που επιπλέον θέτει σε άμεσο κίνδυνο την επιβίωση του λαού μας.
5. Είναι, βέβαια, γεγονός ότι, χάρη στο PSI, θα μπορέσουμε να καταβάλουμε τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις μας του Μαρτίου. Θα αποφύγουμε, έτσι, την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Ποιος, όμως, θα ωφεληθεί τελικά από μια τέτοια εξέλιξη; Σαφώς και αποκλειστικά οι δανειστές μας! Σε ό,τι μας αφορά, το τίμημα που καταβάλλουμε για κάθε ευρώ που μας δίνεται είναι, αυτόχρημα, απαγορευτικό. Και τούτο διότι το αντάλλαγμα αυτό αφορά αδιαπραγμάτευτες αξίες, όπως η εθνική μας ανεξαρτησία, η εθνική μας κυριαρχία, η εθνική μας αξιοπρέπεια, η δυνατότητα να ρυθμίζουμε τα του οίκου μας, η διατήρηση ενός βιοτικού επιπέδου ευρωπαϊκής και όχι αφρικανικής χώρας.
6. Άρχισαν να μας σέρνουν στα δικαστήρια, αμέσως και τόσο γρήγορα μετά την περάτωση του PSI. Μας απειλούν, ήδη, με κατασχέσεις κρατικών περιουσιών εκατοντάδες περιπτώσεις θεσμικών επενδυτών ή φυσικών προσώπων, που αρνήθηκαν να υπαχθούν στο κούρεμα και που ήδη προσφεύγουν ενώπιον διεθνών δικαστηρίων. Οι κατασχέσεις προβλέπεται ότι θα αρχίσουν μέσα σε τρία χρόνια.
7. Το PSI δεν μας έσωσε από τη χρεοκοπία, αν και η απειλή της υπήρξε η βασική δικαιολογία για να δεχθούμε τα πάνδεινα. Η πιθανότητα χρεοκοπίας μας εξακολουθεί να ανέρχεται σε 80%. Και πριν αλέκτορα φωνήσαι... οι εταίροι μας απαιτούν και άλλα αιματηρά μέτρα, ύψους 11,5 δισ. ευρώ, έως το 2014. Από πού θα βρεθεί αυτό το τεράστιο ποσό; Μα από τις συνήθεις πια πηγές των απολύσεων, των περικοπών μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, της ακατάσχετης αύξησης των φορολογικών βαρών, που επιπίπτουν μονίμως επί μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά βέβαια και από το ξεπούλημα της Ελλάδας. Μια Λερναία Ύδρα, που πίνει το αίμα μας.
Και, φυσικά, το PSI δεν πρόκειται να μας οδηγήσει στην ανάπτυξη, όπως αβάσιμα προβλέπει η τρόικα για το 2014. Διότι, για όλες αυτές τις ανεδαφικές προβλέψεις, είναι σαφές ότι δεν λαμβάνεται υπόψη η καταστρεπτική και διαρκής επίδραση των αρνητικών πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων, που θα γονατίσουν οριστικά την ελληνική οικονομία. Θα την καταστήσουν κρανίου τόπο. Και βέβαια το PSI δεν πρόκειται να μας επιστρέψει στις αγορές πριν, ίσως, από το 2040.
Σ’ αυτήν τη δραματική περίοδο, μέσα στην οποία επιταχύνεται η επιχείρηση της γενοκτονίας μας, θέλω να στιγματίσω γι’ ακόμη μια φορά, μια άθλια εκστρατεία, που βαίνει παράλληλα και που ενισχύεται από πολλά ΜΜΕ. Πρόκειται για την επανάληψη προσπαθειών γενίκευσης κάποιων μεμονωμένων κρουσμάτων διαφθοράς, στον δημόσιο τομέα, για να δικαιολογηθεί αυτή τη φορά η κατάργηση επιδομάτων κ.λπ. σε δικαιούχους του Δημοσίου. Συνεχίζονται, δυστυχώς, ακάθεκτες, οι γκαιμπελικής έμπνευσης μεθοδεύσεις.

Β. Το PSI και η υπόστασή μας
1. Με το Μνημόνιο ΙΙ και το PSI, που με εκβιαστικό τρόπο μας επιβλήθηκαν ως προαπαιτούμενα για τη χορήγηση του νέου δανείου, εκχωρήσαμε την υπόστασή μας ως ανεξάρτητου ευρωπαϊκού κράτους. Εκχωρήσαμε, για ένα κομμάτι ψωμί, το μέλλον της Ελλάδας και του λαού μας.

2. Αποτέλεσμα της πλήρους υποταγής μας στους κατακτητές είναι και η ταπεινωτική και άκρως προσβλητική απόφαση των φορέων του PSI, με απόλυτη σύμπνοια του δικού μας υπουργού Οικονομικών, για τη «μη αποζημίωση των Ελλήνων ιδιωτών, κατόχων ελληνικών ομολόγων». Ιδίως, και αν η απόφαση αυτή συνδυαστεί με μια άλλη που απαλλάσσει τη γνωστή μας Siemens από το κούρεμα των ομολόγων μας. Ανταλλάξαμε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με την επίσημη κατάληξή μας σε προτεκτοράτο της Ε.Ε. Και στο μεταξύ η Γερμανίδα καγκελάριος έδωσε εντολή σε εξειδικευμένη επιτροπή να καταρτίσει σχέδιο, με την ονομασία «Εύρηκα», για τους όρους και τις μεθόδους της πλήρους ρευστοποίησης του δημόσιου πλούτου μας.

Δεύτερο συμπέρασμα

Το PSI μας αποτελειώνει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να παραμείνουμε αδρανείς, όταν η πατρίδα μας χάνεται.

---

---

Μαρια Νεγρεποντη

«Αυτή η κόλαση δεν αποτελούσε μονόδρομο για την Ελλάδα»
08/02/2011 11:32

H καθηγήτρια οικονομικών και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας μιλάει στο newscode για την ΕΕ, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο και την ανάπτυξη.
Στον Γιώργο Γ. Λιάρο
«Αυτή η κόλαση σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούσε μονόδρομο για την Ελλάδα» τονίζει σε δηλώσεις της στο newscode.gr η πρώην πρύτανης, καθηγήτρια οικονομικών του Πανεπιστήμιου τη Μακεδονίας, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη αναφερόμενη στο μακροοικονομικό περιβάλλον που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα.

Το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα μειωθεί μέχρι και 10% τα επόμενα χρόνια, η ανεργία θα σκαρφαλώσει στο 20%, ο πληθωρισμός θα υπερβεί το 7%. Υπογραμμίζει πως «δεν είναι τυχαία η καταβαράθρωση ολόκληρου του ευρωπαϊκού νότου». 

Αντιθέτως, «είναι συνέπεια των επιλογών της μακροοικονομικής πολιτικής της ΕΕ και της ευρωζώνης, που όπως περίτρανα αποδεικνύεται, καταδίκαζε επί δεκαετίες τις λιγότερο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, σε αδυναμία πραγματικής σύγκλισης, σε απώλεια ανταγωνιστικότητας και σε προοδευτική υποκατάσταση της παραγωγής παραδοσιακών τους προϊόντων, με εισαγωγές». «Η Γερμανία ήταν αυτή που επωφελήθηκε το περισσότερο, απομυζώντας τον πλούτο του ευρωπαϊκού νότου» συμπληρώνει.
Αναφορικά με την πιθανότητα επιστροφής στην ανάπτυξη εκτιμά πως «απουσιάζει η αναπτυξιακή διάσταση. Ωστόσο, αποτελεί καθαρή ουτοπία κάθε συζήτηση γύρω απ’ αυτήν, και για όσο χρόνο είμαστε χειροπόδαρα δεμένοι με το βαθύτατα υφεσιακό και αντιαναπτυξιακό περιβάλλον του ΔΝΤ. Αλλά, και το ΔΝΤ, σε αντίθεση με ότι κατά καιρούς επίσημα υποστηρίζει, αποκλείει ηθελημένα από το μείγμα της πολιτικής του την ανάπτυξη, γιατί σ’ αυτήν περιλαμβάνονται και τυχόν κίνδυνοι αποτυχίας στους οποίους δεν πρέπει να εκτεθούν οι δανειστές. Αντιθέτως, η πάγια τακτική του ΔΝΤ είναι η αρπαγή του ήδη υπάρχοντος πλούτου των θυμάτων του, και η εγκατάλειψή τους στη συνέχεια».
Επιπλέον τονίζει πως «παρότι δεν το ομολογούν, ωστόσο έλληνες και ξένοι αρμόδιοι είναι πλήρως ενήμεροι για το ότι η όλη συζήτηση γύρω από τα επιτεύγματα των όρων του Μνημονίου ανήκει στο θέατρο σκιών».
Αντιθέτως, «σε πείσμα των απάνθρωπων και σωρευτικών θυσιών, στις οποίες υποβάλλονται τα ασθενέστερα τμήματα του ελληνικού λαού, η πτώχευση αποτελεί τη μοναδική βεβαιότητα, αν δεν επιτευχθεί κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους».
«Ωστόσο, αυτή αναβάλλεται, μέχρις ότου ολοκληρωθούν όλες εκείνες οι μεταρρυθμίσεις, στο χώρο της αγοράς εργασίας, που απαιτούνται από τον σκληρό πυρήνα των νεοφιλελεύθερων, και που υπόσχονται να επαναφέρουν τις εργασιακές σχέσεις στο καθεστώς που επικρατούσε στις αρχές του 19ου αιώνα.
ΣΧΟΛΙΟ.
 Οφειλω  να  ομολογησω  [ και χαιρομαι  ταυτοχρονα] πως  η  Μαρια  Νεγρεποντη  παραμενει  μια  εξαιρετικα  ομορφη  γυναικα.
Οσοι  ειχαμε  την τυχη  να  την  γνωρισουμε  απο κοντα, ιδιαιτερα  την  εποχη  που υπηρξε  βοηθος του  μετεπειτα  συζύγου της  Αντ. Λιβανη [ καθηγητη  οικονομιας στο ΑΠΘ ]  φανταζομαι  πως θα θυμουνται [ ιδιαιτερα  ο  ανδρικος  πληθυσμος] μια καλονη!!!!!!!!!!
Ο  Δελιβανης  ανθρωπος  αγελαστος  -απομακρος   και ο εφιαλτης των  φοιτητων  ..............υπηρξε  ιδιαιτερα   ερωτευμενος  μαζι της.

Θυμαμαι  το  ανεκδοτο  που  κυκλοφορουσε  μεταξυ μας.

Ρωτουσε  η  Μαρια  των  Δελιβανη.......

Μ'  αγαπας  Αντωνη;;;;

Ναι  Μαρια  εσενα  και  την οικονομια!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τελος  ......εκεινο  που  πολλοι  απο μας  εκτιμησαμε  ιδιαιτερα  στην γυναικα  αυτη, που στην αρχη  ειχαμε  παρεξηγησει  τον  γαμο  της  λογω  της  διαφορας!!!!!!!!!! ηλικιας, ηταν  πως  υπηρξε  ενα  αυτοφωτο  ατομο  ,οπως  αποδειχθηκε  απο  την  πορεια της  στην Επιστημη  καθως  οι  θεσεις  της  που  εχουν  δει  την Δημοσιοτητα  με πλήθος  συγγραμματα  και  ανακοινωσεις  απο  πολυ νωρις  δεν  ειχαν  καμια  συμπτωση  με  τις  θεσεις  του  Δελιβανη.........................ειναι  ενα  απο  τα  φωτεινα  μυαλα  στην  ΑΓΟΡΑΙΑ  εποχη  μας.
Τα οσα  αναφερω  για  την φοιτητικη  μας  εποχη  δεν  εχουν  καμια  σκωπτικη  διαθεση..........μια  αγαπησιαρικη   αναδρομη.........στα  λαθη  του τοτε.................με πολυ σεβασμο  εδω  και χρονια.