Τοσο ΑΠΛΑ!!!!!

το νομισματικό σύστημα

Διαδώστε το!

Όταν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα ιδρύθηκε δημιουργήθηκε ένα υπερκράτος ελεγχόμενο από διεθνείς τραπεζίτες. οι οποίοι ενεργούν μαζί για να σκλαβώσουν το κόσμο.

Στον κόσμο ειπώθηκε ότι το σύστημα θα ήταν ένας οικονομικός σταθεροποιητής, ο πληθωρισμός και οι οικονομικές κρίσεις θα ανήκαν στο παρελθόν. Λοιπόν, όπως μας έχει δείξει η ιστορία, τίποτα δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια.

Το γεγονός είναι, ότι τώρα οι διεθνείς τραπεζίτες είχαν μια οργανωμένη μηχανή για να εξελίξουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.

Το χρήμα είναι άχρηστο χαρτί. Το μόνο πράγμα που δίνει αξία στα χρήματά μας είναι το πόσο απο αυτό είναι σε κυκλοφορία. Άρα η δύναμη του να ελέγχεις το απόθεμα σε χρήμα είναι η δύναμη να ελεγχεις την αξία του. Που είναι επίσης η δύναμη να κάνεις ολόκληρες οικονομίες και κοινωνίες να γονατίζουν.

"Δώσε μου τον έλεγχο των αποθεμάτων χρήματος ενός έθνους, και δεν με νοιάζει ποιός κάνει τους νόμους"
Μάγερ Άμσκελ Ρόθτσάϊλντ
Ιδρυτής της τραπεζικής δυναστείας Ρόθτσάϊλντ

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε καλά, ότι το ομοσπονδιακό αποθεματικό είναι ιδιωτική εταιρία. Δημιουργεί τις δικές της πολιτικές και ουσιαστικά δεν υπόκειται σε καμία ρύθμιση από την κυβέρνηση. Είναι ιδιωτική τράπεζα που δανείζει όλο το νόμισμα με τόκο στη κάθε κυβέρνηση.
Η κεντρική τράπεζα είναι το ίδρυμα που παράγει το νόμισμα ενός έθνους. Βασιζόμενοι στο ιστορικό προηγούμενο, δυο συγκεκριμένες εξουσίες απαρτίζουν τη πρακτική της Κεντρικής τράπεζας : Ο έλεγχος των επιτοκίων και ο έλεγχος των αποθεματικών σε χρήμα, ή αλλιώς πληθωρισμός. Η κεντρική τράπεζα δεν προμηθεύει απλά την οικονομία της εκάστοτε κυβέρνησης με χρήμα, το δανείζει σε αυτή με τόκο.

Μετά με την αυξομείωση της παροχής σε χρήμα η κεντρική τράπεζα ρυθμίζει την αξία των νομισμάτων που έχουν εκδοθεί Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ολόκληρη η δομή αυτού του συστήματος μακροπρόσθεσμα μπορεί να δημιουργήσει ένα πράγμα : το χρέος.

Δεν χρειάζεται πολύ εξυπνάδα για να καταλάβεις την απάτη
. Κάθε νόμισμα που παράγεται (είτε αυτό είναι ευρώ, είτε δολλάριο) από την κεντρική τράπεζα, δανείζεται με επιτόκιο.Αυτό σημαίνει ότι κάθε παραγόμενο ευρώ(π.χ.) είναι στην πραγματικότητα ένα ευρώ συν ένα συγκεκριμένο ποσοστό χρέους βασισμένο στο ευρώ. Και μιας και η κεντρική τράπεζα έχει το μονοπώλιο της παραγωγής χρήματος για όλές τις χώρες ανάλογα με την ήπειρο που ανήκουν, και δανείζουν το κάθε νόμισμα με χρέος προσκολλημένο σε αυτό, από που βγαίνουν τα χρήματα για το χρέος αυτό ;
Μα φυσικά μπορούν να βγούν ξανά από την κεντρική τράπεζα!
Που σημαίνει ότι η κεντρική τράπεζα πρέπει συνεχώς να αυξάνει την προμήθειά της σε χρημα, για να καλύψει προσωρινά το υπερβολικό χρέος που δημιούργησε το οποίο με τη σειρά του, μιας και το νέο χρήμα επίσης δανείζεται με τόκο, δημιουργεί ακόμα περισσότερο χρέος.
Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι η σκλαβιά επειδή είναι αδύνατο για την κυβέρνηση και για τον κόσμο, να βγούνε ποτέ από το αυτοπαραγόμενο χρέος.
Το οποιοδήποτε έθνος ελέγχεται από το πιστωτικό του σύστημα. Το πιστωτικό σύστημα συγκεντρώνεται σε ιδιώτες.

Οπότε η ανάπτυξη του κάθε έθνους, άρα και όλες οι δραστηριότητες μας, είναι στα χέρια λίγων ανθρώπων οι οποίοι με τους δικούς τους κανόνες και περιορισμούς, αποθαρρύνουν και ελέγχουν και καταστρέφουν την γνήσια οικονομική ελευθερία.

Όλες οι κυβερνήσεις πλέον έχουνε γίνει κακοδιοικούμενες, απόλυτα ελεγχόμενες και εξουσιασμένες. Όχι πια κυβερνήσεις της ελεύθερης γνώμης, Όχι πια κυβερνήσεις της γνώμης και της ψήφου της πλειοψηφίας. Αλλά κυβερνήσεις της άποψης και του εξαναγκασμού μικρών ομάδων κυρίαρχων ανθρώπων.

Ποιοι τα ' φαγαν

Η δημόσια συζήτηση της Ελληνικής κρίσης έχει τεθεί πολλές φορές σε επίπεδο ηθικής, αλλά ελάχιστες σε επίπεδο αριθμών. Έτσι πέρα από τα κλασικά “είμαστε τεμπέληδες” και “μαζί τα φάγαμε” υπάρχει κι ένα σαφές κάλεσμα σε εθνική επαγρύπνηση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν χάνει καμία ευκαιρία να αναφερθεί σε ιστορικές εθνικές στιγμές, σε εθνικό χρέος κλπ κλπ.

Όπως η αριστερά αρέσκεται να τσουβαλιάζει τον “λαό” σ’ έναν άμορφο ομοιογενές χυλό προκειμένου να κρύψει τις πραγματικές της αδυναμίες αντιπροσώπευσης στην κοινωνία, έτσι και η δεξιά χρησιμοποιεί τον όρο “έθνος” προκειμένου να καλύψει όλη τη βρώμα και τη δυσωδία του κυβερνητικού συστήματος.

Κι αν για την αριστερά, αυτό το τσουβάλιασμα σημαίνει συνήθως χαμένες προσδοκίες και πνιγμένα όνειρα κοινωνικής δικαιοσύνης, για την κοινωνική και οικονομική δεξιά που αντιπροσωπεύεται από το 70% του εκλογικού σώματος, σημαίνει κυριολεκτικά χοντρές κοιλιές, ζεστό χρήμα και συγκάλυψη του ποιος πραγματικά μας οδήγησε στην καταστροφή.

Στον παραπάνω πίνακα βλέπετε σε απόλυτα νούμερα τα έσοδα του ελληνικού δημοσίου από την άμεση φορολογία την τελευταία δεκαετία. Είναι χωρισμένα σε φυσικά πρόσωπα (πολίτες) και σε νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις). Το πρώτο που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι πως στη δεκαετία της ανάπτυξης, δηλαδή “της μεγάλης και ισχυρής ελλάδας”, οι φόροι των πολιτών διπλασιάστηκαν, τη στιγμή που η φόροι των επιχειρήσεων μειώθηκαν στα 3/5 του 2000. Κι έτσι ενώ το 2000 οι δύο κατηγορίες πλήρωναν σχεδόν ίσα ποσά (5δις προς 5δις), το θρυλικό 2008 η διαφορά έγινε 11δις προς 4δις, διαφορά που διατηρήθηκε και το 2009 παρά τις εξαγγελίες περί έκτακτης εισφοράς και άλλων πατριωτικών δεκάρικων. Με λίγα λόγια οι επιχειρήσεις μέσα στη δεκαετία της ανάπτυξης, πλήρωναν κάθε χρόνο και λιγότερα.

Και προσέξτε με τον όρο επιχειρήσεις, στην ουσία βάζουμε μέσα και τους περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες που βγάζουν παραπάνω από 40-45 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Αυτό συμβαίνει διότι -μετά τον αλογοσκούφη- φορολογικά μιλώντας, συνέφερε περισσότερο να ανοίξεις επιχείρηση, παρά να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας αν έβγαζες πάνω από 40-45χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Άρα στην ουσία, η φορολογία των πραγματικών επιχειρήσεων είναι ακόμα μικρότερη από τα νούμερα που βλέπουμε.

Ας πάει το παλιάμπελο

Διότι στην ουσία ήθελα να κάνω μια υπόθεση: Τι θα γινόταν εάν οι επιχειρήσεις πλήρωναν κι αυτές εξίσου με τους πολίτες τις χρονιές της ανάπτυξης? Τι θα γινόταν δηλαδή εάν οι επιχειρήσεις έπρατταν το χρέος τους σε μια κοινωνία που τους χάριζε κάθε χρόνο και περισσότερα κέρδη? Προσέξτε, η υπόθεση που κάνουμε συμπεριλαμβάνει όλες τις ελληνικές “ιδιαιτερότητες”, δηλαδή όλα τα παράθυρα νόμιμης και παράνομης φοροδιαφυγής που εφαρμόζουν τα φυσικά πρόσωπα. Διότι τα παράκατω νούμερα μας λένε, πως μπορεί όλοι να τρώγαμε, αλλά κάποια γουρουνάκια σίγουρα έτρωγαν πολύ παραπάνω. Ας δούμε πόσο παραπάνω.

Στη στήλη Δ του πίνακα λοιπόν μάζεψα τη διαφορά μεταξύ των φόρων που πλήρωναν οι πολίτες και των φόρων που πλήρωναν οι επιχειρήσεις. Και βλέπετε πως στο τέλος ο λογαριασμός γράφει σχεδόν 44δις. Μας φτάνουν αυτά? Όχι φυσικά. Διότι για κάθε χρονιά που τα γουρουνάκια επιχειρήσεις απέφευγαν να συνεισφέρουν εξίσου με τους πολίτες, το κράτος έβαζε τη διαφορά από την τσέπη του δανειζόμενο. Στην ουσία επιχορηγούσε τα κέρδη των επιχειρήσεων, κι αυτή η επιχορήγηση έχει κόστος. Το οποίο υπολογίσαμε στην τελευταία στήλη (τόκοι). Οι τόκοι υπολογίστηκαν με βάση τον μέσο όρο των τόκων που πληρώναμε για το χρέος μας την κάθε αντίστοιχη χρονιά. Τετραετή αναχρηματοδότηση, σημαίνει πως το κράτος κάθε 4 χρόνια (κατά μέσο όρο) έπρεπε να ξαναδανειστεί τα χρήματα, σε αυτό που στην αργκό ονομάζεται ρολάρισμα των ομολόγων. Έτσι πχ, τα 378εκ ευρώ του 2000 τα οποία το κράτος δανείστηκε με επιτόκιο 7,4% , αναχρηματοδοτούνταν το 2004 με επιτόκιο 4,8% κ.ο.κ.

Ο λογαρισμός των τόκων που πλήρωσε το κράτος για τη δεκαετία μας βγαίνει 13,5δις ευρώ. Με λίγα λόγια το συνολικό κουστουμάκι που πληρώσαμε ως επιδότηση για τα κέρδη των επιχειρήσεων ήταν χοντρικά περίπου 57,5δις ευρώ μέσα στη δεκαετία. Τι σημαίνουν 57,5 δις?

Το 2009 με την καταστροφική κυβέρνηση της ΝΔ και του καραμανλή να έχει διαλύσει ο,τιδήποτε κινείται σε αυτή τη χώρα, το χρέος της κυβέρνησης είχε φτάσει περίπου στα 300δις ευρώ, δηλαδή πάνω από 120% του ΑΕΠ. Αν οι επιχειρήσεις είχαν κάνει το χρέος τους προς την κοινωνία στην οποία βασίζονται για να τρώνε και πλήρωναν όσους φόρους πλήρωναν και τα φυσικά πρόσωπα, το δημόσιο χρέος θα ήταν 300-57=243δις ευρώ δηλαδή κάτω από 100% του ΑΕΠ. Άρα η χώρα σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση θα είχε γλυτώσει τη λαίλαπα των αγορών , το μνημόνιο το ΔΝΤ και τα ρέστα.

Ο παραπάνω χοντρικός αλλά ακριβής στην ιδέα του υπολογισμός, δεν έγινε για να δείξουμε πως δεν υπήρξε κάποιο γενικευμένο φαγοπότι σε αυτή τη θρυλική δεκαετία του ευρώ. Έγινε για να δείξει, πως μερικά γουρουνάκια έφαγαν (και συνεχίζουν να τρώνε εάν δείτε τα αποτελέσματα του 2010) πολύ παραπάνω από μερικά άλλα. Κι έτσι την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιον να μιλάει για εθνική προσπάθεια, σας παρακαλώ θυμηθείτε να του τρίψετε αυτόν τον πίνακα στη μούρη. Διότι μεταξύ κατεργαρέων χρειάζεται και λίγη ειλικρίνεια που γενικά δεν περισσεύει.

Και θα κάνω και μια δίκαιη πρόταση. Το κράτος επί μία δεκαετία “δάνειζε” τις επιχειρήσεις με προνομιακότατους όρους, καθώς καμία επιχείρηση δεν μπορούσε να πάρει δάνειο με μικρότερο επιτόκιο σε κάθε αντίστοιχη εποχή. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να ξεπληρώσουν στο κράτος αυτά τα 57δις? Ξέρω τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά τόσο μεγάλες και υγιείς επιχειρήσεις που έχουμε, θα βρούνε έναν τρόπο. Το χρωστάνε άλλωστε στο έθνος.

techie chan