ΟΜΙΛΙΑ Γ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΠΑΣΟΚ 3/9/2011
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σήμερα 3 του Σεπτέμβρη αναρωτιέμαι αν είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τα 37 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ ή να συνυπογράψουμε τον πολιτικό του θάνατο.
Αν είμαστε εδώ για να επιβεβαιώσουμε την πίστη μας στις αρχές και τα οράματα που μας ενέπνευσαν, μας στράτευσαν, μας κινητοποίησαν ή για να καλύψουμε τη μετάλλαξη του κινήματος μας σε ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό, χωρίς αρχές και οράματα, με μόνο συνδετικό κρίκο τη σημερινή διαχείριση της εξουσίας.
Αν είμαστε εδώ για να χειροκροτήσουμε και να στηρίξουμε κυβερνητικές επιλογές για τις οποίες ποτέ δεν ρωτηθήκαμε, ποτέ δε συμφωνήσαμε και που ταυτόχρονα αποτελούν βίαια παραβίαση των όσων συμφωνήσαμε στο τελευταίο μας συνέδριο.
Το σίγουρο είναι ότι είμαστε εδώ γιατί αγωνιούμε, γιατί πονάμε, γιατί δεν θέλουμε να παραδώσουμε αυτό το κίνημα στην ιστορική απαξία μόνο και μόνο επειδή μια μικρή ομάδα ανθρώπων που βρέθηκε είτε στην κομματική είτε στην κυβερνητική εξουσία, αποφάσισε να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και του Λαού σε Κόμμα εξυπηρέτησης των ολίγων, των πλουσίων, των ισχυρών, των τραπεζιτών και των αγορών.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει και μαζί του καταρρέουν και οι ελπίδες που εναπόθεσε σε αυτό ο λαός μας στις τελευταίες εκλογές για μια καλύτερη χώρα και ένα καλύτερο μέλλον.
Το ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται σε κάτι άλλο.
Ένα ξένο σώμα προς το ΠΑΣΟΚ που ξέραμε.
Καταφέραμε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να κάνουμε πράξη το αίτημα των στελεχών μας και των φίλων «να τα αλλάξουμε όλα» μόνο που τα αλλάξαμε προς την άλλη κατεύθυνση.
Το ΠΑΣΟΚ χάνει την αξιοπιστία του, χάνει την κοινωνική του αποδοχή, διαλύει τις κοινωνικές του συμμαχίες, χάνει τους φίλους και δημιουργεί κοινωνικούς εχθρούς, χάνει τα στελέχη του, χάνει τα πάντα.
Βαδίζει με γρήγορα βήματα στον πολιτικό του θάνατο και σε μία μη αναστρέψιμη κατάσταση για την οποία υπεύθυνοι είναι όλοι όσοι υπνωτισμένοι από την εξουσία, αρνούνται να δούνε τα αυτονόητα της πολιτικής.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Βάλτε το χέρι στην καρδιά και απαντήστε ο καθένας και όλοι μαζί:
Έχει καμία σχέση αυτό το ΠΑΣΟΚ με το ΠΑΣΟΚ που μας ενέπνευσε, με το ΠΑΣΟΚ που πιστέψαμε και για το οποίο αγωνιστήκαμε;
Έχουμε καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ των κοινωνικών αγώνων, το ΠΑΣΟΚ των λαϊκών κατακτήσεων και των δημοκρατικών μας οραμάτων;
Έχει αυτή η Κυβέρνηση, καμία σχέση με αυτά που υποσχεθήκαμε, που σχεδιάσαμε προεκλογικά;
Έχουν αυτές οι πολιτικές καμία σχέση με τις πολιτικές που θα έπρεπε να υλοποιούμε αν στοιχειωδώς ήμασταν πιστοί σε αυτό που σήμερα, υποτίθεται ότι γιορτάζουμε, τις αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη;
Τι εκφράζουμε στην κοινωνία; Τι είμαστε σαν στελέχη ενός κόμματος που ασκεί τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων χρόνων;
Τι είμαστε συντρόφισσες και σύντροφοι;
Είμαστε Σοσιαλιστές;
Είμαστε Σοσιαλδημοκράτες;
Είμαστε Νεοφιλελεύθεροι;
Είμαστε Αριστεροί;
Ή απλά είμαστε διαχειριστές μιας εξουσίας που παράγει αποτελέσματα ενάντια στο Λαό και την ίδια την κοινωνία;
Σε αυτό το κίνημα που βρεθήκαμε δημοκράτες, προοδευτικοί, άνθρωποι με συγκεκριμένες πολιτικές διαδρομές, σε αυτό το κίνημα που μίλησε για σοσιαλισμό και ισότητα σήμερα δυστυχώς όσοι βρέθηκαν στην ηγετική του ομάδα δίνουν ένα λυσσαλέο αγώνα για να το μεταλλάξουν.
Θέσαμε το ερώτημα ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
Και βιαστήκαμε να απαντήσουμε:
ΑΚΡΑΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.
Ξεθεμελιώσαμε σε χρόνο «εν μια νυκτί» όσα χτίσαμε με προσπάθειες χρόνων. Απαρνηθήκαμε τους εαυτούς μας και το χειρότερο από όλα απαρνηθήκαμε τον ίδιο το Λαό μας.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Στην πιο δύσκολη συγκυρία της χώρας αποδειχτήκαμε λίγοι, μικροί και φοβάμαι και επικίνδυνοι.
Δειλιάσαμε όταν θα έπρεπε να δείξουμε θάρρος.
Υπογράψαμε όταν θα έπρεπε να διαπραγματευτούμε σκληρά.
Συμφωνήσαμε όταν θα έπρεπε να διαφωνήσουμε.
Επιλέξαμε τα διλλήματα αντί να διαλέξουμε την αλήθεια.
Κλείσαμε τα μάτια 18 μήνες τώρα, σε αυτά που ο καθένας έβλεπε.
Προσπαθήσαμε να κάνουμε πολιτική, την τακτική της απειλής, του εκφοβισμού, του κοινωνικού τρόμου.
Επιβάλλαμε κοινωνική τρομοκρατία.
Χάσαμε συμμάχους και φίλους και εφησυχάσαμε με τις λυκοφιλίες των δυνατών της Ε.Ε.
Αναζητώντας τη χαμένη αξιοπρέπεια της χώρας παραδώσαμε την εθνική μας ανεξαρτησία σε αυτούς που μας οδήγησαν ακόμα πιο βαθιά στον γκρεμό.
Και όταν η κοινωνία προειδοποιούσε, όταν αναρωτιόμασταν που πάμε, όταν με αγωνία επισημαίναμε το αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθούσαμε, κύριοι της Κυβέρνησης κλείνατε προκλητικά τα μάτια σας και σφυρίζατε αδιάφορα.
Χωρίς σχέδιο, χωρίς σκοπό, χωρίς πυξίδα δράσης οι κυβερνητικοί ιθύνοντες παίζουν με τις λέξεις και μάταια ψάχνουν να ορίσουν ως εθνικό το συμφέρον των χρηματοπιστωτικών οργανισμών.
Χωρίς φαντασία αναζητούν τρόπους να τεθεί η οικονομία σε ανάπτυξη και προτείνουν πολιτικές της λιτότητας για πολλά χρόνια.
Νοιάζονται δήθεν για την απασχόληση και μέσα από το φρούτο των ΜΚΟ προτείνουν νέο δουλοκτητικό καθεστώς εργασίας.
Υπουργοί αυτοαναγορεύονται «μεταρρυθμιστές» και αναλαμβάνουν με τη βάση «νέων μουλάδων» να καθυποτάξουν όποια κοινωνική διεκδίκηση δεν συνάδει με το κοράνι του νεοφιλελευθερισμού.
Εξαγγέλλουν περιστολή των δαπανών του δημοσίου και συναγωνίζονται στην σπατάλη.
Γενικά η κυβέρνηση δεσμεύεται κάθε απόγευμα για να κοιμηθεί ήρεμα ο πολίτης και αποδεσμεύεται κάθε πρωί.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Δύο χρόνια η κρίση αντί να περιορίζεται βαθαίνει, οι πολίτες απογοητεύονται και οργίζονται, παίρνουν αποστάσεις από το ΠΑΣΟΚ και η κριτική τους αγγίζει και τον ίδιο τον Πρόεδρο.
Αφού ο Λαός μας αδυνατεί να πιστέψει ότι τα μονόπλευρα μέτρα σε βάρος του αποτελούν μονόδρομο και ότι οδηγούν τη χώρα με αποτελεσματικότητα στην έξοδο από την κρίση.
ΣΗΜΕΡΑ 3 ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2011 ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΝΑ :
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της περήφανης και ανεξάρτητης φωνής, των διεθνών συμμαχιών;
Αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
Καταφέραμε να οδηγήσουμε την κοινωνία στη φτώχεια και την εξαθλίωση, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τους μικρομεσαίους στην κοινωνική μιζέρια, τους νέους να σκέφτονται το μέλλον τους εκτός της Ελλάδας.
Διευρύναμε τις κοινωνικές ανισότητες, συντρίψαμε τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, συνθλίψαμε τους οικογενειακούς προγραμματισμούς, διαλύσαμε το εμπόριο και γεμίσαμε με απογοήτευση μια ολόκληρη κοινωνία, που τρομοκρατημένη αναζητά τους «εχθρούς» της με διαδικασίες κοινωνικού αυτοματισμού.
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, της ισότητας και της ευημερίας;
Αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
Αποτύχαμε να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή και δίνουμε το τελικό χτύπημα στην αγορά και τους εργαζόμενους με τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, τις έκτακτες εισφορές, τους κεφαλικούς φόρους, τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της Ανάπτυξης, των ίσων ευκαιριών, της στήριξης των μικρομεσαίων;
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ που σχεδιάζει το μέλλον της χώρας;
Αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
Το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην εντατική με μηχανική υποστήριξη.
Διαδικασίες δεν υπάρχουν, η βάση δεν ακούγεται από κανέναν, στελέχη δεν παράγονται, αντίθετα «φυτεύονται» σε κρίσιμες θέσεις άτομα που ανακάλυψαν τελευταία το ΠΑΣΟΚ, αλεξιπτωτιστές της πολιτικής και ευνοούμενοι της ηγετικής ομάδας.
Οι αποφάσεις παίρνονται από «ολίγους και εκλεκτούς», η αξιοκρατία αφού εξαγγέλθηκε πανηγυρικά χάθηκε στους διαδρόμους των διαδικασιών επιλογής.
Η απογοήτευση κυριαρχεί, τα στελέχη μας αδρανοποιούνται και οδηγούνται στο σπίτι τους, τα γραφεία και οι οργανώσεις μας διαλύονται και όσοι ήλπιζαν στη διάλυση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ βλέπουν με έκπληξη ότι αυτό συμβαίνει με «εσωτερικές διαδικασίες».
Με απλά λόγια βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας.
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της Δημοκρατικής διαδικασίας;
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της Συμμετοχικής Δημοκρατίας;
Αυτό είναι το οργανωμένο, συγκροτημένο και ιδεολογικά θωρακισμένο μεγαλύτερο σοσιαλιστικό κόμμα της Ευρώπης;
Αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.
Πανηγυρίζουμε για την συντηρητική συναίνεση με αφορμή την ψήφιση του νέου νόμου πλαισίου για την Ανώτατη Εκπαίδευση!
Είμαστε ικανοποιημένοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, για την ψήφο της ΝΔ;
Της κυρίας Μπακογιάννη και του κυρίου Καρατζαφέρη;
Αναρωτηθήκαμε γιατί;
Αναρωτηθήκαμε ποιος πήγε πιο κοντά στις θέσεις του άλλου;
Αναρωτηθήκαμε πως με συνοπτικές διαδικασίες και στο όνομα μιας καλύτερης εκπαίδευσης παραδίδουμε τα ανώτατα ιδρύματα και το μέλλον της χώρας σε μεγάλους χορηγούς και δημιουργούμε έδρες δωρητών (!), κατευθυνόμενη έρευνα που εξυπηρετεί προοπτικά μόνο τα συμφέροντα ιδιωτικών εταιρειών;
Που είναι το Πανεπιστήμιο της ισότιμης συμμετοχής όλων των φορέων του, το Πανεπιστήμιο που θα είναι συνδεδεμένο με τις ανάγκες της κοινωνίας και του λαού;
Είμαστε ικανοποιημένοι γιατί ανατρέπουμε μόνοι μας τις μεγάλες αλλαγές που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έφερε στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης, ικανοποιώντας χρόνια αιτήματα του φοιτητικού κινήματος, διαπραγματευόμενοι την κατάργηση του ασύλου με τη ψήφιση του νομοσχεδίου από τη ΝΔ;
Στο τελευταίο μας Συνέδριο συμφωνήσαμε για:
«Αυτοτελή και αυτοδιοικούμενα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, με ισχυρή κρατική χρηματοδότηση, μηχανισμούς κοινωνικής λογοδοσίας και αυτοδιαχείριση η οποία θα αποτελεί υπόδειγμα διαφάνειας με στόχο την αριστεία, την προετοιμασία των αυριανών ενεργών πολιτών, τη σύνδεση με την επαγγελματική ζωή. Επανεξέταση της χωροταξικής κατανομής των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ με γνώμονα τις πραγματικές ανάγκες και τη ζήτηση.»
Τι σχέση έχουν αυτά με τις προβλέψεις του νομοσχεδίου;
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης;
Αυτό είναι ΠΑΣΟΚ;
Αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
Και αυτό το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αλλάξει!
Γιατί το ΠΑΣΟΚ της ευθύνης, της δράσης και του οράματος είναι αντίπαλο με το ΠΑΣΟΚ της διαχείρισης των πολιτικών επιλογών του ΔΝΤ.
Επιδιώκουμε τη θεσμική συμμετοχή του Κόμματος και των μελών του στη διαμόρφωση και την άσκηση της πολιτικής και στον έλεγχο της διαφάνειας και της αποτελεσματικότητας της.
Η διαμόρφωση και η άσκηση της πολιτικής δεν είναι προνόμιο μιας πολιτικής και τεχνοκρατικής ελίτ, είναι υπόθεση όλων των μελών του που παραμένουν έξω από τη διαμόρφωση και στην άσκηση της πολιτικής, απλοί θεατές της πολιτικής που διαμορφώνουν κλειστά συστήματα εξουσίας χωρίς θεσμική νομιμοποίηση.
Γι' αυτό σήμερα το ΠΑΣΟΚ έχει το Λαό και τους πολίτες σε απόσταση.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Ακούω κάποια κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, να υποστηρίζουν ότι «έχουμε σύμμαχο την κοινωνία».
Πραγματικά το πιστεύουν;
Πραγματικά το πιστεύετε κύριε Πρωθυπουργέ;
Πολύ φοβάμαι ότι όσοι το πιστεύουν είτε δεν έχουν σχέση με την κοινωνία είτε ζουν κάπου αλλού.
Ποια είναι η κοινωνία σύμμαχος του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης σήμερα;
Είναι οι άνεργοι που θα ξεπεράσουν το 1 εκ., αποτέλεσμα της αδυναμίας να αντιμετωπίσουμε την ύφεση και να χαράξουμε τον αναπτυξιακό δρόμο της χώρας;
Είναι οι συνταξιούχοι που τους περικόψαμε τις μικρές τους συντάξεις για να «σώσουμε τη χώρα» και αποδείχθηκε ένα χρόνο μετά το μνημόνιο ότι κάναμε μια τρύπα στο νερό;
Είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, που και τους απειλούμε και τους συκοφαντούμε και τους κόβουμε 4 μισθούς αδιαφορώντας για τη δυνατότητα επιβίωσης τους;
Είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που ζούνε πρωτοφανείς εργασιακές «εμπειρίες», με την αυξανόμενη μερική απασχόληση, την εκβιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την όποτε θέλει το αφεντικό πληρωμή, την απειλή της απόλυσης και της ανεργίας;
Ένας εργασιακός, ασφαλιστικός και συνταξιοδοτικός μεσαίωνας σε πλήρη εξέλιξη.
Είναι οι μικροί επαγγελματίες και έμποροι που τους οδηγούμε στην καταστροφή με χιλιάδες λουκέτα αλλά και επιπλέον φόρους και εισφορές;
Είναι οι οικογένειες των οποίων ανατρέψαμε βίαια τον σχεδιασμό τους και κάναμε μετά τον κρατικό και τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό, αντίστοιχο πρόβλημα με τον τετραγωνισμό του κύκλου;
Ποια κοινωνία στηρίζει και είναι σύμμαχός μας σήμερα;
Οι αγρότες που βλέπουν να εξαφανίζονται;
Οι νέοι και οι νέες που δεν βλέπουν προοπτική παρά μόνο αποσπασματικές κυβερνητικές παρεμβάσεις;