Δελτίον Κρίσης: 21.10.11

21/10/2011

• 
  
• 
  

1 εικόνα

του Γιάνη Βαρουφάκη

Κάθε Παρασκευή, το Δελτίον Κρίσης του protagon.gr παρουσιάζει ένα απάνθισμα νέων και σχολίων από το ευρωπαϊκό/παγκόσμιο μέτωπο της Κρίσης.
Το σημερινό Δελτίο θα είναι λιτό.
Σκόπευα να προλογίσω το σύνηθες απάνθισμα αναγνωσμάτων του Δελτίου με προβλέψεις και εκτιμήσεις για την επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της Κυριακής. Δεν νομίζω ότι αξίζει ο κόπος. Η ευρωπαϊκή ηγεσία, είναι προφανές, δεν έχει την ικανότητα, ούτε καν υπό την πίεση των ραγδαίων εξελίξεων, να παραγάγει σοβαρή ευρωπαϊκή πολιτική.
Κατόπιν σκέφτηκα να αναφερθώ στα χτεσινά γεγονότα εντός και εκτός της Βουλής των Ελλήνων. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ό,τι έχω να πω για αυτά το έχει πει κάποιος άλλος πολύ καλύτερα και λιτότερα:
Η αποτυχία αιωρείται πάνω από το Κράτος σαν μεγάλη λύπη. Και στα μάτια των ανθρώπων αντανακλάται η αποτυχία. Και στα μάτια των πεινασμένων φουντώνει ο θυμός. Στις ψυχές των ανθρώπων τα σταφύλια της οργής γιομίζουν, γιομίζουν και βαραίνουν για τον τρύγο. [Απόσπασμα από Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath), του John Steinbeck, Νέα Υόρκη: The Viking Press,1939]
Κατόπιν αυτού, συνεχίζω με τα δημοσιεύματα της εβδομάδας:

• Ποιος είναι ο λόγος που η Ευρώπη δεν καταφέρνει να βρει τον βηματισμό της; Που, αν και όλοι παραδέχονται ότι οι τράπεζες πρέπει να εκκαθαριστούν, η Σύνοδος δεν πρόκειται να πάρει παρά κοσμητικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση; Προφανώς επειδή η συντεχνία των πτωχευμένων ευρωπαϊκών τραπεζών ανθίσταται, επιμένοντας στο αναφαίρετο δικαίωμά τους να κρατούν τον έλεγχο των τραπεζών εκείνοι που τις οδήγησαν στην πτώχευση με τα χρήματα του ευρωπαϊκού δημοσίου και, σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν να μην τους επιβάλουν μερική διαγραφή του ελληνικού χρέους. Διαβάστε εδώ για τις απειλές τους.
• Την ώρα που οι G-20 πιέζουν την Ευρώπη να δράσει επί τέλους, η Ευρώπη ψειρίζει το ελληνικό κούρεμα.
• Οι σοβαροί άνθρωποι έχουν φτάσει να τρίβουν τα μάτια τους με την ανοησία των ευρωπαίων ηγετών. Τόσο έχουν απηυδήσει που, όταν μιλάνε στους ευρωπαίους, προσπαθούν να τα λένε απλά και να μιλάνε αργά μπας και τους καταλάβουν! Σαν να μιλάνε σε διανοητικά καθυστερημένους. Στο άρθρο αυτό του Bloomberg  ο συγγραφέας λέει στους ηγέτες μας πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα: “Αυτό που θα έπρεπε να είναι μέρος της νέας συμφωνίας είναι η δολοφονία της πιθανότητας, ακόμα και της πιο αμυδρής πιθανότητας, ενός κουρέματος του χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας.”  Να το πω απλά: Το ότι έφτασε το Bloomberg να γράφει κάτι τόσο οφθαλμοφανές σημαίνει ότι στην σημερινή τραγελαφική Ευρώπη τίποτα το λογικά αυταπόδεικτο δεν μπορεί να παρθεί ως δεδομένο.
• Στο μεταξύ, οι ηγέτες μας τον χαβά τους. Οι Γάλλοι επιμένουν να μετατραπεί το EFSF σε τράπεζα έτσι ώστε η ΕΚΤ να τυπώνει χρήμα και να το δίνει στο EFSF (δήθεν με εγγυήσεις τις εγγυήσεις που έχουν δώσει τα κράτη-μέλη στο EFSF ώστε αυτό να αγοράζει τα ομόλογα της Ιταλίας και της Ισπανίας αλλά και, επί πλέον, να επανακεφαλαιοποιήσει τις ρημαγμένες τράπεζες (ιδίως τις γαλλικές). Η ιδέα αυτή είναι καταστροφική. Με απλά λόγια, όταν πάρεις ένα τοξικό ταμείο και το μεγεθύνεις μέσω  υπερσυμπιεστή, καταλήγεις με ένα τοξικό-turbo. Από την άλλη, η ιδέα που προκρίνουν οι Γερμανοί (δηλαδή την μετατροπή του EFSF σε ασφαλιστική εταιρεία η οποία ασφαλίζει τους αγοραστές Ιταλικών και Ισπανικών ομολόγων σε περίπτωση κουρέματος) μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από τοξικότητα αλλά κρίνεται επιεικώς ανεπαρκής. Δείτε εδώ γιατί.
• Αμέσως μετά την 21η Ιουλίου, όταν όλοι πανηγύριζαν, έγραφα στο protagon ότι το μεγάλο θύμα της απόφασης εκείνης θα ήταν η Ιταλία, η Ισπανία και στο, τέλος, η πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας. Δεν άργησε να λαλήσει κι αυτός ο κόκορας. Ήδη ο Πρόεδρος Sarkozy βλέπει την διαπραγματευτική του ισχύ να χάνεται λόγω της χειροπιαστής πιθανότητας υποβάθμισης της Γαλλίας. Διαβάστε αυτό.
• Σπουδαίο άρθρο της Deutsche Welle που καταδεικνύει κάτι που λίγοι τολμούν να πουν: Αν η Ελλάδα είναι η μία πλευρά του προβληματικού ευρωπαϊκού νομίσματος, η Γερμανία είναι η άλλη.
• Στο ίδιο μήκος κύματος, η Financial Times εξηγεί πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την Κρίση του ευρώ την ώρα που οι γερμανικές εξαγωγές ωφελούνται από αυτήν. Αν όμως το ευρώ καταρρεύσει, λόγω της αδυναμίας του Βερολίνου να κατανοήσει ότι η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, μια Μεγάλη Ύφεση παραμονεύει στο διάβα της Γερμανίας. Με το που θα δημιουργηθεί το νέο μάρκο οι πελάτες των γερμανών θα αρχίζουν να αγοράζουν bunds (γερμανικά ομόλογα) αντί για Benz (Μερσεντές).
• Πιο γενικά, αλλά επί του ιδίου θέματος, ο Martin Wolf δημοσίευσε ένα χρήσιμο άρθρο για τις ενδο-ευρωζωνικές ανισορροπίες που προκάλεσαν μεν την Κρίση αλλά για τις οποίες κανένας δεν τολμά να μιλήσει σοβαρά σε επίπεδο Συνόδων Κορυφής.
• "Οι συνήθεις κανόνες του καπιταλισμού βρίσκονται σε αναστολή. Πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και να παρέμβουμε πολιτικά άμεσα και χωρίς περιστροφές. Μόνο τότε θα συνέλθουν οι τράπεζες και η οικονομία της Ευρώπης." Τάδε έφη αρθογράφος της Financial Times...
• Είναι δυνατόν να σοβαρολογούν; Να θεωρούν πως μπορεί η ανάπτυξη να προκύψει μέσα από την "επεκτατική λιτότητα"; Κι όμως, το πιστεύουν - λέει εμβρόντητος ο Paul Krugman.
• Το αβάσταχτο κόστος της ελληνικής λιτότητας. Μια έρευνα των Financial Times που δείχνει ότι οι αυξήσεις φόρων και ο μειώσεις μισθών στην Ελλάδα, το 2011 μόνο, μείωσαν το μέσο διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα κατά 14% – δηλαδή €5.600 για κάθε νοικοκυριό.
• Όταν η Αυστραλέζικη κρατική τηλεόραση αναρωτιέται τι συμβαίνει στην Ελλάδα και γιατί οι Έλληνες αντιδρούν στην ασκούμενοι πολιτική, σκέφτηκα πως η απάντηση που θα τους αγγίξει δεν μπορεί παρά να χρησιμοποιεί την παραβολή της απόβασης της Καλλίπολης (κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου). Δείτε την σχετική συνέντευξη εδώ.
• Στο μεταξύ οι ιρλανδικές οικογένειες αντιπαλεύουν την οικτρή πραγματικότητα του να γνωρίζουν ότι, και να πουλήσουν το σπίτι τους, δεν θα μπορούν να ξεπληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο. Το λεγόμενο, αγγλιστί, negative equity.
• Στο άλλο μέλος του κλαμπ των επισήμως πτωχευμένων, στην Πορτογαλία, νέα μέτρα λιτότητας έρχονται να προστεθούν στα αρχικά λόγω (σας θυμίζει κάτι αυτό;)... υστέρησης εσόδων!
• Περνώντας στην άλλη όχθη της Μάγχης, ένας ευρωσκεπτικιστής Λόρδος, ο Lord Wolfson (μέλος και χρηματοδότης του Συντηρητικού Κόμματος, ιδιοκτήτης των καταστημάτων Next) θεσμοθέτησε Βραβείο 250 χιλιάδων στερλινών για τον οικονομολόγο, ή την ομάδα οικονομολόγων, που θα προτείνει τον βέλτιστο μηχανισμό με τον οποίο μία χώρα-μέλος της ευρωζώνης μπορεί να δρομολογήσει την αποχώρησή της από το κοινό νόμισμα. Δείτε εδώ το σχετικό δημοσίευμα. [Αν θέλετε να δείτε πως σχολίασα το Βραβείο αυτό στο BBC, πατήστε εδώ και πηδήξτε στο 35'.]
• Από την άλλη μεριά του Αιγαίου, η Τουρκική οικονομία καλπάζει. Όμως οι κίνδυνοι μιας κρίσης καιροφυλακτούν.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΟΙ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΟΙ!!!!!

Η Σαπίλα της Εξουσίας: Βιογραφικό των Καν-Μπαροζο-Τρισε

Αναρτήθηκε στις Μαΐου 22nd, 2011 απο e-gnomi

Οι τρεις “Δον Κορλεόνε” της παγκόσμιας διακυβέρνησης

Από Δημήτρη Καζάκη, Οικονομολόγου – Αναλυτή

Ποιοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν ολόκληρους λαούς με τέτοια περιφρόνηση; Από πού κρατά η σκούφια του κ. Στρος Καν, ο οποίος, όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει με την ελληνική νεολαία τώρα που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα της, απάντησε με χαρακτηριστική αναλγησία: «Το ενδεχόμενο να φύγει η νεολαία είναι ένα ζήτημα που αναπτύσσεται σε πολλές χώρες. Είναι σημαντικό να τους δημιουργήσεις κίνητρα, γιατί, όταν επιστρέψουν στη χώρα τους, θα έχουν αποκτήσει εμπειρία. Κατανοώ την απελπισία τους που μπορεί να αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό. Καλώς, όταν αποκατασταθεί η ομαλότητα και υπάρξει ανάπτυξη, θα επανέλθουν»;
Ο σκανδαλιάρης Ντομινίκ
Ποιος είναι όμως αυτός ο κύριος που μιλά έτσι για τη νεολαία και τις αγωνίες της; Ο Ντομινίκ Στρος – Καν αναδείχθηκε πρώτη φορά όταν το 1981 τέθηκε επικεφαλής του Κέντρου Μελετών και Έρευνας Αποταμιεύσεων του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας, που ήταν ένα ίδρυμα κρατικά χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Γαλλίας.
Εκεί συνδέθηκε με το μεγάλο αφεντικό της ιδιωτικής ασφάλισης στη Γαλλία, τον Ντενις Κεσλερ, ο οποίος τον εισήγαγε νια πρώτη φορά στον μυστικό κόσμο της γαλλικής ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων. Μαζί του οργάνωσε μια από τις πρώτες επιθέσεις στην κοινωνική ασφάλιση της Γαλλίας και ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη κατάργησης της.
Η στάση του αυτή εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στους κύκλους των ισχυρών επιχειρηματιών και πολιτικών της Γαλλίας και έτσι σύντομα αναρριχήθηκε στην πολιτική για να γίνει υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου το 1991 επιλεγμένος από τον ίδιο τον Φρανσουά Μιτεράν. Τη θέση κράτησε έως το 1993 και έφυγε με καλά εδραιωμένη τη φήμη του στους βιομηχανικούς και άλλους επιχειρηματικούς κολοσσούς ως ο «δικός τους άνθρωπος» στο σοσιαλιστικό κόμμα και τις κυβερνήσεις του.
Προσπαθώντας να εξαργυρώσει τη φήμη του αλλά και τις πολύ στενές διασυνδέσεις του με τις κορυφές των επιχειρήσεων και της πολιτικής, στήνει το 1994 μαζί με τον Ρεϊμόντ Λεβί, αφεντικό της Renault, τον Κύκλο της Βιομηχανίας. Πρόκειται για μια εταιρεία λόμπι με έδρα τις Βρυξέλλες και βασικό αντικείμενο την προώθηση των συμφερόντων των γαλλικών πολυεθνικών στα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλύτερων ονομάτων της βιομηχανίας και του εμπορίου στη Γαλλία.
Όπως ήταν φυσικό, η υπηρεσία του αυτή δεν πήγε χαμένη, και το 1997, στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, ορίζεται υπουργός Οικονομικών. Το πρώτο πράγμα που απασχόλησε τον Στρος – Καν ήταν το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα της Γαλλίας. Εγκαινιάζει ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της Γαλλίας, ενισχύοντας ξεδιάντροπα τα πιο μεγάλα ιδιωτικά μονοπώλια της χώρας.
«Η μεγαλύτερη έρευνα απάτης»
Ήταν τόσο ανοιχτοχέρης προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες, ώστε ο Ερνστ-Αντουάν Σελιέρ, πρόεδρος τότε της μεγαλύτερης εργοδοτικής οργάνωσης στη Γαλλία, της MEDEF, είχε πει για τον Στρος – Καν τον Ιούλιο του 1998: «Μπορεί ο υπουργός των Οικονομικών μας να μην είναι ο ιδανικότερος του κόσμου, αλλά σίγουρα κάνει ότι του είναι δυνατόν για να μη δημιουργήσει προβλήματα στους επιχειρηματίες».
Όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιους τύπους, το όνομα του συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην ιστορία της Γαλλίας. Πρόκειται για το σκάνδαλο της γαλλικής πολυεθνικής Elf Aquitaine, η οποία χρηματοδοτούσε αδρά το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, αλλά και πολιτικούς άλλων χωρών, όπως στη Γερμανία. Η έρευνα για το σκάνδαλο αυτό χαρακτηρίστηκε από την «Guardian» (12.11.2007) ως η «μεγαλύτερη έρευνα απάτης στην Ευρώπη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου… Η EIF είχε μετατραπεί σε ιδιωτική τράπεζα για αξιωματούχους που ξόδευαν 200 εκατ. λίρες σε πολιτικές εκδουλεύσεις, ερωμένες, υψηλή τέχνη, βίλες και διαμερίσματα».
Στο σκάνδαλο αυτό φιγουράριζαν πολλά κυβερνητικά στελέχη, μαζί τους και ο κ. Στρος – Καν, ο οποίος είχε αφήσει όνομα για την ιδιαίτερη αδυναμία του στο γυναικείο φύλο και τις απολαύσεις της ζωής.

Οι Αφανεις ...................................

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ

Προς υπερκυριαρχία μεγαθηρίων

Κυριάκος Σιμόπουλος: αποκαλύπτοντας την άλλη αλήθεια «Προετοιμάζεται παγκόσμια υπερκυριαρχία των μεγαθηρίων του πλούτου που ελέγχουν διεθνώς τις πολιτικές εξουσίες. Η διαφθορά των κρατούντων μεταδίδεται σε όλες τις κοινωνίες, όπου κυριαρχούν ο τρόμος και η απαισιοδοξία -οι πολίτες αισθάνονται παντού ότι ζουν σε εχθρικό περιβάλλον εξαιτίας των εγκλημάτων, των ληστειών, της έλλειψης προστασίας.  
Κυριάκος Σιμόπουλος: «Σύμβολο και ήρωας των διανοουμένων πρέπει να είναι ο Προμηθέας» Παντού κυκλοφορεί το προσωπικό συμφέρον και ο στυγνός ατομισμός. Εξαπλώνονται σε όλες τις χώρες η ανεργία, η ένδεια, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η μείωση της εθνικής γεωργικής παραγωγής. Δεν ασκείται πλέον πολιτική κυβερνητική για την προστασία της κοινωνίας. Εφαρμόζονται προγράμματα της παγκόσμιας χρηματαγοράς και εκτελούνται οι εντολές των πολυεθνικών»...
Ολα τεκμηριωμένα
Ενα ακόμη επίκαιρο κείμενο, γραμμένο όμως πριν από δέκα και πλέον χρόνια, από έναν ερευνητή της ιστορίας που αναζητούσε την άλλη αλήθεια, την πέρα από πολιτικές, δοτές ιστορίες και μύθους. Είναι ο Κυριάκος Σιμόπουλος, που τις ημέρες αυτές συμπληρώνονται δέκα χρόνια αφ' ότου -12 Οκτωβρίου 2001- έφυγε από τη ζωή στα 80 του. Και είναι από το βιβλίο του «Διανοούμενοι και καλλιτέχνες ευτελείς δούλοι της εξουσίας» (εκδ. «Στάχυ»), ένα από τα είκοσι πολυσέλιδα που άφησε, όπου και μόνο οι τίτλοι μερικών από αυτά, πλην του προαναφερόμενου, είναι ενδεικτικοί του περιεχομένου τους: «Η διαφθορά της εξουσίας», «Ξενοκρατία, μισελληνισμός και υποτέλεια», «Ο μύθος των "μεγάλων" της ιστορίας», «Βασανιστήρια και εξουσία», «Η λεηλασία και η καταστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων».
Και μπορεί τίτλοι και περιεχόμενο να προκαλούν, ωστόσο «σε όλα τα έργα μου κάθε αράδα είναι τεκμηριωμένη, εκφράζει την ιστορική αλήθεια με αποδεικτικά στοιχεία», λέει ο ίδιος σε συνέντευξη στον Βασίλη Κ. Καλαμαρά, σε αφιέρωμα στον ίδιο και στο έργο του στη «Βιβλιοθήκη» της «Ε» (26 Δεκεμβρίου 1999).
Αποκαλύπτεται κανείς μπροστά στην ευρυμάθεια (μιλούσε πέντε γλώσσες), τον όγκο δουλειάς που απαιτούσε κάθε έργο του -πράγμα που καταφαίνεται από τη βιβλιογραφία, από τις πηγές που αντλούσε το υλικό του. Και αυτά σε καιρούς δίσεκτους, καθώς ήταν υποχρεωμένος να εργάζεται για βιοπορισμό ως δημοσιογράφος και μεταφραστής, ενώ ως αριστερός (συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση) είχε υποστεί διωγμούς και εξορίες.
Κι επειδή αρκετός λόγος γίνεται (και) στις μέρες μας για τη συμπεριφορά των πνευματικών ανθρώπων («Κρίση και διανόηση» ήταν και το θέμα ημερίδας του Μορφωτικού Ιδρύματος της ημέτερης ΕΣΗΕΑ τον περασμένο Απρίλιο, που θα κυκλοφορήσει και σε βιβλίο),**--ΕΔΩ  ΓΕΛΑΝΕ- να ολοκληρώσω με κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την εισαγωγή του Σιμόπουλου στο βιβλίο του με το οποίο άρχισα το παρόν κείμενο:
* «Επί 24 αιώνες η παγκόσμια ιστορία πλαστογραφείται από διανοούμενους και καλλιτέχνες και κυρίως ιστορικούς που μεταβάλλονται σε αυλοκόλακες μοναρχών και γενικά φαυλεπίφαυλων εξουσιών, παραχαράσσοντας τα γεγονότα και υμνολογώντας κατάπτυστους ηγεμονεύοντες».
Τρισάθλια τηλεόραση
* «Η διαφθορά των εξουσιών μεταδίδεται γοργά, διαβρωτικά και μολυσματικά στις κοινωνίες. Το χρήμα δηλητηριάζει τα πάντα, οι μεγιστάνες του ελέγχουν τα κόμματα εξουσίας, η αρετή εκπνέει. Αιτία της επιδημικής εξάπλωσης της διαφθοράς είναι ο τρισάθλιος ρόλος των τηλεοπτικών δικτύων της οικουμένης. Το κυρίαρχο σχολείο των λαών δεν είναι τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, το βιβλίο και η δραστηριότητα των διανοουμένων αλλά η τηλεόραση [...] θύματα οι τηλεθεατές που, καθηλωμένοι, καταδικάζονται σε αποχαύνωση, μωρία, νωθρότητα, αποβλάκωση και ψυχοσωματική παράλυση και τύφλωση».
* «Καθήκον των ανθρώπων του πνεύματος είναι να καταγγέλλουν κάθε ανομία, κακοήθεια, βαναυσότητα των οικονομικοπολιτικών φατριών που υπονομεύουν τον κοινωνικό βίο και οδηγούν κάθε χώρα σε παρακμή. Και να επικοινωνούν με τους λαούς για ενημέρωση και καθοδήγηση, ώστε, ενωμένοι, να προβάλλουν αντίσταση στις ύπουλες ενέργειες κυβερνώντων και πλουτοκρατών.
Παρά το γεγονός ότι σήμερα φήμη και συμπάθεια αποκτούν και γίνονται πασίγνωστοι και "διάσημοι" όχι οι άνθρωποι του πνεύματος αλλά οι "αστέρες" των τηλεοπτικών σταθμών όλων των εθνών με τα γελοία και συχνά αναίσχυντα θεάματα και οι κομματικοί "παράγοντες" που με κενολογίες και γελοίες μεγαλοστομίες επιδιώκουν αξιώματα και πρωτοκαθεδρίες».
* «Αληθινός διανοούμενος είναι εκείνος που υπερασπίζεται τις αιώνιες αξίες και αγωνίζεται, χωρίς σκοπιμότητες και συμφεροντολογικά κίνητρα, για τη δικαιοσύνη και τη διαχρονική αρετή [...] Σύμβολο και ήρωας των διανοουμένων πρέπει να είναι ο Προμηθέας που, κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία, άρπαξε τη φωτιά από τον ουρανό και τη χάρισε στους ανθρώπους».
Σχολιο.  Ο   Αστερισκος   με  το  ''ροζ''  ειναι  δικη  μου  αντιδραση.