Ελλαδα 2012!!!!!!!!!!!!!!!!

“SICKO”, ΤΟΥ ΜΑΙΚΛ ΜΟΥΡ

Πεθαίνοντας χωρίς περίθαλψη στις Η.Π.Α.

Γράφει ο Στράτος Κερσανίδης

«Αρνήθηκα σε ασθενή μια απαραίτητη επέμβαση, που θα του έσωζε τη ζωή, με αποτέλεσμα να πεθάνει. Στην πραγματικότητα αυτό που έκανα, γλίτωσε την εταιρεία μου από μισό εκατομμύριο δολάρια». Τι να προσθέσει κανείς παραπάνω μετά από τη συγκλονιστική αυτή δήλωση – απολογία μιας γιατρού, επιθεωρήτριας υγείας η οποία εργαζόταν σε μια ασφαλιστική εταιρία, μπροστά στο φακό του Μάικλ Μουρ; Μέσα από τα λόγια της αναδύεται όλη η θλιβερή πραγματικότητα του αμερικανικού συστήματος υγείας, το οποίο τοποθετεί το κέρδος πάνω από την υγεία και τη ζωή των πολιτών. Μία πραγματικότητα την οποία καταδεικνύει ο δαιμόνιος ντοκιμαντερίστας, Μάικλ Mουρ με τη νέα του ταινία «Sicko». Ο κυνισμός των ασφαλιστικών και των φαρμακευτικών εταιριών, καθώς και των πολιτικών που τις καλύπτουν, αποκαλύπτονται από τον Μουρ σε ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο πριν ακόμη προβληθεί στις αμερικανικές αίθουσες, αντιμετώπισε προβλήματα. Έτσι, ο σκηνοθέτης φοβούμενος πως το φιλμ κινδυνεύει να κατασχεθεί –επειδή γύρισε σκηνές στην Κούβα χωρίς να πάρει άδεια από τις αρχές των Η.Π.Α.- φρόντισε να βγάλει, καλού – κακού, μια κόπια στο εξωτερικό.

Όλα ξεκίνησαν, όταν ο Μουρ αποφάσισε να ζητήσει από τους αμερικανούς να του καταγγείλουν περιστατικά σχετικά με προβλήματα που αντιμετώπισαν όταν χρειάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τις ασφαλιστικές εταιρίες για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη. Μέσα σε μία εβδομάδα η ηλεκτρονική διεύθυνσή του είχε κατακλειστεί από 25.000 περιστατικά! Από εκεί και ύστερα ξεκίνησε η έρευνα, έγιναν συνεντεύξεις, συγκεντρώθηκε ένα υλικό 500 ωρών (!) για να καταλήξει στο «Sicko», μια ταινία καταπέλτη για ένα σύστημα υγείας που αντί να κοιτάζει τους ανθρώπους, μετράει τα τραπεζικά αποθέματα των εταιριών.

Στις Η.Π.Α. υπάρχουν 50 εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι στερούνται οποιασδήποτε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και μπορούν ανά πάσα στιγμή να «ψοφήσουν» σαν σκυλιά στο δρόμο. Τι γίνεται όμως με τα 250 εκατομμύρια των ασφαλισμένων στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες; Εδώ είναι το ζουμί της ιστορίας, αφού μπορεί οι άνθρωποι να πληρώνουν κανονικά, αλλά οι υπηρεσίες που τους παρέχονται είναι ανεπαρκείς. Τι ανεπαρκείς δηλαδή, αφού στην ταινία καταγράφονται περιστατικά «ασφαλισμένων» οι οποίοι δεν μπορούσαν να κάνουν τις ενδεικνυόμενες εξετάσεις επειδή οι εταιρίες δεν πλήρωναν. Ξαναδιαβάστε την εισαγωγή για να καταλάβετε τι εννοώ, ή μάλλον, τι εννοεί ο Μουρ.

Απλα μαθηματα Σοβαρης Οικονομικης Πολιτικης

[Τρίτη άποψη] Αλλαγή κατεύθυνσης

Η λάθος συνταγή της τρόικας και η ανάγκη να τροφοδοτηθεί η ανάπτυξη

Του Σάββα Γ. Ρομπόλη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Η Ευρώπη γνωρίζει ότι το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας έχει ελαττώματα. Και αν εκλεγεί στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία ο Φρ. Ολάντ θα το επαναδιαπραγματευθεί με τους ευρωπαίους εταίρους, δεδομένου, όπως υποστηρίζει, ότι ούτε η Γερμανία ούτε η Γαλλία από μόνες τους πρέπει να αποφασίσουν για την κατεύθυνση της Ευρώπης.

Πράγματι, η επιλογή για την Ευρώπη και ειδικότερα για τα κράτη-μέλη που δοκιμάζονται από την κρίση χρέους δεν είναι μεταξύ μείωσης του ελλείμματος και ύφεσης διά μέσου των μέτρων λιτότητας. 
 Η επιλογή είναι η ανάπτυξη και η μείωση του ελλείμματος διά μέσου της αύξησης της παραγωγικότητας. Αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης προς την ανάπτυξη, την τεχνολογία-καινοτομία και την παραγωγικότητα συνιστά για τα κράτη-μέλη της κρίσης χρέους και για την Ευρώπη, στο πλαίσιο ενός πανευρωπαϊκού αναπτυξιακού σχεδίου, τον πιο οικονομικά αποτελεσματικό και κοινωνικά αναδιανεμητικό δρόμο για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων, των χρεών και της ανεργίας. Με την επιλογή αυτή, χωρίς μείωση μισθών, μειώνεται το κόστος ανά μονάδα προϊόντος και βελτιώνεται το επίπεδο ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων.
  Η συνεχής υιοθέτηση νέων αποδοτικότερων μεθόδων παραγωγής θα βελτιώσει την απόδοση των συντελεστών παραγωγής και την ποιότητα των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών αναβαθμίζοντας την ανταγωνιστική θέση των επιχειρήσεων (Γ. Ευδωρίδης, 2011:107).
 Αντίθετα, η μείωση των μισθών, όπως επιβάλλουν η τρόικα και οι ελληνικές κυβερνήσεις με το Μνημόνιο 1 και το Μνημόνιο 2, εκτός των άλλων, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία να περιθωριοποιηθεί ακόμη περισσότερο.

Από την άποψη αυτή αξίζει να σημειωθεί ότι οι διεθνείς οργανισμοί (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) και οι φορείς άσκησης της οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα, αντί να αναγνωρίσουν την επιστημονική και πολιτική τους ήττα για το πρόγραμμα της εσωτερικής υποτίμησης ως βασικής αιτίας της βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης, της έκρηξης της ανεργίας, της αποεπένδυσης, της επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των μισθωτών και των συνταξιούχων κατά 40%, της πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων κ.λπ., υποστηρίζουν ότι οι υψηλοί μισθοί συνιστούν τον κύριο λόγο της ανεργίας και του χαμηλού επιπέδου παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.
 Ο ισχυρισμός αυτός δεν αποδεικνύεται για την ελληνική οικονομία, αφού το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος στην Ελλάδα την περίοδο 1995-2009, συγκρινόμενο με το αντίστοιχο μέγεθος των 35 βιομηχανικών χωρών, αυξήθηκε συνολικά κατά 5% (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) και κατά τα έτη 2010-2011 σε σύγκριση με τις 35 πλέον ανταγωνίστριες χώρες μειώθηκε κατά 3,7%, χωρίς παράλληλα να έχει βελτιωθεί το επίπεδο ανταγωνιστικότητας και να έχει μειωθεί το επίπεδο ανεργίας στην ελληνική οικονομία (Στ. Γαβρόγλου, 2012:20

Και αυτό γιατί τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων στην Ελλάδα οφείλονται κυρίως στην αδυναμία απορρόφησης τεχνολογικών, καινοτομικών, παραγωγικών και ποιοτικών παρεμβάσεων στην παραγωγική διαδικασία, προκειμένου να αντιμετωπίσουν στην εγχώρια και παγκόσμια αγορά τον διεθνή ανταγωνισμό. *

 Παράλληλα, η έρευνα (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2011) απέδειξε ότι οι επιχειρήσεις δεν μετακυλίουν ολόκληρη τη μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας στις τιμές των προϊόντων (πληθωρισμός 2,4%, 2011).** Στις συνθήκες αυτές, μεταξύ άλλων, της σημαντικής μείωσης των μισθών, της παντελούς απώλειας του εισοδήματος (άνεργοι) και της ακρίβειας, επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο το επίπεδο ανισοκατανομής του εισοδήματος καθώς και αυτό της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών και των συνταξιούχων.

Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ στην Ελλάδα αναλογεί στους μισθωτούς το 35% του ΑΕΠ και το 65% αναλογεί στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, στις βόρειες χώρες της Ευρώπης αναλογεί στους μισθωτούς το 80% του ΑΕΠ και το υπόλοιπο 20% στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα του πληθυσμού («ΤΑ ΝΕΑ», 17-18/3/2012).
 Παράλληλα, η κατάργηση, ουσιαστικά, της συλλογικότητας στις συμβάσεις εργασίας και η κυριαρχία της ατομικής σύμβασης υπό την απειλή απολύσεων μετατοπίζουν το κέντρο βάρους προσδιορισμού του μισθού και διαφοροποιούν την εννοιολογική και συμβασιακή του θεώρηση, από κόστος και εισόδημα αποκλειστικά σε κόστος των επιχειρήσεων.
 Ετσι, κατ' αυτόν τον τρόπο, ανατρέπεται η ισορροπία των παραγωγικών δυνάμεων στους χώρους εργασίας με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το επίπεδο εισοδήματος των εργαζομένων, την ποιότητα της εργασίας και την ποιότητα της παραγωγής.

Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ
Σχολιο. 
 Απλα  μαθηματα  Οικονομιας  ,ποσο  πιο απλα  μπορει  να  το  εκφρασει  καποιος  προκειμενου  να  γινει  κατανοητο;;; 
** Η  τακτικη   αυτη   ειναι  παραλλαγη  της  ΜΑΥΡΗΣ   ΑΓΟΡΑΣ......η  ο  Λυκος  στην  Αναμπουμπουλα  χαιρεται!!!!

*Κοινο  μυστικο  πως  οι  Ελληνες  Βιομηχανοι  στηριζονται  στην  δυναμικη  της  παραγωγικοτητας  των  εργαζομενων, αρνουμενοι  να  εκσυγχρονισουν  τον  εξωπλισμο  των  επιχειρησεων  τους;;;; Ουδεις  των  δηθεν  οικονομικων   αναλυτων [ λεμε  τωρα]  εχει  την παρρησια  να  θιξει  το  προβλημα  στις  ατερμονες  συζητησεις.!!!!

Ενας παρεξηγημενος..........

Το λογοκριμένο μανιφέστο του Αλμπέρ Καμί όταν ήταν 26χρονος δημοσιογράφος στο Αλγέρι

Για την ελευθερία του Τύπου

Le Monde

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Είναι δύσκολο να θίξει κανείς σήμερα το ζήτημα της ελευθερίας του Τύπου χωρίς να καταγγελθεί για παραλογισμό, να κατηγορηθεί ότι είναι η Μάτα Χάρι, να θεωρηθεί ανιψιός του Στάλιν.

Ωστόσο, η ελευθερία του Τύπου είναι ένα από τα πρόσωπα της ελευθερίας και η επιμονή μας να την υπερασπιζόμαστε θα γίνει κατανοητή αν θελήσουμε να αναγνωρίσουμε πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κερδηθεί πραγματικά ο πόλεμος.

Ενας από τους καλούς κανόνες μιας φιλοσοφίας άξιας του ονόματός της είναι να μην αναλώνεται ποτέ σε μάταιους κλαυθμούς απέναντι σε μια κατάσταση που δεν μπορεί πια να αποφευχθεί. Το ερώτημα στη Γαλλία δεν είναι πλέον σήμερα πώς μπορεί να διαφυλαχθούν οι ελευθερίες του Τύπου. Είναι πώς, απέναντι στην καταστολή αυτών των ελευθεριών, μπορεί να παραμείνει ελεύθερος ένας δημοσιογράφος. Τα μέσα είναι τέσσερα: διαύγεια, άρνηση, ειρωνεία και επιμονή.

Η διαύγεια προϋποθέτει την αντίσταση στο δέλεαρ του μίσους και την κουλτούρα του μοιραίου. Στον κόσμο που γνωρίζουμε, είναι βέβαιο ότι τα πάντα μπορεί να αποφευχθούν. Ο ίδιος ο πόλεμος, που είναι ένα ανθρώπινο φαινόμενο, μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφευχθεί ή να σταματήσει με ανθρώπινα μέσα. Αρκεί να γνωρίζει κανείς την ιστορία των τελευταίων ετών της ευρωπαϊκής πολιτικής για να έχει τη βεβαιότητα πως ο πόλεμος, ο όποιος πόλεμος, έχει προφανή αίτια. Αυτή η καθαρή ματιά στα πράγματα αποκλείει το τυφλό μίσος και την απελπισία. Ενας ελεύθερος δημοσιογράφος δεν απελπίζεται και παλεύει για αυτό που πιστεύει αληθινό σαν οι ενέργειές του να μπορούσαν να επηρεάσουν την εξέλιξη των γεγονότων. Δεν δημοσιεύει τίποτε που μπορεί να υποδαυλίσει το μίσος ή να αναμοχλεύσει την απελπισία.

Απέναντι στο διογκούμενο κύμα ανοησίας, είναι επίσης απαραίτητο να αντιτάξουμε κάποιες αρνήσεις. Ολοι οι περιορισμοί του κόσμου δεν μπορούν να κάνουν ένα καθαρό πνεύμα να γίνει ανέντιμο. Με τις λιγοστές γνώσεις που διαθέτουμε για τον μηχανισμό της πληροφόρησης, είναι εύκολο να διασφαλίσουμε την αυθεντικότητα μιας είδησης. Ενας ελεύθερος δημοσιογράφος, το 1939, πρέπει να αφιερώσει σε αυτό όλη την προσοχή του. Διότι, αν δεν μπορεί να πει όλα όσα πιστεύει, μπορεί να μην πει αυτό που δεν πιστεύει ή που θεωρεί αναληθές. Μια ελεύθερη εφημερίδα κρίνεται εξίσου από αυτά που λέει και από αυτά που δεν λέει. Αυτή η αρνητική ελευθερία είναι, μακράν, η πιο σημαντική όλων. Διότι προετοιμάζει την έλευση της αληθινής ελευθερίας. Κατά συνέπεια, μια ανεξάρτητη εφημερίδα παραθέτει την πηγή των πληροφοριών της, βοηθά το κοινό να τις αξιολογήσει, απορρίπτει την προπαγάνδα, απαλείφει τα υβρεολόγια, πραΰνει με σχόλια την ομογενοποίηση των πληροφοριών και, με δυο λόγια, υπηρετεί την αλήθεια στο ανθρώπινο μέτρο των δυνάμεών της.

Και φτάνουμε έτσι στην ειρωνεία. Μπορεί κανείς να δεχθεί, θεωρητικά, πως ένα πνεύμα που θέλει και μπορεί να επιβάλει περιορισμούς είναι αδιαπέραστο στην ειρωνεία. Δεν βλέπουμε τον Χίτλερ, για να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα ανάμεσα σε άλλα, να χρησιμοποιεί τη σωκρατική ειρωνεία. Η ειρωνεία παραμένει λοιπόν ένα άνευ προηγουμένου όπλο εναντίον των υπερβολικά ισχυρών. Συμπληρώνει την άρνηση υπό την έννοια ότι επιτρέπει, όχι απλώς να απορρίπτουμε το ψευδές, αλλά να λέμε συχνά το αληθές. Ενας ελεύθερος δημοσιογράφος, το 1939, δεν συντηρεί πολλές ψευδαισθήσεις για την ευφυΐα αυτών που τον καταπιέζουν. Είναι απαισιόδοξος όσον αφορά τον άνθρωπο. Μια αλήθεια που διατυπώνεται σε δογματικό τόνο εννέα φορές στις δέκα λογοκρίνεται. Η ίδια αλήθεια ειπωμένη ευχάριστα δεν λογοκρίνεται παρά πέντε φορές στις δέκα. Ενας ελεύθερος δημοσιογράφος λοιπόν, το 1939, είναι απαραίτητα ειρωνικός, αν και συχνά παρά τη θέλησή του. Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές μετρέσες, έχουν λίγους εραστές.

Είναι προφανές πως αυτή η πνευματική στάση δεν μπορεί να συντηρηθεί αποτελεσματικά χωρίς ένα ελάχιστο επιμονής. Πολλά εμπόδια τίθενται στην ελευθερία της έκφρασης. Δεν είναι τα πιο σοβαρά που μπορούν να αποθαρρύνουν ένα πνεύμα. Γιατί οι απειλές, οι παύσεις, οι διώξεις έχουν γενικά στη Γαλλία το αντίθετο από το ποθούμενο αποτέλεσμα. Πρέπει όμως να παραδεχθούμε πως υπάρχουν εμπόδια που αποθαρρύνουν: η σταθερή ανοησία, η οργανωμένη νωθρότητα, η επιθετική βλακεία, και αυτά είναι μόνο μερικά. Να το μεγάλο εμπόδιο επί του οποίου πρέπει να θριαμβεύσουμε. Η επιμονή είναι εδώ θεμελιώδης αρετή. Με τρόπο παράδοξο αλλά προφανή, τίθεται στην υπηρεσία της αντικειμενικότητας και της ανοχής.

Ιδού λοιπόν ένα σύνολο κανόνων για τη διατήρηση της ελευθερίας ακόμα και στους κόλπους της δουλείας. Και μετά; θα ρωτήσει κάποιος. Μετά; Ας μη βιαζόμαστε. Αν κάθε Γάλλος θελήσει να προστατεύσει στη σφαίρα του ό,τι θεωρεί αληθές και δίκαιο, αν θελήσει να βοηθήσει με τον αδύναμο τρόπο του στην περιφρούρηση της ελευθερίας, να αντισταθεί στην εγκατάλειψη και να κάνει γνωστή τη βούλησή του, τότε και μόνο τότε αυτός ο πόλεμος θα κερδηθεί, με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Η αρετή του ανθρώπου είναι να αντέξει απέναντι σε ό,τι τον ακυρώνει.

Ο Πολιτης του σημερα.......

ΑΡΘΡΟ: Τι θέλουν τα κινήματα του δρόμου;

Ο πολίτης του σήμερα, όπως και στον Μεσαίωνα, γεννιέται με χρέος, ζει με φόβο και πεθαίνει μέσα στη φτώχεια…. Και η εκπαίδευση έχει καταντήσει μια «βιομηχανία» που παράγει ό,τι απαιτεί η «αγορά»: γενιές καταναλωτών, πρώιμους οφειλέτες και δουλοπάροικους της υψηλής τεχνολογίας.

Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του αμερικανικού πληθυσμού ενώθηκε στη Γουόλ Στριτ διαμαρτυρόμενο για «κάτι». Το Κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ αντιγράφηκε σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη αλλά δεν έχει ορατή ηγεσία ή ατζέντα. Αυτό το άμορφο συνονθύλευμα ετερόκλιτων πολύχρωμων προσώπων άφησε το κατεστημένο ν' απορεί και να ρωτά επιμόνως: «τι θέλουν;», «ποιος είναι ο αρχηγός τους;», «γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε;»

Αυτό το «κίνημα του δρόμου» έχει πετύχει μέχρι στιγμής ένα πράγμα: απέδειξε ότι οι κυβερνώσες ελίτ είναι τόσο αποκομμένες από την πραγματικότητα που δεν μπορούν να φανταστούν τα δεινά που προκάλεσε στον απλό εργαζόμενο η προδιαγεγραμμένη οικονομική κρίση που εκείνες δημιούργησαν. Εξ ου και η αφελής ερώτηση «τι θέλουν;». Με δυο λόγια, αυτό που «εκείνοι θέλουν» είναι ένα τέλος στην εποχή της θεσμοθετημένης κλοπής, της εγκληματικής κερδοσκοπίας και της απεριόριστης απληστίας, των αγορασμένων και πληρωμένων πολιτικών, των κατασκευασμένων πολέμων, ένα τέλος στις πολιτικές καραμέλες που προσφέρονται ως λύσεις.

Οι μάζες στη Γουόλ Στριτ, την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία απαιτούν δικαιοσύνη στην κατανομή των πόρων, αποκατάσταση των δικαιωμάτων των πολιτών που εκλάπησαν από τους μεγαλοεπενδυτές της εκλογικής διαδικασίας, οι οποίοι είναι βαθιά ριζωμένοι στη Γουόλ Στριτ, κι ένα τέλος στην απαλλοτρίωση στην οποία προβαίνουν τα πιόνια που κατά λάθος αποκαλούμε «εθνική κυβέρνηση». Οι μάζες πιστεύουν επίσης ότι είναι προσβλητικό να επισημαίνεται ότι η αποκαλούμενη «μεσαία τάξη» φορολογείται με διπλάσιο ποσοστό από τους εκατομμυριούχους και συγχρόνως να εξακολουθούν να βλέπουν τους φόρους τους να κατευθύνονται προς τα θησαυροφυλάκια του 1% της κοινωνίας. Η «αναπτυγμένη» αμερικανική οικονομία είδε το εισόδημα του 1% να αυξάνεται κατά 275% και εκείνο των φτωχών με ποσοστό 18%.

Πώς καταλήξαμε σε αυτή τη δύσκολη θέση; Για να το πούμε απλά, είμαστε τα προϊόντα ενός εκπαιδευτικού συστήματος που επί σαράντα χρόνια παράγει περισσότερο βιομηχανικά ρομπότ παρά σκεπτόμενους πολίτες. Η ανώτατη εκπαίδευση δεν παρέχει πλέον παιδεία. Αντιθέτως, εκπαιδεύει ανθρωποειδείς προεκτάσεις των υπολογιστών ώστε να μεγιστοποιούν την παραγωγικότητα και να μειώνουν το κόστος για τις παγκόσμιες συντεχνίες χωρίς συνείδηση ή καμία πίστη. Για πάνω από τρεις δεκαετίες η αμερικανική ηγεσία διδάχτηκε το θαύμα τού «να αισθάνεσαι καλά» και όχι «να είσαι καλά» και εξήγαγε αυτό το ναρκωτικό και την πορνογραφία που παρήγαγε ως τον «υπέρτερο πολιτισμό» παγκοσμίως.

Οι μάζες έχασαν την πίστη τους στην ικανότητα των λειτουργικών θυγατρικών της τραπεζικής βιομηχανίας, που με αίσθημα φιλανθρωπίας αποκαλούμε πολιτικά κόμματα, να επιλύουν προβλήματα ή έστω να παραδέχονται ότι υπάρχουν.

Σταδιακά, όσο και ανελέητα, οι πολίτες των αποκαλούμενων «ανεπτυγμένων» χωρών αποστερήθηκαν την κυριαρχία τους. Αντιμετωπίζονται πλέον ως καταναλωτές, δανειστές, δουλοπάροικοι της υψηλής τεχνολογίας και φτηνή εργατική δύναμη. Η αποδοχή των δυνάμεων της «αγοράς» ως λύση για τα κοινωνικά προβλήματα μετέτρεψε τις κυβερνήσεις σε θυγατρικές των κεφαλαιούχων, αναθέτοντάς τους ένα διπλό καθήκον: να αστυνομεύουν τα συμφέροντα «των τραπεζικών και των δυνάμεων της αγοράς» και να παρέχουν νέες επενδυτικές ευκαιρίες παράγοντας πολέμους. Καθώς τα κράτη μετατρέπονται σε σφαγεία και τα έθνη σε επαίτες, οι τραπεζίτες αναλαμβάνουν το ρόλο των «ευεργετών».

Ξεκινώντας από τη Γιουγκοσλαβία έχουμε υπάρξει μάρτυρες της κατεδάφισης χωρών μέχρι να σωριαστούν σε ερείπια με στρατιωτικά μέσα και την εγκατάσταση διεφθαρμένων ολιγαρχών ως «δημοκρατικών ηγετών». Έχουμε υπάρξει επίσης μάρτυρες της συγκέντρωσης τεράστιας προσωπικής περιουσίας από οικονομικάριους σπουδαγμένους στο Χάρβαρντ, που ξοδεύουν τον ελεύθερο χρόνο τους ψάχνοντας για ηλιόλουστες τοποθεσίες όπου θα χτίσουν τις βίλες τους. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ελευθερία γίνεται πολυτέλεια, ακριβώς όπως προέβλεψαν ο Τόμας Τζέφερσον και ο Αντριου Τζάκσον. Για εκείνους, οι τραπεζίτες ήταν πολύ μεγαλύτεροι εχθροί της ελευθερίας από τους στρατούς κατοχής.

Όπως στον καιρό του Μεσαίωνα, ο πολίτης των «προοδευμένων» οικονομιών τού σήμερα γεννιέται με χρέος, ζει με φόβο και πεθαίνει μέσα στη φτώχεια. Όχι πολύ παλιά, όταν οι ηγέτες είχαν μια αίσθηση δημόσιου συμφέροντος, η κοινωνική κλίμακα που καλούμε «εκπαίδευση» ήταν το μέσο της κινητικότητας προς τα επάνω. Τώρα η ανώτερη εκπαίδευση έχει καταντήσει μια «βιομηχανία» που παράγει ό,τι απαιτεί η «αγορά»: γενιές καταναλωτών, πρώιμους οφειλέτες και δουλοπάροικους της υψηλής τεχνολογίας.

Ο κύριος «καταναλωτής υψηλότερης εκπαίδευσης», γνωστός επίσης ως φοιτητής, τώρα αποφοιτά με χρέος 75.000.000 και χωρίς εργασιακές προοπτικές. Οι πανεπιστημιακοί φοιτητές έχουν συσσωρεύσει ακόμη ένα τρισεκατομμύριο δολάρια πάνω και επιπλέον των τρισ. δολαρίων των χρεών των πιστωτικών καρτών. Όχι πολύ παλιά ένας πτυχιούχος πανεπιστημίου μπορούσε να υπολογίζει σε μια αξιοπρεπή εργασία μετά την αποφοίτησή του. Μέχρι την ηλικία των τριάντα μπορούσαν να σχεδιάζουν να ξεκινήσουν οικογένεια και να αγοράσουν ένα σπίτι.

Τώρα οι απόφοιτοι φεύγουν από τα πανεπιστήμια με τεράστια προσωπικά χρέη, που καθιστούν τη δημιουργία οικογένειας και την αγορά σπιτιού απατηλά όνειρα.

Η ανισότητα έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο και εάν επιτραπεί η άνοδός της, τα θεμέλια της δημοκρατίας θα διαβρωθούν και θα εξαφανιστούν η αξιοπρέπεια και η εθνική κυριαρχία. Το κράτος θα είναι απλώς ο «εφαρμοστής» των νόμων που θα έχουν θεσπιστεί από ένα βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα ασφαλείας. Οι καταληψίες της Γουόλ Στριτ και άλλων σημείων φαίνεται ότι τελικά αναγνωρίζουν ποιο είναι το διακύβευμα.

Αλλά ενώ οι διαδηλωτές στήνουν σκηνές, καταρτίζουν ατζέντες και καμουφλάρουν καλά τους ηγέτες, τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κάθονται πάνω σε μετρητά 3 τρισ. δολαρίων. Ενώ κοιμόμαστε, νέες ευκαιρίες δημιουργούνται από επιλεκτικούς πολέμους και μεταμεσονύχτιες επιδρομές των οίκων αξιολόγησης. Ενας χορός που τραγουδά τις αρετές της λιτότητας και της μιζέριας ως προϋποθέσεις της ανάπτυξης υψώνει τη φωνή του. Τα μέλη του κινήματος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» φαίνεται ότι διαφωνούν με το ρόλο της κυβέρνησης ως εφαρμοστή των επιχειρησιακών αποφάσεων. Αλλά προτού ενισχυθούν οι ελπίδες μας για ουσιαστική αλλαγή, η πιθανότητα είναι ότι αυτό το κίνημα μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ήπια πτώση των άπληστων ληστών του δημόσιου πλούτου. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί.

[ΠΗΓΗ: Νικόλαος Α. Σταύρου, ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011]

Αναρτήθηκε από Τάσος Κάρτας στις 11:11 μ.μ.

Ν. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ ...ΑΠΘ................

Από εδώ και εμπρός, η διαμάχη των ιδεών...

του Νικόλα Σεβαστάκη

Χέρμπερτ Λιστ, «Ποδόσφαιρο στο δρόμο», Νάπολη 1959

Όχι πια περιγραφές του προβλήματος, λύσεις. Λύσεις στο πιάτο. Συγκεκριμένα πράγματα, ένα, δύο, τρία… Κάπως έτσι εγκαλείται αυτός που γράφει τούτες τις μέρες δίχως να έχει πρόχειρη απάντηση για το PSI, τα CDS, το τι θα περιέχουν τα άρθρα ενός μη μνημονιακού προϋπολογισμού. Κατανοητή η αντίδραση, αλλά νομίζω ότι στηρίζεται σε μια σύγχυση: απαιτεί από τον...

κάθε μεμονωμένο γραφιά να μεταβληθεί σε συλλογικό διανοούμενο ή σε ινστιτούτο μελετών με παραρτήματα και άφθονους πόρους. Kάτι παραπάνω: απαιτεί και από πολιτικές δυνάμεις ή χώρους που δεν κυβερνούν να είναι ήδη μια τέλεια οργανωμένη πολιτική εξουσία με όλες τις απαντήσεις για τις λεπτομέρειες της διαχείρισης της κρίσης και για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Ας μην παραλογιζόμαστε. Άλλο η εύλογη προγραμματική ζήτηση, και άλλο η μετατροπή των διανοουμένων σε εικονικούς λειτουργούς μιας μελλοντικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Άλλο πράγμα είναι η κριτική γνώμη και εμπειρογνωμοσύνη, και διαφορετική εκείνη η αφελής στάση που απαιτεί υπερπαραγωγή βεβαιοτήτων σε μια στιγμή όπου κανένας δεν μπορεί να πουλά βεβαιότητες.

Τα γράφω αυτά, γιατί μετά το κείμενο παρέμβασης για την Υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας, το οποίο και συνυπέγραψα, συνάντησα την ίδια αντίδραση: καλή η περιγραφή, λένε, αλλά πού είναι οι συγκεκριμένες λύσεις, το α, β, γ;

Ας μου επιτραπεί να έχω μια διαφορετική αντίληψη για την κριτική δημόσια παρέμβαση, για τη διεξαγωγή της ιδεολογικής και πολιτισμικής διαμάχης. Η διαμάχη αφορά πλέον τους βασικούς προσανατολισμούς, το Σύνταγμα της «νέας μεταπολίτευσης», δηλαδή τους θεμελιώδεις ταξικούς και πολιτικούς όρους της νέας περιόδου. Θα είναι δημοκρατική ή ένας γενικευμένος ολιγαρχικός μονόδρομος; Θα φέρει μαζί της την εξουθένωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας στο βωμό του «καπιταλιστικού εξορθολογισμού»; Μπορεί, αντίθετα, να γίνει πεδίο δημιουργίας νέων κοινωνικών δεσμών και μορφών πολιτικής παρέμβασης των «από κάτω» στις εξελίξεις; Αυτό που έρχεται θα οδηγήσει άραγε στους ψυχιάτρους τους αποταγμένους μεσοαστούς και στις ουρές της Πρόνοιας τους φτωχότερους, όπως ήδη συμβαίνει; Ή μπορεί να κυοφορήσει μια αλλαγή Παραδείγματος πέρα από τις επιθυμίες της νέας πληθυντικής μας Δεξιάς η οποία θρησκεύεται με τον «Ορθό Λόγο»;

 

Αυτή τη στιγμή επιχειρείται από διάφορες πλευρές να επιβληθεί ένα μοντέλο εθνικής ανόρθωσης (κατά τη φρασεολογία Λοβέρδου), που διαχωρίζει τη διάσωση ή την «αυτοσυντήρηση του έθνους» από το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αναδιανομής του πλούτου, της άσκησης των δημοκρατικών κοινωνικών ελευθεριών, της αξιοπρέπειας του εργαζόμενου ανθρώπου. Αυτός ο πολεμικός «ορθολογισμός» επαναφέρει τη διαίρεση μεταξύ του έθνους των μοντέρνων και του έθνους των παρωχημένων, μεταξύ των πρωτοποριών της γνώσης και της διακυβέρνησης και όλων των υπόλοιπων που κατακεραυνώνονται ως δυνάμεις του παρελθόντος και του σκότους.

 

Πρωτόλειος οικονομισμός, «επιτελικός» κρατισμός των «κεντρώων» νεοφιλελεύθερων, νομικισμός που αδιαφορεί για κάθε αίσθηση του δικαίου: όλα αυτά αθροίζονται σε ένα πλέγμα εξουσιαστικού λόγου, το οποίο δεν έχει δισταγμούς να φτάσει στα άκρα.

Και, από μια άποψη, οι συνθήκες που ζούμε αλλάζουν τους όρους της διαίρεσης μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.

 Ο ζωτικός ιδεολογικός πυρήνας της σύγχρονης Δεξιάς είναι φωνές και δυνάμεις οι οποίες προέρχονται κατά βάση από το φαντασματικό «δυναμικό Κέντρο» (φρασεολογία Διαμαντοπούλου), από τον γαλαξία της «ένωσης των μεταρρυθμιστών».

 Αυτό το γεγονός μπορεί, υπό όρους, να λειτουργήσει και απελευθερωτικά για τη διαμόρφωση μιας ριζοσπαστικής δημοκρατικής δημόσιας σφαίρας. 

Σε αυτή τη σφαίρα δεν είναι πια αδύνατη η επίτευξη συναινέσεων μεταξύ αριστερού αντικαπιταλισμού και πολιτικού φιλελευθερισμού.

 Στο βαθμό που στην Αριστερά (εκτός ΚΚΕ) γίνεται συνείδηση η κεντρικότητα του ζητήματος της δημοκρατίας στον αγώνα εναντίον των νέων «απαράτσικ», των ιεροκηρύκων της ανόρθωσης διά της καταστροφής, αυτή η διεργασία έχει ήδη ξεκινήσει.

Με την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι και οι ευαισθησίες του κριτικού πολιτικού φιλελευθερισμού ή της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς θα αποστασιοποιηθούν από τις εκσυγχρονιστικές μυθολογίες που στη σημερινή τους έκφραση τείνουν να γεννήσουν θεσμικούς πραξικοπηματίες.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

"enthemata"

ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Η «ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ» ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΑΙ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ – «ΚΟΡΑΚΙΑ»!

διαχειριστής

ΝΕΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ! ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ 4.000 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ! ΠΑΝΩ ΑΠΟ 120 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ!
Στους ιδιώτες επιχειρηματίες παραδίδεται το «Βοήθεια στο Σπίτι» και την ίδια στιγμή το κόστος των υπηρεσιών που προσφέρει μετακυλίεται στο σύνολο των εργαζομένων, μέσα από την επιβολή ασφαλιστικής εισφοράς για το σκοπό αυτό.

Τα παραπάνω, που προβλέπονται σε τροπολογία η οποία κατατέθηκε χθες στον έναν από τους δύο εφαρμοστικούς νόμους, ουσιαστικά ολοκληρώνουν ό,τι ξεκίνησε πριν 15 χρόνια από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου: την ιδιωτικοποίηση μιας υπηρεσίας κοινωνικού χαρακτήρα, όπως είναι η φροντίδα ηλικιωμένων. 
Το «Βοήθεια στο Σπίτι» μέχρι σήμερα είναι συγχρηματοδοτούμενο πρόγραμμα (κονδύλια από την ΕΕ και τον κρατικό προϋπολογισμό) που παρέχεται μέσα από τους δήμους. Οι χιλιάδες εργαζόμενοι σε αυτό δουλεύουν επί χρόνια με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, σε καθεστώς εργασιακής και πολιτικής ομηρίας.
Στο εξής, η παράδοσή του στους ιδιώτες σημαίνει χειροτέρευση των ήδη άθλιων συνθηκών εργασίας αλλά και των ίδιων των υπηρεσιών που προσφέρουν οι εργαζόμενοι καθώς βασικό κριτήριο θα είναι το κέρδος και όχι η ανάγκη των ηλικιωμένων.
Συγκεκριμένα, στην τροπολογία προβλέπεται:

• «Τα ασφαλιστικά ταμεία κύριας ασφάλισης αρμοδιότητας του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης καλύπτουν τις ανάγκες κατ' οίκον φροντίδας συνταξιούχων». Το πρόγραμμα αυτό που πλέον θα ονομάζεται «Πρόγραμμα κατ' οίκον φροντίδας Συνταξιούχων», «έρχεται να αντικαταστήσει το σχετικό συγχρηματοδοτούμενο πρόγραμμα».
• Θα χρηματοδοτείται από το 2015 από τις ασφαλιστικές εισφορές που επιβάλλονται για αυτό το λόγο και η παρακράτησή τους θα ξεκινήσει από το Σεπτέμβρη του 2012. «Από 1.9.2012 θεσμοθετείται ειδική εισφορά ασφαλισμένων σε φορείς κύριας ασφάλισης αρμοδιότητας (...) για τη χρηματοδότηση της παροχής κατ' οίκον φροντίδας των ασφαλισμένων που θα συνταξιοδοτηθούν μετά την 1.1.2015 και πληρούν τις προϋποθέσεις λήψης των σχετικών παροχών».
• Μέχρι τότε και μετά την ψήφιση του νόμου το πρόγραμμα θα χρηματοδοτηθεί από το Λογαριασμό της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων, δηλαδή και πάλι από λεφτά των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων.
• Το πρόγραμμα παραδίδεται στα νύχια των ιδιωτών επιχειρηματιών αφού το ΙΚΑ θα «συνάπτει ειδικές συμβάσεις με παρόχους». Μεταξύ αυτών θα είναι «αμιγώς ιδιωτικές επιχειρήσεις» αλλά και άλλες συγκαλυμμένες μορφές επιχειρηματικής δράσης.

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012

Επανοδος στις ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ..........

24.2.12 | Posted by Ακτιβιστής

Μόνη λύση οι συλλογικότητες αγροτών που θα ξαναχτίσουν την παραγωγή

του Σάββα Πασχαλίδη


Για να υπάρχει ζωή, εκτός από νερό και οξυγόνο, χρειάζεται και τροφή και για να υπάρχει τροφή πρέπει κάποιοι να την παράξουν. Στη χώρα μας, αυτός ο τομέας είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Από τότε που υπάρχουμε ως κράτος, μετά την Τουρκοκρατία, περάσαμε από διάφορα στάδια –τσιφλικάδες, μεγάλες εκτάσεις στην εκκλησία– αγώνες για ένα κομμάτι γη, χωρίς αφέντες. Είναι γνωστοί οι αγώνες του Κιλελέρ και όχι μόνο.

Μια μικρή αναδρομή


Ας δούμε τη χώρα μας μετά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 κι έπειτα, όπου βγήκε η Ελλάδα από έναν πόλεμο με τραγικές ανθρώπινες απώλειες. Στη συνέχεια, μετά την ανταλλαγή, κατακλίστηκε η χώρα από πρόσφυγες, όχι μόνο στα αστικά κέντρα, αλλά κυρίως στην ύπαιθρο. Το μεγαλύτερο μέρος τους στη Μακεδονία. Μοιράστηκε η γη ανάλογα με τους κατοίκους και τα μέλη των οικογενειών σε μικρούς κλήρους συντήρησης (έτσι αναφέρονταν στις διανομές η ανταλλάξιμη περιουσία στις περιοχές του εποικισμού).
Άρχισε ένας αγώνας δημιουργικός και πολύ γρήγορα η χώρα απέκτησε αυτάρκεια σε προϊόντα που κάλυπταν τις ανάγκες της. Είχαμε αυτάρκεια σε δημητριακά, γάλα, κρέας κ.λπ. Και πριν ακόμα αποκαταστήσει τα προβλήματα της προσφυγιάς, είχαμε και την εισβολή των κατακτητών του Χίτλερ, όπου ο κόσμος της γης στήριξε αυτόν τον αγώνα, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να σταθεί το ΕΑΜ στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, με άδεια χωριά χωρίς παραγωγή και χωρίς συσσίτια.
Δεν έχουμε αυταπάτες βέβαια, ζούσαμε και ζούμε σε καπιταλισμό, γι’ αυτό όταν παράγεται πλούτος, δίπλα υπάρχουν αυτοί που οργανώνουν ένα σύστημα για το κέρδος. Έτσι δημιουργήθηκαν από το κράτος οι Γεωργικοί Πιστωτικοί Συνεταιρισμοί, ένα μοντέλο συνεταιρισμού που πίστωνε τους αγρότες για τα εφόδια που χρειάζονταν για τις καλλιέργειες, μέσω της Αγροτικής Τράπεζας. Και όταν ερχόταν η συγκομιδή που οργάνωνε η ΚΥΔΕΠ, περνούσε η Αγροτική Τράπεζα (στο καφενείο του κάθε χωριού) να πληρώσει τους αγρότες, αφού είχε πιστωθεί για τα εφόδια με τόκο (φυσικά) που δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν ποτέ στην Αγροτική Τράπεζα.
Χρειαζόμαστε μια άλλη Αγροτική Τράπεζα που να στηρίζει τον πρωτογενή τομέα για να έχουμε αυτάρκεια προϊόντων. Καμιά παραγωγή δεν μπορεί να σταθεί και σε καμία χώρα του κόσμου χωρίς ενίσχυση. Η ενίσχυση πρέπει να βασίζεται σε υποδομές δικτύων και αγροτοπεριβαλλοντικά έργα, εκπαίδευση, υποστηρικτικές δομές σε ινστιτούτα σποροπαραγωγής, λιπασμάτων και φαρμάκων, φθηνά καύσιμα κ.λπ.
Κάποιες από αυτές τις δομές υπήρχαν και για κάποια χρόνια έπαιξαν σημαντικό ρόλο με όλες τις στρεβλώσεις που είχαν. Τα πιο δημιουργικά χρόνια της αγροτικής παραγωγής, αφού αποκατέστησε και τους πρόσφυγες δεύτερης γενιάς με κλήρους συντήρησης, αρχίζουν από τη δεκαετία του 1970. Έφτασε η χώρα να κάνει εξαγωγές από μικρές συλλογικότητες και συνεταιρισμούς που διέθετε.
Παράλληλα δημιουργήθηκαν εργοστάσια που ασχολούνταν με τη μεταποίηση προϊόντων, (υφαντουργία, ιματισμός, κονσερβοποιία κ.λπ.), αναπτύχθηκαν μεταφορικές εταιρίες και αυξήθηκαν οι θέσεις εργασίας και πέραν του πρωτογενούς τομέα. Ήταν η μεγαλύτερη κοινωνική ομάδα στη χώρα, που έδινε ζωή για αρκετά χρόνια.